บทที่ 3 (100%)

บทที่ 3 (100%)

5 / 158    1
coin × 0  coin × 0
ขนาดฟ้อนต์ 
ก+
ก-
โหมดกลางวัน
โหมดกลางคืน

 

 


(ต่อ)

ภูตะวันยืนมองร่างบอบบางผลุบหายเข้าไปในตัวอาคารเก่าทรุดโทรมที่ดูเหมือนจะพังแล่มิพังแล่แล้วถอนหายใจ ชีวิตของเธอกลายเป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร เธออยู่อาศัยในสถานที่แบบนี้ได้อย่างไร เหตุใดเธอจึงจำเขาไม่ได้ คำถามมากมายถาโถมเข้ามาใส่หัวใจให้ปวดร้าว แล้วเขาควรจะต้องทำเช่นไรกับความรู้สึกที่เกิดขึ้น อยู่ต่อหรือจากเธอไป


เฮียภู อุ๊บ!”

 

ภูตะวันหันขวับไปหาคนที่ตะโกนเรียกเขาเสียงดังก่อนจะถลาเข้าไปใช้มือปิดปากให้ลูกน้องเงียบเสียงแล้วชำเลืองตามองกลับไปที่เส้นทางที่หญิงสาวเดินหายเข้าไปด้วยกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินชื่อของเขา หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะจนต้องผ่อนลมหายใจออกมาเมื่อไม่พบความผิดปกติ


แหกปากทำไมวะไอ้นิว

ภูตะวันหันไปตวาดลูกน้องตัวเองเสียงเขียวก่อนจะปล่อยมือออกจากปากลูกน้องแล้วเดินนำอีกฝ่ายเข้าร้านโดยไม่สนใจอาการตื่นตกใจของผู้เคราะห์ร้ายที่เกือบถูกฆ่าเพราะทักทายเจ้านายไม่ถูกเวลา ชายหนุ่มเข้ามาในร้านโดยไม่สนใจสายตามีเครื่องหมายคำถามของบรรดาลูกน้องที่กำลังทำท่าทางเหมือนเห็นผี


ไอ้นิวเอ็งไปเอารถที่หน้าปากซอยมาให้ข้าด้วย นี่กุญแจ

ภูตะวันโยนกุญแจใส่มือลูกน้องโดยไม่อธิบายคำสั่งอะไรแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะประจำกลุ่มของร้าน ชายหนุ่มเดินตรงไปนั่งข้างรพลที่กำลังก้มหน้าก้มตาดูบัญชีรายรับรายจ่ายของร้าน ใบหน้าหล่อเหลาที่มักมีรอยยิ้มประดับดูเคร่งเครียดจนคิ้วเข้มผูกกันเป็นปมคงเพราะเดือนที่แล้วพนักงานบัญชีของร้านเพิ่งจะลาออกไปแต่งงาน หน้าที่การดูแลบัญชีชั่วคราวจึงตกเป็นของนายรพลอย่างเลี่ยงไมได้


อ่าว ไอ้พายไปไหนวะ

เอ่ยถามหาเพื่อนสนิทจอมกวนของกลุ่มเมื่อเดินเข้ามาในร้านแล้วไม่ได้ยินเสียงยียวนกวนประสาททักทาย ชายหนุ่มมองสอดส่องมองหาเพื่อนรักที่เขาสั่งงานไปด้วยหวังว่าเวลา 12 ชั่วโมงที่ผ่านมาคงทำให้คณิตหาข้อมูลของเธอมาให้เขาได้บ้าง


ไม่รู้วะหายหัวไปไหนไม่รู้ตั้งแต่เช้าแล้ว เห็นเด็กบอกว่ายังไม่เข้าร้านทั้งวันรพลตอบพร้อมวางซองเอกสารสีน้ำตาลลงตรงหน้าภูตะวัน


อะไรวะ


ไม่รู้เห็นเด็กบอกว่าไอ้พายฝากไว้ให้แก

รพลเอ่ยก่อนจะเก็บเอกสารของตัวเองกลับไปที่ห้องเพื่อทำงานต่อให้เสร็จก่อนจะสิ้นเดือน ชายหนุ่มไม่มีเวลาสนใจเรื่องของเพื่อนเพราะแค่เรื่องของตัวเองก็ยังจะเอาไม่รอด ต้องรีบเคลียร์งานจะได้รีบไปเคลียร์หัวใจสักที


