ตอนที่1เปียก

ตอนที่1เปียก

8 / 567    0
coin × 0  coin × 0
ขนาดฟ้อนต์ 
ก+
ก-
โหมดกลางวัน
โหมดกลางคืน

  8.00 น. บรรยากาศร่มรื่นไร้แสงแดดจ้า อากาศเย็นสบายเพราะฝนพึ่งหยุดตก  ภายในบ้านไม้ชั้นเดียวหลังสีเขียวอ่อนยกพื้นสูงเมตรครึ่ง  ภัทรวรินท์อยู่ในชุดนักศึกษา ในมือถือเอกสารการสมัครงาน เธอสำรวจตัวเองอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งเพื่อความเรียบร้อย  หมุนซ้ายหมุนขวา วางเอกสารไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง สองมือพนมไว้ขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์

" สาธุ ขอให้ลูกช้างได้งานพาร์ทไทม์ที่รอยัลด้วยเถอะค่ะ  ถ้าลูกช้างได้งาน...ลูกช้างจะ..."ยังไม่ทันได้บนบาล

"น้ำตาล!!...น้ำตาล!!..เกวมาถึงแล้ว...ไม่รีบไปเดี๋ยวสายนะ"น้าต่ายวัยสี่สิบต้นๆตะโกนดังเคาะประตูอยู่หน้าห้อง 

"ค่ะ...น้าต่าย"

     ภัทรวรินทร์หยิบเอกสารแล้วรีบออกมาจากห้อง ยิ้มกว้างให้น้า เดินไปหาเพื่อนที่ยืนรออยู่ตรงประตูรั้วไม้ 

"ไม่เข้าบ้านล่ะเกว"

"ไม่เข้าหรอก เสียเวลารีบไปกันดีกว่า วันนี้รับสมัครวันสุดท้ายด้วยนะตาล "

"งั้นเรารีบไปกันเถอะ "

     สองสาววัยใสเดินไปจนถึงปากซอยถนนใหญ่ แล้วขึ้นรถเมล์ที่แสนแออัดด้วยผู้คนที่เดินทางไปทำงานบ้างก็เดินทางไปทำธุระ จนกระทั่งถึงสถานที่ที่ น้ำตาลกับเกวหวังไว้ว่าจะได้ทำงานพาร์ทไทม์ที่นี่ โรงแรมแกรด์นรอยัลซิตี้ระดับหกดาว ที่มีชื่อเสียง ใจกลางกรุงเทพฯ  สองสาวลงป้ายรถเมล์ ห่างจากโรงแรมประมาณสองร้อยเมตร สองสาวเดินคุยกันไปเรื่อยๆเพราะมาถึงก่อนเวลา 

      รถคันโก้หรูขับเคลื่อนมาอย่างช้าๆ จนร่างสูงที่นั่งด้านหลัง หน้าตาบ่งบอกถึงความไม่พอใจ เพราะเขาต้องการพักผ่อนหลังจากที่เดินทางกลับมาจากเชียงใหม่  

"ขับให้มันเร็วๆกว่านี้ได้มั้ย นายยอด!!"เสียงทรงอำนาจ  

"ครับคุณ"นายยอดรับคำแล้วเร่งเครื่องยนต์ทันทีเร็วกว่าเดิม

      รถยนต์ขับเคลื่อนไปด้วยความเร็วในขณะที่พื้นถนนนั้นยังชุ่มชื้น บางพื้นที่มีแอ่งน้ำขัง นายยอดไม่ชลอความเร็วเพราะกลัวถูกดุ 

"บรื้น!!....ซ่า!!" น้ำขังอยู่ในแอ่งบนถนนกระเด็นใส่ร่างเล็กที่กำลังเดินไปที่โรงแรม  

     น้ำตาลหลบไม่ทันเนื้อตัวมอมแมม  เธอเท้าเอว ตะโกนดังออกไปอย่างโมโหว่าให้เจ้าของรถคันโก้

"ไอ้บ้าเอ้ย...ขับรถไม่ดูทางเลยรึไง ทำชาวบ้านเค้าเดือดร้อนเห็นมั้ย แย่มากเลย...คิดว่ารวยมากนักรึไง โถ่ชุดฉัน" เธอสำรวจตัวเอง

"ทำไงดีตาล แย่จริงๆเลย...คิดว่าเป็นสนามแข่งรถหรือไง จะกลับบ้านไปเปลี่ยนก่อนมั้ย"เกวออกความเห็น

