บทที่ 3-2 ภาวะจำยอม

บทที่ 3-2 ภาวะจำยอม

4 / 218    0
coin × 0  coin × 0
ขนาดฟ้อนต์ 
ก+
ก-
โหมดกลางวัน
โหมดกลางคืน

 

สวัสดีครับปาป๊า สวัสดีครับหม่าม้า กลับมาถึงนานหรือยังครับ

ธนัทธามไหว้บิดาก่อนจะก้มลงไปหอมแก้มมารดาเป็นการทักทาย

 

เพิ่งจะมาถึงนี่แหละลูก ธวัฒน์ตอบลูกชาย

 

ธามนอนแล้วหรือลูก ทำไมนอนเร็วจัง เมื่อก่อนหม่าม้าเห็นนอนตั้งตีหนึ่งตีสองนี่นา วีรินทร์อดที่จะสงสัยพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของลูกชายคนเดียวไม่ได้

 

ก็เมื่อก่อนผมยังไม่มีเพื่อนนอนนี่ครับหม่าม้า ลูกชายตอบเป็นนัยๆ

 

แล้วไหนล่ะจ๊ะ เพื่อนนอนของลูก

 

ผู้เป็นมารดาถามพลางชะเง้อมองเข้าไปในห้องนอนที่มีเพียงแสงไฟสลัวๆ ของลูกชายหมายจะได้เห็นคนที่อีกฝ่ายกล่าวถึง แต่ก็มองไม่เห็นอะไรเพราะร่างสูงใหญ่ของธนัทธามบดบังไว้จนมิด

 

สงสัยจะเพลียมาก ป่านนี้หลับไม่รู้เรื่องไปแล้วล่ะครับหม่าม้า

 

คนเป็นลูกชายจำเป็นต้องบิดเบือนความจริงไปบ้าง เพราะเขาไม่ต้องการให้มารดาเรียกคนที่นอนตัวแข็งทื่ออยู่บนเตียงนอนออกมาสัมภาษณ์กลางดึกตามประสาคนใจร้อน แม้ถ้อยคำที่เอ่ยออกไปนั้นจะทำให้คนฟังคิดลึกไปบ้างก็ตามที

 

เห็นไหม ฉันบอกเธอแล้วว่าอย่ามากวนลูกก็ไม่เชื่อ ธวัฒน์ได้ทีตำหนิภรรยา

 

ก็วีวี่ตื่นเต้นนี่คะคุณใหญ่ ฝ่ายภรรยาย้อนเสียงขุ่น

 

เจอหน้าลูกแล้วนี่ ทีนี้จะไปนอนพักผ่อนได้หรือยังล่ะฮึ

 

นอนก็ได้ค่ะ ว่าแต่เมียของลูกชื่ออะไรนะธาม

วีรินทร์ตอบสามีอย่างเสียไม่ได้ หากแต่ก็ยังไม่วายหันไปให้ความสนใจเรื่องของว่าที่ลูกสะใภ้ต่อ

 

ชื่อใบบัวครับหม่าม้า

 

ลูกชายไม่ปิดบังเรื่องชื่อของลูกจ้างสาว เนื่องจากมารดาของเขายังไม่เคยพบกับนลินญามาก่อน ท่านรู้แต่เพียงว่าโตมรมีลูกสาวบุญธรรมคนหนึ่ง แต่ไม่เคยเห็นหน้าและไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนามมาก่อน

 

พรุ่งนี้ประมาณเก้าโมงเช้าพาใบบัวไปพบหม่าม้าที่ห้องนั่งเล่นนะ หม่าม้าจะสัมภาษณ์อะไรหน่อย อย่าปล่อยให้หม่าม้าคอยนานนะลูก

 

วีรินทร์ซึ่งกำลังดีใจเพราะจะมีลูกสะใภ้เป็นตัวเป็นตนเอ่ยกำชับลูกชายเพราะเกรงว่าอีกฝ่ายจะมัวขลุกอยู่แต่บนห้องเหมือนคู่รักข้าวใหม่ปลามันทั่วไป โดยไม่ทันนึกเอะใจกับชื่อที่ได้ยินจากปากของลูกชายเลยสักนิด แม้แต่ธวัฒน์เองก็ไม่ได้ใส่ใจตรงจุดนั้น เพราะเขารู้ว่าธนัทธามกับโตมรนั้นไม่กินเส้นกันสักเท่าไร ดังนั้นเขาจึงคิดว่า ลูกชายคงไม่หาเรื่องใส่ตัวแน่ๆ