ภูตะวันย่นคิ้วมองซองเอกสารบนโต๊ะ ประหลาดใจในตัวคณิตไม่คาดคิดว่าเส้นสายของเพื่อนจะกว้างขวางมากกว่าเมื่อก่อนหลายเท่า ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบซองเอกสารมาเปิดอ่านรายละเอียดที่ได้เป็นเพียงประวัติทั่วไปของหญิงสาว ชื่อ
-สกุล อายุ หน้าที่การงาน การศึกษาซึ่งเพียงแค่นี้ก็ทำให้ภูตะวันพึ่งพอใจมากทีเดียว อย่างน้อยเขาก็ได้รู้ว่าเธอมีชีวิตอย่างไรบ้าง


ขะ เข็มหอม

มือที่ถือเอกสารอ่อนแรงจนกระดาษสีขาวสามแผ่นร่วงพื้น ภูตะวันเม้มปากเป็นเส้นตรง หัวใจร้าวรานกับข้อมูลที่ได้รับ ชีวิตของเธอลำบากลำบนถึงเพียงนี้เลยหรือ หญิงสาวใช้ชีวิตมาเพียงลำพังหลังจากเหตุการณ์วันนั้น เขาจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่พบเธอเข็มหอมเรียนจบมหาลัยในตอนปีสามและเธอไม่ได้เข้ารับปริญญาบัตรอย่างคนอื่น 

หลังจากนั้นผ่านไปสองปีเขาก็พบเธออีกครั้งที่นี่ทว่าในวันนั้นเขาและเธอยังคงเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน ภูตะวันไม่เคยฝันว่าตัวเองจะได้พบเธออีกกระทั่งเกิดเหตุการณ์เลวร้ายขึ้นในคืนวันพระจันทร์เต็มดวง ค่ำคืนแห่งฝันร้ายจากความเจ้าคิดเจ้าแค้นจนขาดสติของเขา


ฉะ ฉันขอโทษ

ครั้งที่เท่าไหร่ไม่เคยจำได้กับคำว่า ขอโทษ จากริมฝีปากอันสั่นเทิ้มของเขา มันเลื่อนลอยเบาหวิวและดูว่างเปล่าเช่นหัวใจที่กำลังเป็นแผลเน่ากลัดหนอง หลังจากคืนนั้นเขาก็เฝ้าตามหาเธอทั่วจังหวังว่าความหวังของเขาก็พังลงเมื่อคณิตเดินมาบอกว่าประวัติของเธอไม่มีความเคลื่อนไหวในสารบบอีกเลย ชีวิตที่เหลือกับความผิดบาปในใจทำให้หัวใจของเขาหยุดทำงาน 

ภูตะวันใช้ชีวิตเสมือน 
ซากศพ นานเป็นเดือนจนกระทั่งได้รับความดีจากคณิตว่า...เธอยังมีชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกใบนี้นั่นเป็นเหมือนน้ำทิพย์ชโลมใจให้หัวใจที่เน่าเฟะเต้นอีกครั้ง ภูตะวันใช้เวลาต่อจากนั้นตามหาเธอแต่ก็ยังไม่พบข่าวดี


ชายหนุ่มเคยถอดใจหลายครั้งแต่ก็ไม่เคยหยุดตามเธอได้ สิ่งที่ทำให้เขายังสามารถยืนหายใจอยู่ได้ก็คือความหวัง ภูตะวันหวังว่าสักวันนึงเขาจะได้ขอโทษเธอด้วยตัวเอง และไถ่โทษกับความผิดมหันต์ที่เคยกระทำต่อเธอ


ในที่สุดฉันก็พบเธอเข็มหอม

รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้ยิ้มออกมาจากหัวใจแบบนี้ ครั้งนี้สวรรค์ให้โอกาสคนเลวเช่นเขาดังนั้นเขาจะให้ทุกวินาทีต่อจากนี้ชดเชยและไถ่บาปที่เคยกระทำต่อเธอทั้งหมด ต่อให้ต้องขอโทษสักล้านครั้งหรือแม้กระทั่งก้มกราบก็ตามหากมันจะทำให้หัวใจดวงน้อยดวงนั้นอภัยให้คนเลวๆ อย่างเขา

