ทาสอารมณ์ 1

ทาสอารมณ์ 1

65 / 738    0
ขนาดฟ้อนต์ 
ก+
ก-
โหมดกลางวัน
โหมดกลางคืน

 

 

 

 

 

ทาสอารมณ์ 1

    

              "พี่หรัญญ์ ส่งคนมาติดกล้องที่คอนโดที ติดให้ครบทุกมุมนะครับ"

            "เออ...ในห้องน้ำด้วยไหมครับ"

            "ครับ ติดให้ครบทุกมุม"

                คุณหนูเนตรดาวที่ผมวาดภาพไว้ น่าจะประมาณสาว ขาว หมวย ลูกคุณหนู ติดหรู งอแง เอาแต่ใจ แต่ความจริงที่อยู่ตรงหน้าเธอกลับเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดาที่งดงามแม้ไร้การปรุงแต่ง เสื้อยืดกางเกงยีนส์รัดรูปราคาถูกสวมใส่บนร่างสวยเกินมาตรฐาน แม้ใบหน้าจะนิ่งเรียบไร้รอยยิ้มสดใส เธอก็ยังดูดึงดูดน่ามองเกินกว่าใครคนไหน  ผมแอบมองเธอผ่านกระจกมองหลังอยู่บ่อยๆ ไม่คิดว่าตัวเองจะต้องรับคำสั่งให้ล่วงเกินพื้นที่ส่วนตัวเธอขนาดนี้

 

                การอยู่กับกล้องวงจรปิดตลอด 24 ชั่วโมง ไม่ต่างอะไรกับติดคุกหรอกครับ แม้แต่พื้นที่ลับตาอย่างห้องน้ำยังมีกล้องบันทึกเรือนร่างเก็บไว้ นายไม่เคยทำแบบนี้กับผู้หญิงคนไหน เธอต้องมีอะไรพิเศษ...ผมเชื่อว่าอย่างนั้น

                "คุณหรัญญ์ค่ะ ฉันขอแวะซูเปอร์ซื้อของสดหน่อยได้ไหมค่ะ ไม่เหลืออะไรติดตู้เย็นแล้ว" 

                "ออ.. ครับ"

                ตึกๆ ตึกๆ ผมสูญเสียการออกเสียงทุกครั้งที่เธอพูดด้วย รอยยิ้มตบท้ายแทนคำขอบคุณนั่นก็เหมือนกัน ทำผมสูญเสียการควบคุมร่างกายชั่วขณะหนึ่ง ของเหลวในร่างกายสูบฉีดเห่อร้อนกว่าทุกครั้งที่เคย สิ่งที่ผมพยายามเลี่ยงตลอดคือการอยู่เทคแคร์เธอสองต่อสอง ผมไม่ชอบเวลาที่เธอจ้องตอบด้วยแววตาใสซื่อแบบนั้น...ไม่ชอบมันเลยจริงๆ

                "พี่หรัญญ์ครับ เดี๋ยวพาเนตรดาวไปซื้อของใช้แล้วกลับคอนโดเลยนะ วันนี้ผมมีคุยงานคงกลับมืดหน่อย ฝากดูแลเธอด้วย" คำสั่งของเจ้านายยังกำชับให้ผมดูแลเธออย่างดี แววตาห่วงใยที่คุณธีร์มีให้เธอแตกต่างจากผู้หญิงคนอื่น ผมรู้ว่าตอนนี้บางสิ่งกำลังเปลี่ยนไป

               

 

 

                "เจ้านายคุณหรัญญ์ไม่ชอบทานอะไรบ้างไหมค่ะ"

                "ไม่มีนะครับ"

                "ทานได้ทุกอย่าง ไม่แพ้อะไรเลยหรอค่ะ"

                "ครับ"

                เสียงหวานเอ่ยถามในขณะที่มือหยิบเลือกผักผลไม้ไปเรื่อย สีหน้าตอนนี้ของคุณหนูเนตรดาวดูสงบนิ่ง ใช่ความคิดอยู่กับสิ่งที่คุณธีร์ชอบ เธอเดินเลือกของสดหลายอย่างเพื่อนำไปประกอบอาหาร ท่าทีคล่องแคล่วบ่งบอกว่าเธอคุ้นชินกับของพวกนี้อย่างดี แถมเมนูที่เธอคิดจะทำใช้ของแปลกๆ หลายอย่าง ทั้งเนื้อ ทั้งชีส อะไรที่ผมไม่รู้จัก แม้เธอจะถามความคิดเห็น...ผมก็คงช่วยตอบไม่ได้

 

                "sorry!!, Aileen!! long time no see , how are you?

