บทที่ 6 แผนการขั้นที่หนึ่ง (50%)

บทที่ 6 แผนการขั้นที่หนึ่ง (50%)

28 / 119    0
coin × 0  coin × 0
ขนาดฟ้อนต์ 
ก+
ก-
โหมดกลางวัน
โหมดกลางคืน

 

บทที่ 6 แผนการขั้นที่หนึ่ง

 

เกือบสามแสนบาทครับ ใบหน้าดุดันเรียบนิ่งยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ก่อนเอนกายพิงพนักเก้าอี้ด้วยแววตาครุ่นคิด

ทางนั้นมีท่าทีอะไรบ้าง

ตอนนี้ดูเหมือนพี่ชายของคุณปาริมาจะไม่ยอมบอกเรื่องค่าใช้จ่ายเกี่ยวการรักษาอาการป่วยของพ่อให้คนอื่นๆ ในบ้านรับทราบครับ

อืม แม้จะพยักหน้าตอบรับอย่างขอไปที ทว่าแววตาดุกร้าวกับเรืองรองไปด้วยความเจ้าเล่ห์แสนร้าย แบบนี้คงต้องทำให้ปาริมารู้เอง

รู้เอง? ธเนศขมวดคิ้วแน่น แม้จะทำงานด้วยกันมาหลายปี แต่ไม่เคยมีสักทีที่จะตามเจ้านายทัน นายหัวหมายความว่ายังไงครับ

ไม่ยังไง เย็นนี้ฉันจะไปส่งปาริมาเอง ส่วนนายจะไปทำอะไรที่ไหนก็ไป

ธเนศเลิกคิ้วมองใบหน้าเจ้าเล่ห์ร้ายที่วันนี้ดูฉายชัดไม่มีปิดบัง จากที่คลางแคลงใจในการกระทำของผู้เป็นนาย ตอนนี้เริ่มเห็นเค้าลางจางๆ แล้วว่า ทั้งหมดที่สั่งให้เขาสืบมาก็แค่… อยากได้ปาริมามาครอบครอง

ครับนาย

สองแสน เงินไม่ได้มากมายเมื่อเทียบกับชีวิตของคนในครอบครัว

ปรัชญ์นับว่าเป็นคนดีในระดับนึง ทว่าครอบครัวชนชั้นกลางที่ไม่มีเงินเก็บมากมายคงลำบากมากทีเดียว

หากเขายื่น ข้อเสนอ ที่สมน้ำสมเนื้อ และเป็นสิ่งที่หญิงสาวไม่อาจปฏิเสธได้คงไม่ใช่เรื่องยากอะไร

ปาริมารักครอบครัวมาก มากพอที่จะเลือกทำงานในตำแหน่งแม่บ้านที่ไม่ต้องพบปะผู้คนมากมาย หรือทำตัวเสี่ยงภัยกับบรรดาเจ้านายหื่นๆ ที่อาจก่อให้เกิดปัญหาเช่นที่ผ่านมา

ทว่าความผิดพลาดเดียวที่ปาริมาตัดสินใจคือการสมัครเข้ามาทำงานใน KNK Construction ซึ่งมีเขาเป็นเจ้าของ และคงต้องโทษสวรรค์ที่เล่นตลกผลักยัยตัวดีให้เข้ามาฝ่าดงกระสุนพร้อมกันจนเขา และเธอได้พบหน้า แม้จะเป็นการพบกันที่มีความเป็นความตายเข้ามาเกี่ยวข้อง แต่อย่างน้อยในความโชคร้ายนั้นย่อมมีโชคดี ของเขาอยู่

มาดูสิว่าระหว่างข้อเสนอบ้าๆ ของฉันกับครอบครัวของเธอ ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนึงจะเลือกอะไร

เขาเลว ไม่สิ ต้องเรียกสารเลวเลยล่ะที่เอาความเป็นความตายของคนที่หญิงสาวรักมาเป็นหมากในเกม แน่นอนว่ามันไม่ใช่สิ่งที่ดี แต่มาเฟียที่ถูกตราหน้าว่าชั่วช้ามาตลอดก็ไม่จำเป็นต้องทำดีอะไรให้มากมาย

เขามันตัวร้ายต่อให้แสร้งดีแค่ไหนสุดท้ายก็ร้ายอยู่วันยันค่ำ!