 

ผู้ชายเลวๆ ที่หัวใจกลัดหนองยืนมองหอพักทรุดโทรมข้างร้านด้วยสายตาเหม่อลอย 6 ชั่วโมงเต็มที่เขานั่งมองหลังคาบ้านของเธอโดยไม่ขยับไปไหน ทั้งร่างกายและหัวใจโหยหารอยยิ้มอ่อนโยนและใบหน้าอ่อนหวานของผู้หญิงที่นอนหลับอยู่ในนั้น เธอคงลำบากมามาก สามเดือนสำหรับใครบางคนอาจสั้นนักแต่กับเขามันยาวนานราวร้อยปีเมื่อต้องเฝ้าตามหาใครสักคนอย่างไรจุดหมายทว่าวันนี้เขาพบจุดหมายแล้วและมันอยู่ตรงหน้าเพียงก้าวขาข้ามกำลังแพงไปเท่านั้นเอง


เฮียภูเสียงหอบหายใจพร้อมใบหน้าชื้นเหงื่อของลูกน้องเรียกรอยย่นบนหัวคิ้วเมื่อสีหน้าตื่นตกใจราวกับใครกำลังจะตายทำให้เขาต้องเอ่ยถาม


มีอะไรวะลูกน้องคนสนิทกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ก่อนจะละล่ำละลักตอบ


เฮียพายโทรมาบอกว่ามีธุระด่วนจะคุยด้วยแต่สายตัดไปก่อนจะได้ยินเสียงโวยวายเหมือนคนตีกันครับ

ภูตะวันผ่อนลมหายใจนึกว่าเรื่องคอขาดบาดตายอะไรที่แท้ก็เรื่องวิวาทของนายคณิตหนุ่มเพล์บอยจอมยียวนประจำร้าน ชายหนุ่มส่ายหน้าเบาๆ แล้วตบไหล่ลูกน้องที่จำได้ว่าเพิ่งรับเข้ามาทำงานได้เดือนเดียวแล้วเอ่ย


เอ็งไม่ต้องห่วงลูกพี่เอ็งหรอก มันเอาตัวรอดได้เดี๋ยวตอนเช้าเอ็งไปเตรียมอุปกรณ์ทำแผลมาไว้รอลูกพี่เอ็งที่เคาน์เตอร์นะ 

ลูกน้องเลิกคิ้วมองหน้าเขาราวกับเจอผี ภูตะวันหัวเราะร่าจากที่อารมณ์ดีอยู่แล้วอารมณ์ดีขึ้นไปอีก อย่างคณิตไม่มีอะไรให้ต้องเป็นห่วงคนที่น่าเป็นห่วงน่าจะเป็นคู่ต่อสู้ของอีกฝ่ายมากกว่า ถ้าไอ้พะพายปากแตกอีกฝ่ายคงได้นอนหยอดน้ำข้าวอย่างน้อยสามวัน


แต่เฮียจะไม่ไปช่วยเฮียพายหน่อยเหรอครับ

ลูกน้องคนใหม่ยังคงร้อนใจกลัวเจ้านายใจดีจะเป็นอันตราย เด็กในร้านทุกคนต่างรักและเคารพเจ้านายทั้งสี่คนที่เหมือนจะแตกต่างทว่ามีหลายอย่างเหมือนกัน ลูกพี่ที่รักและดูแลทุกเสมือนครอบครัว


หึ แล้วเอ็งจะให้ข้าไปช่วยมันที่ไหนล่ะ ไม่ต้องคิดมากเอ็งกลับไปทำงานเถอะ มีอะไรเดี๋ยวข้าจัดการเอง

ภูตะวันย้ำให้ลูกน้องคนใหม่ที่ดูจะรักคณิตมากเป็นพิเศษหายกังวล อย่างที่เขาบอกคณิตนะหรือจะถูกทำร้ายถ้าเป็นทำร้ายคนอื่นจะน่าเชื่อกว่า


