เมียขวัญ
ชื่อตอน
ทาสแมว [ตอนล่าสุด]
3    0   

เมียขวัญ

บทนำ

07.37น.

คฤหาสน์ ธนากิจสุบรรณ

ห้องนอนใหญ่ปีกขวาของคฤหาสน์ที่ชั้น3

"คุณชายหวงหลงมีคนจะเรียนสายด้วยครับ"

พ่อบ้านร่างสันทัดในเครื่องแบบสีน้ำเงินคริบด้วยสีขาวเข้ามายืนข้างเตียงนอนสีแดงมีลวดลายสีทองเป็นหลักบนเตียงมีร่างสูงนอนเปลือยช่วงบนคว่ำหน้าลงไปกับหมอนที่ก็เป็นสีแดงลายมังกรสีทองเช่นกันจึงไม่ได้เห็นหน้าร่างใหญ่ผิวขาวจัดนั้นแม้แต่น้อยที่เห็นคงเป็นลวดลายสักกราฟิกสามมิติรูปมังกรที่พาดผ่านทั่วแผ่นหลังขาวๆ นั้นจนลับหายไปกัับชายกางเกงนอนผ้าแพรเนื้อบาง

"สำคัญ? "

เสียงเอ่ยถามติดจะแหบเล็กน้อยอย่างคนเพิ่งตื่น

"ครับคุณชายสำคัญมาก! "

ตอนคำว่า” มาก” ที่พ่อบ้านสูงวัยเน้นเสียงเข้มจัดทำให้มือหน้าที่แขนซ้ายจรดมือยังมีรอยสักรูปมังกรลงสีสวยงามอีกหนึ่งตัวยื่นออกมาโดยไม่ขยับหน้าหรือตัวเลยแม้แต่น้อย

ชายสูงวัยจึงยื่นโทรศัพท์บ้านแบบไร้สายให้เจ้านายหนุ่มถึงมือทันที

รับมาแนบหูเพียงครู่ร่างสูงที่ดูไม่มีทีท่าจะขยับกลับทะลึ่งพรวดพลาดขึ้นจากเตียงไวผิดร่างสูงใหญ่ก่อนปาโทรศัพท์โชคร้ายออกไปอย่างไม่สนใจทิศทาง

หน้าขาวๆ ปากแดงอมชมพูดังสตรีเพศมีเพียงคิ้วเข้มสีดำดักหน้าและดวงตาดุดันเท่านั้นที่ไม่ทำให้ใบหน้าชายหนุ่มหวานดังมารดา

"เตรียมรถ! ไปโรงพยาบาล....เดี้ยวนี้!!! "

เสียงนั้นดุกร้าวอย่างน่ากลัวยิ่งดวงตาทีคมดุตอนนี้ยิ่งดุมากขึ้นเป็นหมื่นเท่าเมื่อในตาทั้งคู่แดงฉานดังเพลิง

"รถพร้อมแล้วครับคุณชาย"

พ่อบ้านเค่อ หนานตง ที่ถูกส่งตรงมาจากฮอ่งกงเพื่่อมาดูแลคุณชายใหญ่แฝดคนพี่ของบุตรสาวคนเดียวของเจ้าพ่อดัง"ลี่ ลู่ฝาน"มาเฟียผู้กำยำอาจไว้ในมือมากที่สุดของเกาะฮอ่งกงรีบโค้งกายเดินตามนายหนุ่มเร็วผิดวัยที่สูงอายุแล้ว

"เสื้อคลุมครับคุณชายหวงหลง"

รับเสื้อคลุมสีทองปังลายมังกรสีแดงมาสวมก่อนก้าวขึ้นรถอย่างเร่งรีบ

"อชิรทำไมถึงไม่มีใครรายงานมาว่าแม่กับน้องชายฉันมาไทยเมื่อคืนตอบสิ! "

เสียงกดต่ำแบบพร้อมฆ่าใครก็ตามที่ตอบคำถามเขาไม่ได้

"ที่สกุลลี่เกิดเรื่องครับ...นายท่านจึงรีบส่งคุณชายเล็กกับคุณแม่ของคุณชายหนีมาไทยครับแต่...ก็ไม่ทันครับพวกมันดักกลางทางจากสนามบินมาที่คฤหาสน์ ส่วนนายท่าน...สิ้นเสียแล้วครับคุณชายหวงหลง"

"มันเป็นพวกไหนกัน! "