 

แน่นอนครับหม่าม้า ธนัทธามรับคำอย่างว่าง่ายเพราะเขาต้องการให้อีกฝ่ายรีบกลับห้อง

 

ปล่อยลูกไปนอนเถอะน่าวีวี่ เธอเองก็สมควรที่จะต้องพักผ่อนแล้วนะ อย่าลืมว่าตอนนี้เราไม่ใช่หนุ่มๆ สาวๆ เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ธวัฒน์เร่งเร้าภรรยา

 

คุณใหญ่จะย้ำอะไรกับเรื่องอายุนักหนานะ

 

ผู้เป็นภรรยาทำหน้าง้ำ ทั้งยังส่งค้อนให้สามีวงใหญ่ ทว่าอีกฝ่ายกลับอมยิ้มขัน พร้อมกันนั้นก็โอบไหล่คู่ชีวิตแล้วพากลับห้องนอน ไม่ต่อล้อต่อเถียงใดๆ กับหล่อนอีก

 

ปาป๊า หม่าม้า ราตรีสวัสดิ์นะครับ คนเป็นลูกชายเอ่ยตามหลัง

 

เช่นกันลูก ผู้เป็นบิดาหันมายิ้มให้ก่อนรั้งภรรยาออกเดินต่อ

 

ธาม อย่าลืมเรื่องหลานนะลูก หม่าม้าอยากได้หลานชายนะ ฝ่ายมารดายังไม่วายหันกลับมากำชับในสิ่งที่ตัวเองวาดหวังเอาไว้

 

เรื่องนั้นไม่มีปัญหาครับหม่าม้า รีบตอบรับเพื่อให้มารดาสบายใจ ทั้งที่เขาเองรู้ก็อยู่แก่ใจว่าเรื่องที่ท่านขอไว้ไม่มีทางที่จะเป็นไปได้เลย

 

 

 

าป๊ากับหม่าม้าของพี่ธามกลับห้องไปแล้วใช่ไหมคะ

 

ร่างบางที่นอนเกร็งอยู่บนเตียงใหญ่กระซิบถาม เมื่อฟูกหนาด้านตรงข้ามยุบลงตามน้ำหนักตัวของคนตัวโต

 

อืม...กลับไปแล้วล่ะ

 

ธนัทธามตอบสั้นๆ ก่อนจะแทรกกายของตนเข้าไปภายใต้ผ้านวมผืนหนา เตรียมที่จะเอนกายนอนเพราะอยากจะพักผ่อนเต็มที หากแต่คนที่นอนอยู่ดีๆ กลับลุกขึ้นนั่งอย่างกะทันหัน ทำให้เขาต้องขยับนั่งตัวตรงตามหล่อนอีกคน

 

เป็นอะไรของเธอน่ะเจ้าของห้องถามเสียงขุ่น เขาไม่ชอบการกระทำหุนหันพลันแล่นแบบนี้เลย

 

ใบบัวจะกลับไปนอนห้องโน้นค่ะ

 

นลินญาไม่ว่าเปล่า แต่ขยับกายหมายจะลงจากเตียงใหญ่ แต่ถูกมือหนาของชายหนุ่มยึดลำแขนกลมกลึงแล้วดึงกลับมานั่งแหมะที่เดิม

 

อุ๊ย! อะไรอีกล่ะคะหล่อนโวยวายเมื่อทำอะไรอีกฝ่ายจะต้องคอยขัดอยู่เรื่อย

 

จะกลับไปให้หม่าม้าของฉันจับได้คาหนังคาเขาหรือยังไงฮึ

 

ก็ท่านกลับห้องไปแล้วไม่ใช่เหรอคะ คนตัวเล็กย้อนถาม

 

