Chapter3

Chapter3

6 / 231    6
coin × 0  coin × 0
ขนาดฟ้อนต์ 
ก+
ก-
โหมดกลางวัน
โหมดกลางคืน

“การเลี้ยงโคนมเป็นงานประณีต  ต้องรีดนมวัววันละสองครั้งเป็นอย่างน้อย  อาหารก็ต้องมีทั้งอาหารหยาบและอาหารข้น  นมวัวจะเป็นผลผลิตที่มีความละเอียดอ่อนและบูดเสียได้ง่ายถ้าดูแลไม่ถูกต้อง”  เสียงของหนุ่มตี๋ผู้ทำงานเป็นสัตวแพทย์ประจำฟาร์มแต่ดันรอบรู้เรื่องอื่นๆ ของธุรกิจฟาร์มโคยังคงอธิบายรายละเอียดต่างๆ ไปด้วย  ขณะคนงานสาวคนใหม่เองก็กำลังเดินตามหลังพร้อมทั้งจดบันทึกลงในสมุดโน๊ตเล็กๆ ระหว่างสำรวจไปทั่วฟาร์ม

“น้ำสะอาดเป็นส่วนประกอบที่สำคัญมากสำหรับการเลี้ยงโค  หากน้ำที่ใช้ในฟาร์มไม่สะอาดนมที่รีดออกมาก็จะมีผลกระทบด้านคุณภาพและความสะอาดตามไปด้วย  ดังนั้นเรื่องนี้ต้องระวังหน่อยครับ อย่ามองว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยที่พอจะมองข้ามไปได้  เพราะถ้าเรามองข้ามเรื่องเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ไปปัญหาก็จะตามมาไม่หยุด”

“ขนาดนั้นเลยเหรอคะ  คุณหมอ?” 

“เรียกผม  ‘ต้นน้ำ’  ก็ได้ครับ  เป็นชื่อเล่นของผม”  เขาหันมาส่งยิ้มให้เธออีกรอบ  ทำเอาเจ้าของฟาร์มที่เดินตามมาติดๆ ได้แต่เบ้ปากกลอกตาไปมาพร้อมทั้งทำปากขมุบขมิบล้อเลียนอย่างนึกหมั่นไส้ 

วันนี้ไอศูรย์ไม่ได้รวบผมที่ยาวปะบ่าอย่างที่เคยทำ  แต่เขาปล่อยผมหยักศกเป็นธรรมชาติลงระต้นคอ  มองข้างหลังอาจทำให้คนเข้าใจผิดคิดว่าเป็นผู้หญิง  ถ้าไม่ใช่เพราะหุ่นที่ติดจะสูงใหญ่และลำแขนแข็งแรงกับไหล่กว้างดูสมบุกสมบันแบบผู้ชายที่หมั่นออกกำลังกายรักษาสุขภาพของตัวเองอยู่เป็นเนืองนิตย์

“ดังนั้นแล้วก่อนที่เกษตรกรจะเริ่มเลี้ยงโคนมจึงจำเป็นต้องได้รับการฝึกอบรมเกี่ยวกับปัจจัยด้านการผลิตซะก่อนครับ  แล้วก็ต้องมีความรู้เรื่องนมและตลาดน้ำนมด้วย  ซึ่งปัจจุบันในประเทศของเราก็มีความเจริญก้าวหน้าและกลายเป็นอาชีพที่มั่งคงของเกษตรกรไทยไปแล้ว”

“เลี้ยงวัวพวกนี้มีปัญหาเยอะรึเปล่าคะ?”