"แก๊งสกุลโจกับสกุลถังร่วมมือกันยึดอำนาจนายท่านครับ"

"ทำไมไม่มีใครส่งข่าวมาหาฉันเลยหึ"

"นายท่านสั่งห้ามไว้ครับที่จริงหากคนในไม่ทรยศคงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นแน่ๆ ครับคุณชาย"

"มันคือใคร! "

"ลั่ว ยี่เถียนครับคุณชาย"

"หึ! ที่ปรึกษาคุณตานี่เอง...ทำยังไงก็ได้จับมันมาให้ฉันภายใน24ชั่วโมงอ้อต้องจับมาทั้งครอบครัวนะ! "

เสียงที่คนสนิทและเลขาส่วนตัวเช่นเขารู้ดีว่าทั้งครอบครัวลั่วยี่เถียนไม่ได้ตายดีแน่ๆ แค่จะสยดสยองเพียงใดเท่านั้นเอง

40นาทีต่อมา

ที่โรงพยาบาลฯ

"สวัสดีครับคุณกรวิทญ์ ผมพันตำตรวจโท วิชาญ สุวรรณชาติ เจ้าของที่ดูแลคดีนี้ครับ"

"แม่กับน้องผมอยู่ที่ไหน?! "

ไม่สนใจที่จะทักทายนายตำตรวจหนุ่มรุ่นพี่แม้แต่น้อยตอนนี้ใจของเขาจดจ่อแค่มารดาและน้องชายเท่านั้น

สารวัตรเม้มปากก่อนตัดสินใจพูด

"อยู่ที่ห้องเก็บศพของที่โรงพยาบาลนี่แหละครับ"

"นำไป! "

เสียงทรงอำนาจสั่งมากกว่าจะเห็นการบอกกล่าว

"ผมขอเวลาสองนาที"

สารวัตรวิชาญยกมือในเชิงห้ามเอาไว้ก่อน

"มีอะไร! "

เสียงดุหงุดหงิดเต็มที

"ให้คุณช่วยทำใจด้วยเพราะสภาพศพไม่ดีนักคุณลี่ไป่นี่งและคุณกุลธร"

"ผมไม่เคยกลัวอะไรนั่นแม่กับน้องชายผมเองนะ! ...นำไปเดี๋ยวนี้สารวัตร! "

เฮ้อ...

 

เอาเถอะอยากเห็นก็จะพาไปสารวัตรหนุ่มคิดขนาดเขาว่าแน่ๆ ยังเกินจะรับก็อยากรู้เหมือนกันว่าเจ้าพ่อหนุ่มหน้าอ่อนคนดังจะแน่สมราคาคุยหรือไม่

มือขวาเช่นจง หลีเฟิง เดินตามเจ้านายไปติดๆ จนสารวัตรหนุ่มพามาหยุดที่หน้าห้องที่เขียนว่า"ห้องปฏิบัติการชันสูตรศพ"ที่มีเจ้าหน้าที่ชายนั่งอยู่ด้านหน้าสองคน

"ผมพาญาติมาดูสองศพเมื่อเช้ามืดนะครับ"

"อ้อครับสารวัตรหมอชยากำลังดูอยู่พอดีเชิญทางนี้ครับ"

กล่าวจบคนที่ดูมีอายุกว่าก็เปิดประตูเดินนำเข้าไปข้างในมีสองห้องแยกกันอยู่ห้องขวามือมีป้ายติดไว้หน้าห้องว่า” ชันสูตรศพ”

ส่วนห้องซ้ายมีถัดเข้าไปเขียนว่าห้องเก็บศพรอญาติมารับ

เจ้าหน้าที่ชายเดินนำมาที่ห้องขวามือก่อนเคาะสามครั้งแล้วเอ่ย

"หมอชยาครับสารวัตรวิชาญมาครับ"

มีเสียงอู้อี้ตอบออกมาเบาๆ

เจ้าหน้าที่ชายจึงเปิดประตูให้ทั้งสามเข้าไปส่วนตนเองก็กลับไปทำงานเอกสารที่ค้างไว้ต่อ

"สวัสดีครับหมอชยา"