เธอรู้จักหม่าม้าของฉันน้อยไปแล้วใบบัว ท่านไม่เหมือนคนสูงวัยทั่วไปหรอกนะ ถึงท่านจะไม่ได้อยู่แถวหน้าห้อง แต่หูตาของท่านยังกับสับปะรด สาวใช้ที่เธอเห็นเมื่อตอนกลางวันเป็นคนของท่านทั้งหมดเลยนะ จะพูดจะจาหรือจะทำอะไรต้องระวังให้มากๆ เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ฉันจะให้ซิงซิงย้ายสมบัติของเธอมาไว้ในห้องนี้ก็แล้วกัน หม่าม้าจะได้ไม่สงสัย ที่ฉันอธิบายไปทั้งหมดนี่ เธอเข้าใจดีใช่ไหม

 

นายจ้างหนุ่มแจกแจงน้ำเสียงจริงจัง ทำหน้าขึงขังข่มขวัญคนเจ้าปัญหาอีกด้วย

 

เข้าใจค่ะ แต่ใบบัวต้องทำถึงขนาดนั้นเชียวเหรอคะ ใบบัวว่ามันไม่...

 

เธอกะจะคิดค่าตัวเพิ่มใช่ไหม เอาสิ จะคิดเพิ่มอีกเท่าไรก็ตามใจ ก็ให้มันรู้ไปว่าฉันจะหมดตัวเพราะจ่ายค่าจ้างให้เธอ

 

เพียงแค่นลินญาอ้าปาก ธนัทธามก็รู้ว่าหล่อนจะพูดถึงเรื่องอะไร ดังนั้นเขาจึงเปิดโอกาสให้ลูกจ้างสาวบวกค่าตัวเพิ่มได้อย่างเต็มที่ ขอเพียงแต่ให้แผนการที่เขาวางเอาไว้ผ่านไปด้วยดีก็เพียงพอแล้ว

 

ใบบัวไม่ได้งกนะคะ แต่ว่างานนี้มันค่อนข้างที่จะเสี่ยงกับชื่อเสียงและเปลืองตัวไปสักหน่อย เพราะฉะนั้นใบบัวต้องหาหลักประกันให้กับตัวเองตั้งแต่เนิ่นๆ ถ้าเกิดวันหน้าใบบัวหาสามีไม่ได้ก็จะได้เอาเงินที่พี่ธามให้เลี้ยงตัวเองไงคะ นลินญาสาธยายความจำเป็นของตัวเองบ้าง

 

เอาให้เต็มที่เลยแม่คุณ ฉันจะถือเสียว่าช่วยสมทบทุนคนที่เตรียมจะขึ้นคาน ธนัทธามแกล้งว่าเพราะรู้สึกหมั่นไส้คนเจ้าปัญหาขึ้นมาตงิดๆ

 

พี่ธามบ้า! ใบบัวเพิ่งจะย่างยี่สิบสามเองนะ มาแช่งให้เขาขึ้นคานทำไม ตัวเองน่ะสิ แก่ปูนนี้แล้วยังหาเมียไม่ได้เลย

 

เมื่ออีกฝ่ายดูถูกเสียขนาดนั้น สาวหน้าหวานก็ตอบโต้กลับไปด้วยคำพูดแสบสันไม่แพ้กัน

 

ไม่ใช่หาไม่ได้ แต่ฉันไม่อยากหามาให้วุ่นวายต่างหากล่ะ ไม่งั้นจะจ้างเธอมาให้ปวดสมองและเสียเงินเสียทองทำไม อ้อ อายุขนาดฉันเขายังไม่เรียกว่าแก่หรอกนะ ต้องพ่อโตของเธอโน่นถึงจะเรียกว่าแก่จริง

 

ธนัทธามไม่รู้จะยกใครขึ้นมาเปรียบเปรยก็เลยพาดพิงไปถึงคนที่หญิงสาวรัก

 

ถึงพ่อโตจะแก่กว่าพี่ธาม แต่ท่านก็มีเมียมีลูกแล้ว ไม่เหมือนพี่ธามที่...