"ไม่หรอก เดี๋ยวเอาน้ำลูบๆออก น่าจะได้...รีบไปกันเถอะเดี๋ยวไม่ทัน "

"อื้อ.."เกวพยักหน้า สองสาวรีบเดินให้ถึงที่หมาย 

      ภายในรถ นายยอดรีบท้วงกับเจ้านายที่นั่งหน้านิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น  

"คุณครับ ...จะไม่จอดรถลงไปดูเธอหน่อยเหรอครับ คงเปียกเสื้อผ้าเปรอะเปื้อน" ไม่จำเป็น เดินใจลอย ช่วยไม่ได้  ถึงรึยังเร็วหน่อยได้มั้ย" 

"ครับๆ ถึงแล้วครับ"

       รถคันโก้จอดหน้าโรงแรมก็มีพนักงานมารับรถไปพร้อมต้อนรับคนตัวโตใบหน้าหล่อคมเข้ม เขาเดินเข้าไปในโรงแรม  ทว่าปลายหางตาเขาเห็นนักศึกษากำลังเดินเข้ามาถามทางไปฝ่ายบุคคล อภิวัฒน์พึมพำในใจ

" หึมัวแต่เดินใจลอย ไม่มองหน้ามองหลัง  " 

       จังหวะเดียวกันกับที่น้ำตาลเห็นรถคันโก้จอด แล้วคนในรถลงมาจากรถพอดี ร่างสูง แผ่นหลังกว้างท่าทางสุขุม เรียบนิ่งทำให้เธอทนไม่ได้กับเหตุการณ์ที่พึ่งเจอ คนตัวเล็กเดินตรงดิ่งหวังให้ทันก่อนที่เขาจะพ้นสายตาพร้อมส่งเสียงตะโกน

"นี่!! คุณ  คุณขับรถประสาอะไร น้ำกระเด็นใส่ฉัน  หยุดก่อน หันมาขอโทษฉันเดี๋ยวนี้นะ..นี่คุณ...คุณ!!"

     เขาไม่หันหลังกลับ แต่หยิบเงินในกระเป๋า ยื่นให้นายยอดเอาไปให้นักศึกษา แล้วเดินไปขึ้นลิฟท์ตรงไปยังห้องพักวีไอพี

"บอกเด็กคนนั้นด้วยว่า เอาไปซื้อชุดใหม่ซะ   "

"เอ่อ..."นายยอดอ้ำอึ้ง 

"ไปสิ !!" 

"ครับคุณอภิวัฒน์   "นายยอดรับเงิน  แล้วเดินตรงไปที่สาวรุ่นอารมณ์กำลังเดือด

"เอ่อคุณหนู...เจ้านายฉันให้เอาเงินมาให้ "

"อะไรกัน..ง่ายๆแบบนี้เหรอคะ ฝากไปบอกเจ้านายของคุณด้วย ว่า ขอให้ท้องเสียไม่หยุด  หนูไม่ได้เห็นแก่เงินนะคะ แค่คำขอโทษ  เจ้านายคุณนิสัยแย่ชะมัดเลย ไปเถอะเกว "น้ำตาลหันไปหาเพื่อน แล้วพากันเดินไปยังฝ่ายบุคคล 

   นายยอดขำในใจ รู้สึกถูกชะตากับสาวรุ่นที่บ้าบิ่น  เขาเดินไปขึ้นลิฟท์ ตรงไปยังห้องพักของเจ้านายหน้าเข้ม 

     อภิวัฒน์นั่งไขว้ขวาอยู่บนโซฟา เขาพักสายตา  จนคนขับรถที่เป็นทั้งคนสนิทแต่มีอายุมากกว่าเขาเดินเข้ามายื่นธนบัตรหนึ่งพันบาทคืนให้

"อะไร...เล่นตัวเหรอ...ไม่พอรึไง"

"ไม่ใช่ครับคุณ เธอฝากมาคืน แล้วก็ฝากผมมาบอกคุณวัฒน์ว่า "นายยอดก้มหน้า

"อะไร...เด็กคนนั้นพูดอะไร " นัยน์ตาสุขุม 

"ขอให้คุณท้องเสียไม่หยุดครับ "

        คำบอกของนายยอด ทำให้คนตัวใหญ่ลุกขึ้นจากโซฟา หน้าตาไม่สบอารมณ์ที่ถูกแช่ง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากกัดกรามกรอดๆ คลายโทสะ