แอ๊ด


เสียงประตูเหล็กบานใหญ่สนิมเขอะดังเอียดอาดจนเรียกความสนใจของภูตะวัน ชายหนุ่มพยักหน้าไล่ลูกน้องกลับไปทำงานแล้วก้มตัวลงแอบมองร่างเล็กคุ้นตาที่กำลังก้มๆ เงยๆ ปิดประตูอย่างแปลกใจก่อนจะเหลียมมองนาฬิกาของร้าน


ตีสี่

ชายหนุ่มอุทานอย่างตกใจ เธอจะไปไหนตั้งแต่เช้าตรู่ขนาดนี้ เมื่อคืนก็กลับมาดึกดื่นตอนเช้ายังต้องไปทำงานตั้งแต่ไก่ยังไม่ขันอีกหรือ เธอได้พักผ่อนนอนหลับอย่างเพียงแล้วหรือ นอนดึกตื่นเช้าเช่นนี้ร่างกายยิ่งบอบบางน่าเป็นห่วง


พี่เข็มไปทำงานแล้วเหรอครับเสียงตะโกนทักทายราวคนรู้จักสนิทสนมของเด็กในร้านตัวเองทำให้คิ้วเข้มกระตุกเล็กน้อย ภูตะวันยืนขึ้นมองลูกน้องที่เขาเพิ่งไล่กลับไปทำงานแอบส่งถุงอะไรสักอย่างให้เธอแล้วย่นคิ้ว


เอาไปทานที่ทำงานด้วยนะครับ

เด็กหนุ่มยิ้มแล้วหยัดถุงใหญ่ๆ ใส่มือเธอก่อนจะโบกมือลาแล้ววิ่งกลับร้านไปถูตะวันขมวดคิ้วจนผูกเป็นปม ชายหนุ่มหรี่ตามองแผ่นหลังของลูกน้องแล้วเดินเลียบๆ เคียงๆ ไปใกล้ๆ แล้วสะกิดเรียกอีกฝ่ายเบาๆ


ไอ้คิวคนถูกสะกิดผงะเล็กน้อย หน้าเจื่อนสีเมื่อกลัวว่าเจ้านายจะเห็นว่าตัวเองทำอะไรที่หน้าร้าน


คะ ครับเฮียภูภูตะวันมองใบหน้าเจื่อนสีที่กำลังยืนตัวลีบแล้วกระแอมถาม


เมื่อกี้เอ็งทำอะไรที่หน้าร้านคนถูกถามที่เบิกตากว้างจนแทบหลุดจากเบ้าจากที่หน้าเจื่อนสีกลายเป็นหน้าไร้สีไปทันที


อะ เอ่อคะคือ


บอกมาไม่งั้นข้าฟ้องไอ้เล็ก 

คำว่า 
ฟ้องไอ้เล็ก ทำให้คนถูกคาดคั้นละล่ำลักสารภาพผิด ในความคิดของสมาชิกในร้านทุกคนลูกพี่ที่น่ากลัวที่สุดคือพายุแต่ที่น่ากลัวกว่าพายุคือรพล


คะ คือ เฮียภูอย่าไล่ผมออกเลยนะครับ เอ่อ คือผมแค่แอบเอาขนมที่ขายไม่หมดเมื่อคืนให้พี่เข็มไปนิดหน่อย


ห๊ะ

ภูตะวันอุทานเสียงเบา ตกใจกับคำสารภาพของลูกน้อง แอบเอาขนมของร้านไปจีบสาวแถมยังเป็นสาวที่เขาหมายใจอีก


นี่เอ็งเอาขนมของร้านไปจีบสาวเหรอวะ


ปะ เปล่านะเฮีย คะ คือพี่เข็มแกใจดียกไอ้สีเทาให้ผมเอาไปเลี้ยง เราเลยรู้จักคุ้นเคยกันแต่ทุกคนในร้านก็รู้จักพี่เข็มนะเฮีย ไม่เชื่อถามพี่ดิวเลย พี่ดิวยังแอบเอาบราวนี่ที่ยังไม่แกะขายไปให้พี่เข็มทั้งกล่องเลยเมื่อวาน

คนเป็นเจ้านายกระตุกยิ้มแหย คำตอบของลูกน้องทำให้หุ้นส่วนของร้านอย่างเขาพูดไม่ออก นี่ลูกน้องในร้านรุมจีบเธอกันทุกคนแถมยังแอบเอาขนมในร้านของเขาไปเป็นของฝากอีก