 

พอๆ ฉันขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงกับเธอแล้ว เอาเป็นว่าเรื่องค่าจ้างเราเคลียร์กันเข้าใจแล้วนะ ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีก็พอ แล้วอย่าก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของฉัน เอาล่ะ นอนได้แล้ว

 

ชายหนุ่มรีบตัดบทสนทนาก่อนที่อีกฝ่ายจะต่อความยาวสาวความยืดมากไปกว่านั้นอีก

 

นอนก็ได้ ไม่เห็นอยากจะคุยด้วยเลย

 

คนตัวเล็กบ่นอุบอิบ พร้อมกับคว้าหมอนข้างใบใหญ่มาวางไว้กลางที่นอน ก่อนจะล้มตัวลงนอนอย่างกระแทกกระทั้น ทั้งยังนอนหันหลังให้อีกฝ่ายเป็นการยืนยันว่าไม่อยากจะเสวนาด้วยจริงๆ

 

เตียงออกจะกว้าง เอาหมอนข้างมากั้นให้เกะกะทำไม ฉันไม่ล่วงล้ำไปฝั่งของเธอหรอกน่ะ

 

เจ้าของห้องมองหมอนข้างใบใหญ่แล้วอดที่จะทักท้วงการกระทำนั้นของคนร่วมเตียงไม่ได้ ฝ่ายนลินญาได้ยินเช่นนั้นก็พลิกกายกลับมาเผชิญหน้ากับคนตัวโตอีกครั้ง

 

อย่าเพิ่งมั่นใจนักเลยค่ะ บางทีพี่ธามอาจจะละเมอข้ามมาฝั่งใบบัวก็ได้ อ้อ ใบบัวบอกไว้ก่อนเลยนะว่าจะคิดค่าเสียหายเป็นรายครั้ง แต่ละครั้งจะไม่เท่ากัน แล้วแต่ว่าพี่ธามจะล่วงเกินใบบัวแบบไหน

 

สุดท้ายก็ไม่พ้นเรื่องค่าจ้างอยู่ดีสินะ เอาเถอะ ฉันจะเปิดโอกาสให้เธอกอบโกยให้เต็มที่ แต่เวลาทำหน้าที่ก็ขอให้เธอเต็มที่กับมันด้วยเหมือนกัน

 

คนตัวใหญ่โคลงศีรษะอย่างระอาใจ ก่อนจะเอนกายลงนอนในฝั่งของตนอย่างระมัดระวัง

 

ถ้าพี่ธามไม่เบี้ยวค่าตัว ใบบัวก็จะทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด

 

คนรับจ้างเป็นเมียกำมะลอยืนยันน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง คอยเงี่ยหูฟังว่าคนข้างๆ จะตอบโต้กลับมาเช่นไร

 

ธนัทธามลอบถอนใจออกมาเบาๆ เขาไม่เอ่ยคำพูดใดต่อจากนั้น เพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายจะต้องสรรหาถ้อยคำมาหักล้างกับเขาจนได้นั่นแหละ

 

นลินญารู้สึกขัดใจอยู่บ้างที่คนนอนข้างๆ เงียบเสียงไปพร้อมกับที่แสงไฟในห้องดับลงบ่งบอกให้รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการจบการสนทนาเพียงเท่านั้น หล่อนจึงพลิกกายนอนตะแคงหันหลังให้เขาแล้วพยายามข่มตานอนให้หลับ ซึ่งเจ้าตัวคิดว่าคงจะต้องใช้เวลานานพอสมควร เนื่องจากตอนนี้หล่อนไม่รู้สึกง่วงเลยสักนิดเดียว

 

 

 

 

 

สียงสัญญาณเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือปลุกให้พนิตนรีตื่นขึ้นมากลางดึกของคืนนั้น หล่อนรีบหยิบมันขึ้นมากดรับเพราะเข้าใจว่าอาจจะเป็นสายของพี่ชายที่ขาดการติดต่อไปหลายวัน

 

พี่พัสหล่อนทักทายด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น หากแต่เสียงที่ได้ยินนั้นกลับเป็นคนอื่น

 

แพม พี่เองนะ เป็นยังไงบ้างจ๊ะ ผู้ชายคนนั้นเขาทำอะไรแพมหรือเปล่า

 