                (ขอโทษค่ะ, ไอลีน!! ไม่เจอกันนานเลยเป็นยังไงบ้าง"

                "Jane, wow!! fine and you?"

                (เจน,สบายดีแล้วเธอล่ะ)

             

                "Great!! I marry with Thai Guy and move to Bangkok"

                (ดีมากเลย ฉันแต่งงานกับหนุ่มไทยและก็ย้ายมาอยู่กรุงเทพแล้ว)

                "Wow!! Congratulation"

                (หรอ,ดีใจด้วยนะ)

                ประโยคสนทนาที่เธอพูดกับทำเอาผมกระดิกหูแปลตามแทบไม่ทัน สำเนียงเป๊ะแบบสาวนักเรียนนอก...ฟังรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง แต่ผมก็ต้องเก็บข้อมูลพวกนี้ไว้

                คุยเล่นไม่นานเพื่อนเธอก็แยกตัวออกไปเหลือผมกับเธอแค่สองคน เสียงนิ่งเรียบในตอนแรกเปลี่ยนไปเป็นเริงสดใสอารมณ์ดี ใบหน้ายิ้มสดใสกว่าทุกวัน เธอคุยเล่นหยอกล้อเหมือนผมเป็นเพื่อนเป็นพี่...ไม่ใช่บอดี้การ์ดหน้าโหดแบบตอนนี้

 

                "เมื่อยยังค่ะ เดินตามตั้งนานแล้วจะไปหาที่นั่งรอก็ได้นะคะ"

                "ไม่เป็นไรครับ ผมมีหน้าที่ต้องดูแลคุณ"

                "ตามใจค่ะ ทานน้ำไหมค่ะเดี๋ยวดาวสั่งให้"

 

                เสียงใสอารมณ์ดีที่เธอสื่อออกมาทำเอาคนรอบกายผมมองเธอเป็นตาเดียว ความมีเสน่ห์แบบไม่ได้ปรุงแต่งสะท้อนออกมาจากด้านใน ทำให้เธอยิ่งน่ามองกว่าใครหลายคน แก้วน้ำสีแดงสวยถูกยื่นส่งมาใส่มือผม ลองนึกสภาพผู้ชายผมยาวละคอ รวบครึ่งหัวไว้เพียงไม่ให้ปกหน้า หนวดเคราครึ้มบล็อกหน้าดุ สวมใส่เสื้อผ้าโทนดำมีสูททางการทับ ถือแก้วน้ำสีแดงสดใสพร้อมสาวสวยข้างกาย...สภาพผมตอนนี้เป็นเป้าสายตาสุดๆ ใครเห็นก็อดอมยิ้มไม่ได้ เพราะมันไม่ได้เข้ากันเลยซักนิด

 

                "ทานซิค่ะ จะได้สดชื่น"

                "น้ำอะไรครับ"

                "สตรอเบอร์รี่โซดาค่ะ"

                ผมเจื่อนหน้าลงนิดนึ่งแต่ทนสายตาคะยั้นคะยอนั้นไม่ได้จึงต้องยกมาจิบตามมารยาทเพียงนิดหน่อย รอยยิ้มกว้างตอบกลับพร้อมเผยอปากคาบหลอดดูดน้ำในมือเธอเช่นกัน

                ตึกๆ ตึกๆ อีกแล้ว...ใจผมเป็นแบบนี้อีกแล้ว ร่างกายหยุดค้างอัตโนมัติปากเร่งดูดสิ่งที่อยู่ในมืออย่างหยุดไม่ได้ กลายเป็นผมแสดงออกว่าชอบไอ้น้ำแดงๆ ในมือซะงั้น ยิ่งเรียกรอยยิ้มกับคำสนทนาของเราเพิ่มขึ้น

             

              "กูเป็นอะไรไปวะ ทำไมคิดแต่เรื่องเดิม"

              ระยะเวลาเพียงสองสามชั่วโมงที่ผมต้องอยู่ดูแลเธอเพียงลำพัง หลากหลายอารมณ์มากจนผมต้องถามตัวเองซ้ำๆ ภาพเธอยังเด่นชัด ไม่ว่าจะเป็นแววตา รอยยิ้ม เสียงหัวเราะเรียกร้องความสนใจจนผมหลงไปกับมัน ถ้าคืนนี้ผมไม่ได้ทำอะไรบ้างอย่าง...ต้องนอนไม่หลับแน่

 

 RRrrrrrrrrrrrring!!