 

เอ่อ ใบหน้าอ่อนหวานมีร่องรอยของความแปลกใจระคนหวาดหวั่นยามใบหน้าดุดันเรียบนิ่งผินมอง

มีอะไร

มีเยอะด้วย!

เอ่อ ทะ ทำไมคุณมาด้วย

ฉันไม่ได้มาด้วย

อ่อ ใบหน้าอ่อนหวานพยักรับถี่ๆ ก่อนเผลอผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก แอบกลัวตั้งนานว่าเขาจะร่วมเดินไปด้วยเหมือนวันนั้น ทว่าใบหน้าดุดันที่กำลังจับจ้องมองมาเหมือนมีประกายตาวิบวับน่าหวาดหวั่นพาดผ่านไป

แต่ฉันจะเป็นคนขับรถไปส่งเธอด้วยตัวเอง

หา?!!” ดวงตากลมมนเบิกโต ปากอ้าค้าง ลมหายใจเกือบจะขาดห้วงไปกับคำตอบของ เจ้านาย

นะ ไหน คุณบอกว่าจะให้คุณธเนศเป็นคนไปรับไปส่งหนูไง

คเณศร์กระตุกยิ้มที่มุมปากส่งผลให้ใบหน้าดุดันดูร้ายกาจแฝงความเจ้าเล่ห์จนน่ากลัว ปาริมายืนแข็งค้างอยู่กลางทาง ไม่ได้ขยับเดินตามแผ่นหลังกว้างที่ออกเดินนำไปยังรถสปอร์ตส่วนตัวที่วันนี้อุตส่าห์ได้ฤกษ์ขับมันออกจากโรงเก็บรถหลังจากจอดร้างแน่นิ่งมาร่วมสองเดือน

ตามมาสิ!”

เขาหันใบหน้าดุดันติดแข็งกระด้างกลับมาส่งสายตาออกคำสั่ง ก่อนออกเดินต่อไปอีกครั้ง มือหนากดรีโมตคอนโทรนเปิดประตูรอ ยืนนิ่งพิงฝากระโปรงรถเมื่อคนตัวเล็กกำลังทำตัวเป็นหอยทากคลานตามมามากกว่าจะเป็นการเดิน

ปาริมา!” เสียงร้องเรียงแม้ไม่ดังมาก หากแต่มีร่องรอยความ ไม่พอใจ อยู่ในนั้นพอสมควร คนที่ทำตัวเป็นหอยทากลากขาตามหลังจึงได้สูดหายใจเข้าปอดตัดสินใจวิ่งตามในที่สุด

 

มะ มาแล้วค่ะ

 

“ขึ้นรถ” เขาบอกเสียงเรียบก่อนเดินอ้อมไปเปิดประตูแล้วเข้าไปนั่งรอในรถฝั่งคนขับอย่างเงียบเชียบ

ปาริมายืนมองประตูรถตาปริบๆ อยากหนีกลับเองก็อยาก แต่ก็กลัวจะถูกเจ้านายมาดดุปาระเบิดใส่บ้าน สุดท้ายความกลัวก็เอาชนะทุกสิ่ง คนตัวเล็กถอนหายใจแรง เปิดประตูรถสปอร์ตสีดำคันหรูอย่างระมัดระวัง หญิงสาวค่อยๆ นั่งลงบนที่นั่งข้างคนขับอย่างเรียบร้อย สายตายังกวาดมองภายในรถคันหรูที่มีเจ้าของแสนจะร่ำรวยด้วยความตื่นตาตื่นใจ

แม้จะเคยนั่งรถยุโรปสีดำอีกคัน ทว่ารถคันนั้นไม่ใช่รถสปอร์ต แต่เป็นรุ่นยี่ห้อดังราคาสูงลิบยอดนิยมที่คนรวยชอบนั่งเป็นประมุขด้านหลังยามออกไปไหนมาไหน แต่ครั้งนี้รถสปอร์ตหรูหราสีดำคันโก้เป็นสิ่งที่ไม่เคยคิดฝันว่าจะมีวันได้เอาก้นมาแตะ ทว่าตอนนี้ก้นงอนงามของเธอได้ทำมากกว่าแตะเรียบร้อยแล้ว!