“เป็นคำถามที่ดีครับ  ปัญหาและอุปสรรคในการเลี้ยงวัวพวกนี้ก็คือ  นโยบายเรื่องการค้าเสรีของรัฐบาลที่ยอมให้มีการนำเข้านมผงจากต่างประเทศโดยไม่ต้องเสียภาษี  ทำให้เกษตรกรต้องหันมาทำการแข่งขันกันในด้านการตลาดภายในประเทศ”  วราลีพยักหน้ารับรู้ถึงปัญหาที่เขาบอกก่อนหันไปหรี่ตามองเจ้าของฟาร์มตัวจริงที่เหมือนจะยืนกอดอกวางมาดพิงเสาต้นหนึ่งด้วยท่าทางสบายๆ  

“อะไร?”  เขาถามเสียงห้วนเมื่อรู้สึกว่าตนตกเป็นเป้าสายตาถึงขึ้นถูกจ้องเข้านานๆ

“ก็ไม่คิดว่ามาเฟียจะลดตัวลงมาติดดิน”  คำตอบของหล่อนสร้างเสียงหัวเราะให้กับคุณหมอหนุ่มและเหล่าคนงานที่อยู่ในบริเวณนั้นได้เป็นอย่างดี 

เพียงแต่เมื่อหลายคนในพื้นที่เกิดเหตุเห็นสายตาส่งค้อนที่แจกกลับมาให้แบบเรียงตัวของเจ้านายหนุ่มก็มีอันต้องชะงักหันกลับไปเลิ่กลั่กทำหน้าที่ของตนต่ออย่างไม่เกี่ยงงอน

 

เสียงกดชัตเตอร์ของกล้องถ่ายรูปดังติดกันหลายครั้ง  ภาพดอกหญ้าข้างถนนนานาชนิดถูกเก็บบันทึกไว้ในกล้องถ่ายรูปตัวโปรดของหญิงสาวตัวเล็ก  เธอซอยผมสีดำสั้นและอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตกางเกงยีนส์  ดูทะมัดทะแมงแบบสาวเท่ที่ติดจะห้าวและอาร์ตติสไปหน่อย  เจ้าหล่อนหมุนเลนส์ปรับโฟกัสภาพดอกไม้อีกครั้ง  จากนั้นก็ปรับรูรับแสงและตั้งค่าสปีดชัตเตอร์เพื่อเก็บภาพใหม่ต่อไปเรื่อยๆ อย่างชำนาญ  ทว่าจังหวะนั้นเองที่เสียงโทรศัพท์ในย่ามคู่ใจดังขึ้นขัดจังหวะสุนทรีย์

“ใครวะ?  ถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญแม่จะสวดให้หูดับเชียว!”  ปากก็บ่นไปมือก็ทำหน้าที่ล้วงหาต้นตอของเสียงไปอย่างหงุดหงิด  กว่าจะควักออกมาจากย่ามที่ไม่รู้จะพะรุงพะรังเต็มไปด้วยอะไรบ้างที่อยู่ข้างในก็เล่นเอาเสียงเงียบหายไปหนึ่งรอบ  ทว่าปลายสายยังคงตื้อโทร. เข้ามาอีกรอบจนทำให้อดคิดไม่ได้ว่าอาจจะเป็นเรื่องสำคัญ

“ไอ้ใจ!  แกอยู่ไหนวะ?  มาหาฉันที  ด่วนเลย!!”  น้ำเสียงลนลานตื่นตระหนกของปลายสายที่ดังขึ้นหลังจากเจ้าของโทรศัพท์กดรับสายได้ไม่ถึงสองวิทำเอาเจ้าหล่อนงุนงงไปพักหนึ่ง

“เฮ้ย!  อะไรของเอ็งวะ  ไอ้เวย์?”  หัทยาขมวดคิ้วขณะถามออกไปด้วยความสงสัย

“อย่าพึ่งถามตอนนี้  แกรีบมาหาฉันตอนนี้เลย  ที่เดิมนะเว้ย!  ถ้าแกไม่มาฉันตายแน่”

“ห๊ะ?...มันระ...”  ยังไม่ทันคุยกันรู้เรื่อง  ‘เวคินทร์’ เพื่อนสนิทของเจ้าหล่อนก็กดตัดสายไปเสียแล้ว  “อะไรของมันวะ!?”  หัทยาไม่วายบ่นก่อนจะยกมือขึ้นเกาหัวตัวเอง

 