สารวัตรหนุ่มเอ่ยทักร่างเล็กๆ บางๆ ผิวขาวซีดที่โพกผ้าสีเขียวปิดทั้งหัวรวมทั้งมีผ้าปิดปากจมูกจนมิดเห็นแค่ลูกตาโตๆ สีดำสนิทเท่าแค่นั้นแล้วก้มหน้าวุ่นวายกับงานตรงหน้าต่อ...ให้ตายฟังจากชื่อเขาคิดว่าหมอผู้ชายเสียอีก เธอเงยหน้ามามองนิดเดียวเพื่อจะดูว่ามีใครตามมาอีกนอกจากตำตรวจแล้วจึงสนใจงานตรงหน้าต่อเหมือนพวกตนไม่มีตัวตนอยู่ในห้องนี้ก็ไม่ป่าน

 

คุณชายหวงหลงถึงกับไม่พอใจทันทีเพราะไม่เคยเจอเพศหญิงคนไหนเห็นเขาแล้วจะเฉยชาแบบหมอคนนี้มาก่อนในชีวิต

"รอเดี๋ยวนะยังตกแต่งไม่เรียบร้อยจะออกไปก่อนก็ได้นะขั้นตอนไม่น่าดูนักหรอกขี้เกียจเรียกศูนย์เปลมารับไปห้องฉุกเฉินอีก”

พูดเสียงนิ่งๆ ถ้าทางเย็นชาสุดๆ พานให้นึกสีหน้าว่าคงไม่รับแขกหนักกว่าน้ำเสียงหรือเปล่านะสิ

"ผมจะดู! "

พูดอย่างคนเอาแต่ใจจนติดเป็นนิสัยส่วนตัวไปแล้ว

คราวนี้ร้อยเอกแพทย์หญิง ชยานันท์ เงยหน้าขึ้้นมามองผู้ชายตัวสูงหน้าขาวแล้วสายหัวทันที

ฮึนิสัยคนรวยสินะ

เธอคิดก็เอาสิอยากดูก็จะเปิดให้ดูเสียเลยจะได้เป็นลมไปพ้นๆ เวลาทำงานเธอเสียที

"หากคุณยืนยันอย่างนั้นก็เข้ามาตรงนี้สิ"

ไม่มีเรียงลงท้ายหวานๆ อย่างที่ชายหนุ่มเคยพบเจอมาตลอดตั้งแต่เริ่มวัยหนุ่ม

รู้สึกเหมือนถูกท้าทายขึ้นมาทันที

สารวัตรวิชาญรีบถอยออกมาเล็กน้อยเพราะเขายังไม่อยากไปโอ๊กอากอีกรอบส่วนจง หลีเฟิ่งเดินตามประคบนายหนุ่มดังเงาตามปกติ

แต่ภาพที่เห็นทำเอาคนที่เคยเห็นคนตายมานับวิธีตายไม่ถูก

ถึงกับหน้ามืดเสียเฉยๆ เล่นเอาเดือดร้อนสารวัตรวิชาญต้องรีบเร่งรับร่างสูงใหญ่พอฟัดพอเหวี่ยงกับเขาได้ทันก่อนที่อีกฝ่ายจะล้มหัวกระแทกพื้นเสียก่อน

หมอสาวเพียงเหลือบตามองเล็กน้อยสายตาคล้ายว่าก็เธอเตือนไว้อยู่แล้วว่าจะเป็นแบบนี้

ส่วนหวงหลงรู้สึกถึงความเย็นที่วิ่งช้าๆ จากปลายเท้าขึ้นมาถึงลำคอและ...

โอ๊กกก

เฮ้อ!

ถอนหายใจดังๆ ให้รู้ว่าน่าเบื่อพร้อมส่งถังขยะใบเล็กให้คนโก่งคออาเจียนจนหมดไส้หมดพุง

"พาออกไปค่ะสารวัตร! "

เสียงหวานใสแต่เข้มจัดอย่างบอกชัดๆ ว่าไม่พอใจ

"ต่อไปกรุณาอย่าพาญาติเข้ามาอีกนะคะฉันเสียเวลาทำงานมาก! "

พูดจบก็ไม่สนใจใครอีกก้มหน้าก้มตาทำงานตรงหน้าต่อทันทีเดือดร้อนให้สารวัตหนุ่มต้องวิ่งไปตามเจ้าหน้าที่หน้าห้องเข้ามาช่วยห้ามผู้ชายตัวโตๆ สองร่างออกไปปฐมพยาบาลกันจ่าละหวั่นกันต่อไป

......


ชื่อตอน
ทาสแมว
3    0   

แสดงความคิดเห็น

emotion