“อยากไปไหนไหม” ใบหน้าอ่อนหวานผินมองคนขับรถกิตติมศักดิ์ที่กำลังเคลื่อนเจ้าสี่ล้อคันหรูออกจากช่องจอด สายตาคู่คมยังคงจดจ่อกับเส้นทางข้างหน้า 

“เอ่อ” เอ่ออะไรดีล่ะ ตอนแรกเธอตั้งใจว่าเมื่อธเนศไปส่งถึงบ้านเสร็จจึงจะนั่งรถโดยสารกลับเข้ามายังโรงพยาบาลที่บิดาพักรักษาตัวอยู่ ทว่าตอนนี้คนขับรถไม่ใช่ธเนศ แต่เป็นเจ้านายของเขา เธอจึงไม่รู้ว่าจะบอกความจริงเขาไปตรงๆ หรือยินยอมให้เขาไปส่งบ้าน แล้วเสียตังค์นั่งรถกลับเข้ามาที่โรงพยาบาล

“ว่าไง”

“คือ เอ่อ”

“ถ้าไม่อยากไปไหน” เขาเอ่ยเสียงเรียบพร้อมปรายตามองเพื่อหยั่งเชิง ก่อนเอ่ยต่อ “งั้นฉันพาไปไหนก็ได้ถูกไหม”

“ไม่ได้ค่ะ!” ตอบทันควันเพราะกลัวจะถูกลากจูงไปตามอำเภอใจเขาอีกจนไปเยี่ยมบิดาไม่ทัน

คเณศร์ยกยิ้มที่มุมปาก ชำเลืองตามองปฏิกิริยาครุ่นคิดอย่างหนักหน่วงของคนข้างตัวด้วยความรื่นเริง

อย่างไรเสีย… ปาริมาก็หนีเขาไม่พ้นหรอก เขาวางกับดักเอาไว้แล้วทุกเส้นทางการหลบหนี!

“ว่าไง”

“เอ่อ” ปาริมาถอนหายใจแรง รวบรวมความกล้าก่อนเอ่ยบอกเขาออกไปในที่สุด อย่างไรก็คงปิดบังคนหูตาเป็นสับปะรดเช่นเขาได้ไม่นาน “หนะ หนูอยากไปโรงพยาบาล”

หญิงสาวบอกชื่อโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังที่มีค่ารักษาแพงลิบแก่เขา ใบหน้าดุดันไม่มีร่องรอยความแปลกใจหรือตกใจใจอยู่ในนั้นอย่างที่เธอกังวล หรือเพราะเขารู้อยู่แล้วว่าอะไรเป็นอะไรกันนะ

ต้องใช่แน่ๆ ! ความคิดเดียวที่ผุดแทรกขึ้นมา เขาเป็นมาเฟียมีอิทธิมากมายทั้งภาคใต้ และกรุงเทพฯ ความลือหนาหูว่าเจ้านายของเธอมีส่วนในขบวนการสีเทาที่ถูกหมายหัวจากตำรวจทั้งโลก 

ปาริมานึกถึงใบหน้าของใครอีกคนที่โผล่เขามาในตอนที่เธอ และเขา… จูบกันเมื่อวันก่อน

ผู้ชายรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลาตามแบบเอเชีย ดวงตามความขี้เล่นแต่แฝงความไม่ชอบมาพากลในนั้น เขาเป็นคนที่เหมือนจะดีก็ไม่เชิง เพราะหากกล้าหาญต่อปากต่อคำกับ ‘นายหัวคราม’ ที่คนในบ้านหลังนั้นเรียกขานผู้เป็นนาย อีกฝ่ายก็คงไม่ใช่คนธรรมดาเหมือนกัน!