เฮียพี่เข็มแกห่างกับผมห้าปีเลยนะ ผมไม่ได้คิดจะจีบแกแต่คนอื่นผมไม่รู้ ผมแค่ผูกมิตรตามประสาคนบ้านใกล้เรือนเคียงเอง

ลูกน้องผู้สำนึกผิดครางเสียงอ่อน ไม่ได้กลัวถูกไล่ออกแต่กลัวถูกเตะมากกว่า


ภูตะวันถอนหายใจออกมาเบาๆ เห็นสีหน้าเหมือนเด็กโดนครูด่าของลูกน้องแล้วเตะไม่ลง นี่ถ้าเรื่องนี้เข้าหูรพลมีหวังร้านพัง ห้องครัวแตก ใครก็รู้ว่าคุณชายเล็กแห่งวัฒนากรุ๊ปเข้มงวดและจู้จี้เรื่อง 
เงิน ของร้านแค่ไหน


พอๆ ไม่ต้องมาคร่ำครวญทำหน้าเหมือนจะถูกข้าเตะ ไปๆ กลับไปทำงาน ข้าไม่ฟ้องไอ้เล็กหรอกแต่ทีหลังจะทำอะไรหัดดูซ้ายดูขวาบ้าง ถ้าโดนจับได้ข้าไม่ช่วยเอ็งนะเว้ย


จริงนะเฮีย ผมรักเฮียจังเลย 

ชายหนุ่มระบายยิ้มเมื่อเห็นใบหน้าเจื่อนสียิ้มแก้มปริแล้วจะถลาเข้ามากอดเขาแน่นแล้วส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะดันลูกน้องออกจากตัวพร้อมพยักหน้าไล่ให้อีกฝ่ายกลับไปทำงานก่อนที่ตนเองจะเปลี่ยนใจ ฝ่ายนั้นไม่รอให้เจ้านายเปลี่ยนใจวิ่งถลากลับเข้าไปเก็บร้านต่อทันที


ภูตะวันถอนหายใจก่อนจะมองตามแผ่นหลังบางที่หายไปจากสายตาแล้ว หัวใจตีรวนกันไปมา คำถามมากมายผุดพรายขึ้นมาในหัว สมองสั่งให้อยู่ห่างจากเธอแต่หัวใจกลับสั่งให้ตามเธอไป คนกำลังสับสนคิดหนักตัดสินใจไม่ได้ว่าจะทำเช่นไรต่อไปดี ตามเธอไปหรืออยู่ให้ไกลจากเธอ ทว่าภาพเหตุการณ์เมื่อคืนทอวาบกลับเข้ามาในหัวเพียงวูบเดียว ภูตะวันก็พุ่งตัววิ่งตามหลังเธอไปห่างๆ อย่างน้อยยืนส่งจนกระทั่งเธอขึ้นรถเมล์ไปแล้วก็ยังดีไม่งั้นเขาคงกลับไปนอนไม่หลับทั้งวัน


ชายหนุ่มตัดสินใจขับรถตามไปห่างๆ เพื่อดูแลความปลอดภัยให้หญิงสาว กระทั่งอีกฝ่ายเดินมาจนถึงป้ายรถเมล์หน้าปากซอยเขาถึงได้เคลื่อนรถบิ๊กไบท์คู่ใจเข้าไปจอดไว้ที่หน้าร้านกาแฟที่เดิมก่อนจะแอบย่องมายืนมองแผ่นหลังบอบบางอยู่ในระยะสายตา เช้านี้เข็มหอมสวมเดรสเสมอเข่าสีน้ำตาลอ่อนคลุมทับด้วยเสื้อสูทสีขาวทำให้หญิงสาวดูเป็นสาววัยทำงานที่ดูและน่าทะนุถนอม ภูตะวันยืนมองแผ่นหลังของเธอเกือบสามสิบนาทีรถเมล์สายที่หญิงสาวใช้โดยก็แล่นเข้ามา หญิงสาวก้าวขึ้นรถไปทางประตูหน้าส่วนภูตะวันก้าวตามขึ้นไปที่ประตูหลังก่อนจะเดินเลียบๆ เคียงๆ ไปนั่งด้านหลังคนตัวเล็กใกล้ๆ