พี่กุล แพมปลอดภัยดีค่ะ ผู้ชายคนนั้นเขาแค่กักบริเวณแพมเท่านั้นเองค่ะ

 

พนิตนรีบอกรายละเอียดเท่าที่จะเปิดเผยได้ ส่วนเรื่องพัสกรที่ฉ้อโกงเงินเจ้าของบ้านนี้ไปเธอคงต้องปิดเอาไว้ก่อน เพราะยังไม่ทราบแน่นอนว่าจริงเท็จประการใด ที่สำคัญเธอไม่อยากให้พี่ชายถูกมองด้วยสายตาที่ไม่ดี

 

เฮ้อ...ค่อยโล่งใจหน่อย พี่กับคุณวีเป็นห่วงแพมมากเลยนะ กลัวผู้ชายคนนั้นเขาจะทำมิดีมิร้ายกับแพม ความจริงพี่จะโทรมาตั้งแต่หัวค่ำแล้ว แต่ก็กลัวว่าแพมจะไม่สะดวกคุยด้วย

 

กุลทิวารู้สึกโล่งใจไปกว่าครึ่งที่พนิตนรียังไม่เสียทีให้ชายหนุ่มหน้าหล่อ ท่าทางน่าเกรงขามคนนั้น

 

ขอบคุณมากค่ะพี่กุล แพมฝากขอบคุณพี่วีด้วยนะคะ แพมคงต้องอยู่ที่นี่จนกว่าพี่พัสจะติดต่อกลับมาน่ะค่ะ

 

นางแบบสาวพยายามทำให้เรื่องที่ตัวเองถูกเจ้าหนี้ของพี่ชายกักตัวไว้เป็นเรื่องธรรมดา ไม่กระโตกกระตากให้คนปลายสายต้องเป็นกังวล

 

ถ้าแพมอยู่ที่นั่นแล้วเรื่องงานถ่ายแบบล่ะจ๊ะ แพมลืมไปแล้วหรือไงว่าพรุ่งนี้เราต้องเดินทางไปหัวหินแต่เช้า

 

อุ๊ย! จริงด้วยสิคะ แพมมัวแต่คิดถึงเรื่องพี่พัสเลยลืมเรื่องนั้นเสียสนิทเลยค่ะ

 

นางแบบสาวถึงกับตกใจเมื่อเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองได้เซ็นสัญญาไว้กับลูกค้ารายหนึ่ง ซึ่งต้องการให้หล่อนไปถ่ายแบบชุดว่ายน้ำที่หัวหิน

 

แล้วทีนี้จะเอายังไงดีล่ะจ๊ะ เซ็นสัญญากับเขาไปแล้วด้วยสิ กุลทิวาถามน้ำเสียงกังวล

 

รับปากเขาแล้วก็ต้องทำสิคะ เอาเป็นว่าพรุ่งนี้เช้า พี่กุลรอแพมที่หน้าคอนโดของพี่นะคะ แพมจะหาทางออกไปจากบ้านหลังนี้ให้ได้

 

พนิตนรียืนยันทั้งที่ไม่มั่นใจว่าจะฝ่าด่านคนรับใช้และบอดีการ์ดของผู้ชายคนนั้นออกไปได้

 

ตกลงจ้ะ หกโมงเช้าพี่จะลงมารอแพมด้านล่างคอนโดนะ พี่ไม่กวนเวลานอนของแพมแล้วจ้ะ ราตรีสวัสดิ์นะจ๊ะ

 

ค่ะ พรุ่งนี้เจอกันนะคะ ฝันดีค่ะพี่กุล

 

หลังวางสายจากกุลทิวา พนิตนรีก็รีบเก็บเสื้อผ้าที่เอาติดตัวมาเพียงไม่กี่ชุดพับใส่ลงไปในกระเป๋าเดินทางใบเล็กของตัวเองตามเดิม ดวงตาคู่งามเหลือบมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังห้อง เหลืออีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะถึงเวลานัดหมายแล้ว เธอคงจะนอนต่อไม่ได้เพราะต้องใช้สมองคิดหาทางออกไปจากบ้านหลังนี้ให้ได้ก่อนรุ่งสาง

***************************
ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ


แสดงความคิดเห็น

emotion