                "มีไร"

                "เฮีย วันนี้ไม่เข้าออฟฟิตหรอ"

                "ทำไม คิดถึงกูหรือไง"

                "โห่เฮีย!! แล้วผมจะเคลียเงินกับใคร"

                "รอเคลียพรุ่งนี้แล้วกัน เดี๋ยวกูเข้าไป"

                "เฮีย!! ยัยหมวยคนเดิมมาหาเฮียอีกแล้วเนี่ย หลอกล้อตั้งนานก็ไม่ยอมสักที...บอกจะรอเฮียคนเดียว"

           

                "มึงไม่มีน้ำยาเองมากกว่า อยากเคลมก็จัดเองซิวะ...แค่นี้!!"

                ไอ้โอมลูกน้องคนสนิท โทรมาตื้อจะให้กลับเข้าออฟฟิตให้ได้ ปกติผมจะนอนสองที่ไม่ออฟฟิตห้องทาวน์เฮาส์ก็คอนโดนี้ ทำเป็นเอาเรื่องงานมาอ้าง...คุยไปคุยมาที่ไหนได้ มันอยากให้กับไปกล่อมยัยหมวยนั่นเอง ผมกดเปิดแอ๊ปในมือถือดูกล้องวงจรปิดที่ติดไว้ รอบนี้สาวเจ้านั่งนิ่งไม่เล่นด้วยสายตาเธอดูไม่น่าไว้ใจ เธอเหลือบมองกล้องวงจรปิดพร้อมยิ้มเย้ยอย่างรู้ทันว่ากำลังมีคนแอบดูอยู่ ผมอดคิดมากไม่ได้เพราะมันเป็นนิสัยของบอดี้การ์ด แต่ไม่เข้าใจว่าเธอจะทำอะไร กดออกมาอยู่หน้าจอปกติ ความคิดชั่ววูบทำให้ผมอยากรู้ว่าอีกคนตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่

 

                "ดูหน่อยคงไม่เป็นไรมั้ง"

                พร่ำคำเข้าข้างตัวเองในใจ ตอนกดเปลี่ยนช่องไปดูกล้องวงจรปิดตัวที่ติดไว้ห้องคุณธีร์ ความมืดสลัวเห็นเพียงเงาลางๆ ไม่สามารถรับรู้ได้ว่าเค้าคุยอะไรกัน คุณธีร์นอนนิ่งในขณะที่หญิงสาวใส่ชุดคลุมสีครีมเดินผ่านเข้าประตูห้องน้ำไป นาทีนี้ใจผมสั่นมาก...สัญชาตญาณดิบในร่างอยากรู้อยากเห็นกว่าทุกครั้ง นาทีชั่งใจเกิดขึ้น...ผมควรจะเปลี่ยนไปดูกล้องตัวนั้นไหม

               

 

                มือกดเปลี่ยนเองอัตโนมัติ ร่างหญิงสาวเปลือยกายปล่อยละอองน้ำไหลชโลมทั่วร่าง มือคลึงเค้นสองก้อนเด้งเร้าอารมณ์ ลูบลงเล่นส่วนสงวนตัวเองจนหน้าเกร็งเสียว ผมกดซูมเพื่อดูเธอชัดๆ เสียงอื้อกลั้นไม่ยอมปล่อยให้เล็ดลอดออกมาตัดกับเสียงแจ๊ะๆ จากที่ปลายนิ้วสอดเข้าออกไม่หยุด "คุณธีร์... คุณธีร์" กระเส่าเสียงครางเรียกชื่อคนที่คู่ควร ทำอารมณ์ที่กลัดมันในตอนแรกวูบดับลงทันที

                "โถ่เว้ย!!" สบถเสียงถอนหายใจอย่างหัวเสีย ตอนนี้สิ่งที่ผมต้องการคือการปลดปล่อย มันอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก พาตัวเองออกมาสถานบันเทิงแห่งหนึ่ง ผู้คนพลุกพล่านระรานตาไปหมด โชว์โป๊เปลือยเต้นเร้ายั่วประสาทอยู่บนเวที แสงสีคุ้นเคยวูบไหวทั่วร้าน แอลกอฮอร์ฤทธิ์แรงยกมาเสิร์ฟแก้วแล้วแก้วเล่า แม้สวยน้อยอรชรจะเอาใจบีบนวดอยู่ใกล้ผม แต่เธอไม่สามารถดึงสมองส่วนความจำของผมไป ภาพที่เห็นยังติดตาจนถึงตอนนี้แม้แต่แอลกอฮอร์ยังลบล้างไม่ได้...ผมกำลังเป็นอะไร

               

                "พี่ค่ะ รับเพิ่มอีกแก้วไหมค่ะ เดี๋ยวหนูสั่งให้"

                "..."

                "หรืออยากขึ้นไปพักผ่อนบนห้องก็ได้นะคะ หนูจัดการให้ได้"


แสดงความคิดเห็น

emotion