วันนี้มาเช้าอีกแล้วนะน้องเข็มเสียงทักทายของกระเป๋ารถเมล์หญิงวัยกลางคนราวกับรู้จักคุ้นเคยกับหญิงสาวทำให้ภูตะวันระบายยิ้ม หญิงสาวยังคงเป็นคนอัธยาศัยดีที่ใครๆ ก็เอ็นดูเช่นเคย


กลัวรถติดค่ะพี่หวาน

เข็มหอมระบายยิ้มตอบก่อนจะยื่นธนบัตรสีเขียวจ่ายค่ารถเมล์สายประจำ หญิงวัยกลางคนรับธนบัตรจากมือหญิงสาวก่อนจะทอนเงินคืนแล้วส่งยิ้มให้สาวน้อยหน้าตาสะสวยที่นิสัยใจดีด้วยความเอ็นดูก่อนจะเดินมาที่ชายหนุ่มคนเดียวในรถที่กำลังนั่งทำหน้าเหมือนจะถูกฆ่าตายด้านหลัง


ลงไหนน้องภูตะวันเลิกคิ้วดึงสติที่กระจัดกระจายกลับเข้าที่แล้วตอบเสียงเบา


หน้ามหาลัย XXX ครับ


“18 บาท

ชายหนุ่มลนลานหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาล้วงหยิบแบงค์สีเทาหนึ่งใบส่งให้กระเป๋ารถเมล์หน้าดุ


นี่ครับ


อีกฝ่ายชักสีหน้าก่อนจะตวัดสายตาจากแบงค์สีเทาใบใหญ่ในมือไปมองชายหนุ่มที่จ่ายค่ารถเมล์ 
18บาทตอนเช้ามืดด้วยแบงค์พัน คิ้วกระตุกก่อนจะตะวาดถามเสียงดัง


จ่ายแบงค์พันตอนตีห้าพี่จะเอาเงินทอนจากไหนมาทอนน้องล่ะ

ภูตะวันผงะตกใจกับเสียงตวาดที่ดังจนคนทั้งรถหันมามอง ชายหนุ่มลนลานค้นกระเป๋าสตางค์เพื่อหาแบงค์ย่อยที่น้อยกว่านั้นก่อนจะหยิบแบงค์สีม่วงอีกใบส่งให้คราวนี้นอกจากเสียวตวาดยังได้รับสายตาขุ่นเคืองพ่วงมาด้วย


นี่น้องกวนพี่เหรอ


อะ เอ่อ ผมไม่มีแล้วจริงๆ ครับพี่

ชายหนุ่มตอบเสียงแผ่ว เริ่มอับอายสายตาจากคนในรถ ชายหนุ่มไม่เหลือแบงค์ย่อยในกระเป๋าที่น้อยกว่านี้แล้ว เขาไม่เคยขึ้นรถเมล์และไม่รู้ว่าตอนเช้ามืดแบบนี้ห้ามจ่ายแบงค์พันเป็นค่ารถเมล์


พี่หวานคะ นี่ค่ะ

เข็มหอมหันมาจ่ายค่ารถเมล์ให้ชายหนุ่มที่แค่ได้ยินเสียงเธอก็จำได้ว่าเขาคือใคร หญิงสาวส่งยิ้มหวานให้เขาก่อนจะจ่ายเงินค่ารถเมล์ 18 บาทให้ผู้ชายที่เคยช่วยชีวิตไว้ด้วยความยินดี ภูตะวันส่งยิ้มแห้งๆ ตอบไปอับอายคนในรถไม่เท่าอับอายหญิงสาวที่ตัวเองแอบสะกดรอยตาม


ขอบคุณนะครับคุณเข็มหอม


คุณรู้จักชื่อฉันได้ยังไงคะ?


 




#พระเอก

อะไรคือมีเงินแต่จ่ายค่ารถเมล์ 18 บาทไม่ได้




    

 

 ฝากนิยายเรื่อง ภรรยา(ว่าจ้าง) โดยเอริน ด้วยนะคะ

IFrame
 

1 ความคิดเห็น

  1. Guest_172.68.6.97
    Guest_172.68.6.xxx

    172.68.6.xxx  

แสดงความคิดเห็น

emotion