ไม่ถึงยี่สิบนาทีถัดมาหัทยาก็พาเวสป้าสีขาวคันคู่ใจที่ร่วมเป็นร่วมตายผ่านศึกกันมาตั้งแต่สมัยพ่อเธอยังมีชีวิตอยู่และมักจะพาเธอออกไปขี่รถเล่นอยู่บ่อยๆ  ตอนนี้ไอ้แก่โบราณได้ตกทอดมาเป็นยานพาหนะคู่ใจของเธอไปนานแล้ว 

สาวผมสั้นหน้าเรียวถอดหมวกกันน็อควางไว้ที่เบาะก่อนจะเดินสะพายกระเป๋ากล้องและย่ามคู่กายเข้าไปในร้านก๋วยเตี๋ยวเจ้าประจำที่มักจะนัดเพื่อนในกลุ่มมากินกันบ่อยๆ

“ไอ้ใจ!”  เสียงเรียกคุ้นหูทำให้คนที่เพิ่งก้าวเท้าเข้าไปเหยียบภายในร้านได้ไม่กี่ก้าวไม่จำเป็นต้องเสียเวลามองหาคนที่เรียกตัวเธอมากะทันหันเลยสักนิด 

หัทยาสาวเท้าตรงไปยังโต๊ะมุมสุดของร้านซึ่งมีหนุ่มลูกครึ่งอเมริกันตาฟ้าผู้มีเส้นผมสีดำขลับกำลังนั่งหน้าซีดเป็นไก่ต้มอยู่ด้านในสุด  เธอไม่เคยแปลกใจเลยที่เพื่อนสนิทของเธอคนนี้มักจะตกเป็นเป้าสายตาจากสาวๆ และคนรอบข้าง  ถึงแม้อีกฝ่ายจะดูหล่อเข้มแบบลูกครึ่งที่มีเสน่ห์ต่อเพศตรงข้ามมากแค่ไหน  ทว่าสำหรับหัทยาแล้วมันดูไม่มีอะไรน่าสนใจในสายตาเธอเลย 

จะด้วยนิสัยที่ติดจะชอบหาปัญหามาให้เพื่อนและการที่เธอรู้ไส้รู้พุ่งเขาจนหมดว่าจุดอ่อนจุดแข็งอยู่ตรงไหนบ้างจึงทำให้เธอไม่เคยเผลอไผลไปกับเสน่ห์ของไอ้เพื่อนตรงหน้าเลยสักนิด  ก็เธอกับเวคินทร์รู้จักกันมาตั้งแต่ยังเด็ก

“ไหน?  มีเรื่องอะไรรีบๆ พูดมา  ฉันยังมีงานต้องทำนะโว้ย!”  หัทยาเข้าประเด็นทันทีที่ก้นถึงเก้าอี้

“อ่อ...เรื่องงานถ่ายรูปของแกน่ะเอาไว้ก่อน  เรื่องฉันสำคัญกว่า”

“แล้วมันเรื่องอะไรล่ะวะ?”  หัทยาตบโต๊ะจนคนรอบข้างเริ่มหันมามองการสนทนาของโต๊ะมุมสุดที่เหมือนจะเดือดขึ้นมาเล็กน้อย 

เพื่อนชายตรงหน้ายกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเพื่อเป็นการเตือนเพื่อนสาวเล็กน้อย  ด้วยรู้ดีว่ารายนี้เป็นสาวห้าวใจร้อน  พร้อมจะเดือดได้ทุกสถานการณ์  แถมเจ้าหล่อนยังเป็นคนตรงไปตรงมาหลายครั้งจนเขาชินกับกริยามารยาทและพฤติกรรมของเธอจนเห็นเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้ว

พอรู้ว่าเริ่มตกเป็นเป้าสายตาจากคนรอบข้างสาวผมสั้นก็เลยต้องลดเสียงและสำรวมมารยาทตามคำเตือนของเพื่อนชายอย่างเสียไม่ได้  เธอหันกลับมากระเซ้าไอ้หน้าฝรั่งอีกรอบถึงเรื่องที่คุยกันค้างเอาไว้เมื่อครู่

“ว่าไง!?”