เขาเป็นใครกันแน่นะ บางที่เธอก็สงสัย แค่นายหัวเจ้าของเกาะส่วนตัวจากใต้ที่บังเอิญมีอิทธิพลมากกว่าคนปกติ หรือว่าจริงๆ แล้วเขาเป็นมาเฟียสีเทาจากองค์มืดจริงๆ กันนะ!

ตลอดเส้นทางของการร่วมเดินทางมีแต่ความเงียบงัน คเณศร์เป็นคนนิ่งมาก เขาเงียบเสียจนเธอไม่กล้าแม้กระทั่งหายใจเสียงดัง ขยับตัวแต่ละทีก็เกร็งจนแทบจะฉี่เล็ด ทว่าในความเงียบงันนั้นบางครั้งเธอก็เห็นแววตาบางอย่างจากดวงตาคู่ดีที่จอจ้องท้องถนนเบื้องหน้า บ่อยครั้งที่เธอเผลอตัวจ้องมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขา และเลยล่วงไปจนถึงดวงตาคู่คมดุดันที่บางครั้งก็มีร่องรอยของความเศร้าโศกในนั้น 

เธอตาฝาด! ความคิดแบบนี้มันจะผุดแทรกขึ้นมายามเธอเห็นความผิดปกติในดวงตาคู่คมคู่นั้น

ดวงตาเป็นหน้าต่างของหัวใจ… ปาริมาเชื่อว่ามันเป็นเช่นนั้น คนเราต่อให้ปกปิดตัวตนเก่งกาจแค่ไหน แต่ความรู้สึกจากดวงตาคู่นี้ไม่อาจปิดบังซ่อนเร้นได้ บางครั้งมันก็แสดงออกมาในตอนที่คนคนนั้นเผลอไผล หรือเหม่อลอย รวมไปถึงการจดจ่อกับบางสิ่งมากเกินไป เช่นตอนนี้… 

เขากำลังมีสมาธิในการขับรถ จดจ่อและตั้งใจจนเผลอไผลปล่อยให้ความรู้สึกลึกๆ ครอบงำ และส่งสัญญาณออกมา ทว่าเพียงแว็บเดียวก็เลือนหายไป นับว่าเขา… เป็นคนปิดบังความรู้สึกตนเองได้ดี

ปาริมาลอบถอนหายใจ หญิงสาวตัดสินใจถอนหายใจออกจากเสี้ยวหน้าคมสันแล้วหันไปสนใจรถราที่แล่นตามกันมาเต็มท้องถนน 

เธอชื่นชอบการมองคนที่ดวงตา ชอบขับผิดคนเหล่านั้นที่มักซุกซ่อนความรู้สึกส่วนลึกเอาไว้กับมัน บ่อยครั้งที่เธอรับรู้ความรู้สึกนึกคิดของพวกเขาจากการมองตา ทว่าข้อเสียของการทดสอบนี้คือเราเองก็จะไม่สามารถเก็บความลับที่ซุกซ่อนในดวงตาของเราเช่นกัน

“ถึงแล้ว” เสียงราบเรียบเอ่ยออกมาหลังจากเงียบงันนานร่วมชั่วโมง

“ขอบคุณที่มาส่งค่ะ” ปาริมาขยับนั่งตัวตรง หันหน้ากลับไปยกมือไหว้ขอบคุณคนขับรถกิตติมศักดิ์อย่างอ่อนช้อย ก่อนผลักประตูเตรียมตัวลงจากรถ ทว่าขาที่กำลังก้าวลงไปแล้วหนึ่งข้างชะงัก มือหนาที่จับพวงมาลัยเมื่อครู่คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กแล้วออกแรงดึงรั้งเอาไว้

 

“อะ เอ่อ คุณมีอะไรอีกเหรอคะ”

 

*********************************************

 

#นายหัวมันร้าย

 

 

ฝากคุณครามกับยัยปริมด้วยนะคะ


แสดงความคิดเห็น

emotion