       เพื่อนรักสองสาวสมัครงานกับฝ่ายบุคคลเรียบร้อยพร้อมสัมภาษณ์ ทั้งคู่ได้งานทำ เป็นพนักงานพาร์ทไทม์ที่นี่ ยังไม่ระบุตำแหน่งชัดเจน  แต่ทว่าสองสาวก็ดีใจสุดๆ เพราะรู้ถึงกิตติศัพท์ชื่อเสียงของ โรงแรมแกร์นรอยัลซิตี้ ว่า ผู้สำเร็จการศึกษาสาขาโรงแรมระดับปริญญาตรี อยากเข้าทำงานที่นี่มากแค่ไหน เพราะโรงแรมแห่งนี้ มีแต่บุคคลดังๆเข้าพัก ทั้งในประเทศและต่างประเทศ 

"เย้...ได้แล้ว..ฉันกลัวเค้าไม่รับจะแย่เกว แกดูสภาพฉันสิ"

"เอาน่า...ไม่โชคร้ายไปตลอดหรอกน่า แบบนี้ต้องฉลอง..เพราะหลังจากวันนี้ ทั้งเรียนทั้งทำงานคงไม่ได้เที่ยว...แท๊นๆแท้นๆ นี่อะไรเอ่ย"เกวหยิบบัตรผ่านประตู เข้างานอีเว้นท์ในส่วนของรอยัลผับ ออกมา2ใบ 

"เกว!!นี่แกได้มายังไงเนี้ยะ!!..."

"ฝ่ายบุคคลแอบให้ฉันมาเมื่อกี้ เค้าเสียดาย เห็นบอกว่าลูกไม่สบายไม่มีคนดู มีดารา นางแบบมากันเพี้ยบเลย "

"ดีเลยเกว ฉันก็อยากจะรู้ว่าเวลาดารานางแบบไม่ได้อยู่หน้าจอโทรทัศน์จะเป็นยังไง  ทุ่มครึ่งเจอกันหน้าผับ "สองมือเล็กตบแปะ แล้วรีบเดินทางกลับบ้าน   

     ห้องพักวิไอพี  อภิวัฒน์นอนหลับพักผ่อนเพราะเหนื่อยล้ากับการเดินทาง อีกทั้งยังหัวเสียที่โดนนักศึกษาแช่ง แต่ทว่าก็รู้สึกตัวตื่น เพราะเสียงเรียกเข้าของสมาร์ทโฟนดัง ร่างสูงยื่นมือควานหยิบมารับสาย กรอกเสียงแหบแห้งเพราะพึ่งตื่นนอน

[วัฒน์ ริชซี่เองค่ะ...]

[อ๋อ...ครับริชซี่..]

[มาถึงกรุงเทพฯก็ไม่โทรหาริชซี่เลยนะคะ   ริชซี่คิดถึงวัฒน์มากเลยรู้มั้ยคะ]

[ไม่ใช่ว่าผมไม่โทรหาคุณนะ....ผมหลับต่างหาก...มีอะไรที่พอจะไถ่โทษผมได้บ้าง  ]

[มีสิคะ...งั้นคืนนี้เราออกไปเที่ยว ไปนั่งฟังเพลงกันนะคะ]

[ได้สิครับ..แต่ขอเป็นวันอื่น  คืนนี้ผมมีนัดกับเพื่อน อยากคุยกันตามประสาผู้ชายหวังว่าริชซี่จะเข้าใจ]

[ก็ได้ค่ะ ริชซี่รอนัดจากวัฒน์นะคะ...]เธอส่งจูบมาตามสาย

    อภิวัฒน์ล้มตัวลงนอนอีกครั้ง ก่อนที่จะรับสายจากเพื่อนโทรเข้า  

[เฮ้...คุณอภิวัฒน์นักธุรกิจหนุ่มรูปหล่อ ]

[มีอะไรครับคุณเน ]

[อย่าลืมนะโว๊ย เจอกันคืนนี้ที่ผับ  มีของดีมาให้ลอง ทั้งสดทั้งซิง ]

[เออ...แล้วเจอกัน ] 

    มือใหญ่กดวางสาย แล้วหลับต่อ ในขณะที่นอนหลับ อภิวัฒน์กลับฝันถึงผู้หญิงที่เขารัก  ถึงแม้เวลาจะผ่านมาเป็นปี แต่เขาก็ยังไม่ลืมความทรงจำนั้นลงได้ ทั้งที่เขาพยายามทำงานหนักอย่างจริงจังด้วยวัย27

                                 


แสดงความคิดเห็น

emotion