“อ่อ...คือ...ฉัน....ฉัน”  คนพูดอึกอักเหมือนมีอะไรติดอยู่ที่คอ

สาวผมสั้นผู้มีอาชีพเลี้ยงปากเลี้ยงท้องด้วยการเป็นช่างภาพให้กับนิตยาสารท่องเที่ยวแห่งหนึ่งเริ่มกุมขมับอย่างปวดใจ  สรุปวันนี้จะได้เรื่องได้ราวอะไรกันบ้างไหม

“ฉันอะไรก็ว่ามาสิ  ฉันไม่มีเวลาว่างทั้งวันเพื่อมานั่งฟังแกพูดแค่คำว่า  อ่อ  คือ  ฉัน  ไปจนถึงเที่ยงคืนหรอกนะ”  คนถูกเร่งยิกๆ  รู้สึกถูกคนตรงหน้ากดดันจนเหงื่อเหงื่อแตกพลั่กด้วยความเครียด  ร่างสูงยกมือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผากที่ไหลย้อยลงมาตามไรผมก่อนจะหลับหูหลับตาพูดสิ่งที่อยากจะพูดออกมาในที่สุด

“ฉันติดหนี้มาเฟีย!!”

“ก็แค่นั้น...พูดแต่แรกก็จบ  มัวอึกๆ อักๆ น่ารำคาญอยู่ได้  กะอีกแค่ติดหนี้มา...”  หัทยาชะงักเหมือนมีคนกดรีโมทหยุดภาพวีดีโอที่กำลังเล่นอยู่แบบกะทันหัน  ปากที่อ้าค้างไว้หุบฉับก่อนหันขวับไปจ้องตาสีฟ้าน้ำทะเลของคนตัวโต

“ติดหนี้มาเฟีย...แกติดหนี้มาเฟีย...อะไรนะ!?  แกเป็นหนี้มาเฟีย!!!”  เสียงที่ดังแทบจะตะคอกของสาวร่างเล็กทำเอาคนทั้งร้านชะงักการกระทำทุกอย่างแล้วหันมาจ้องเธอเป็นตาเดียว  หัทยาหันไปก้มหัวขอโทษขอโพยลูกค้าในร้านคนอื่นๆ ก่อนจะหันมาส่งสายตาพิฆาตให้ไอ้คนก่อปัญหา

“แกจะแหกปากให้คนเขารู้ทั้งร้านทำไมวะ!?”  เวคินทร์โน้มตัวมาข้างหน้ากระซิบเสียงเบากับคู่สนทนาที่อยู่ฝั่งตรงข้าม  ระหว่างนั้นก็เหลียวซ้ายแลขวามองรอบร้านอย่างระมัดระวัง

“แล้วเรื่องมันเป็นมายังไง  ทำไมแกถึงไปเป็นหนี้มาเฟียได้?”  คนถูกถามถอนหายใจอย่างหนักอก  สีหน้าดูกังวลแบบที่หัทยาไม่เคยเห็นมาก่อน  นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นสีหน้าแบบนี้ของไอ้เพื่อนตัวปัญหา

 “แกก็รู้ใช่ไหมว่าฉัน...แบบว่า”  เขายกตะเกียบไม้ขึ้นมาตีกันเบาๆ เหมือนคนไม่มีอะไรทำ  ก่อนที่ช่างภาพสาวจะพูดแทรกอย่างรู้ทัน

“แกชอบดูบอล  แล้วก็ชอบพนันบอล บังเอิญดวงดีพนันได้หลายหมื่น  เพื่อนบ้าพนันของแกก็เลยชวนเอาเงินเข้าไปถลุงเล่นในบ่อน  ทีแรกเหมือนจะได้มาเป็นกอบเป็นกำ  เล่นจนติด  ไปๆ มาๆ หมดตัว  ก็เลยไปกู้เงินเจ้าพ่อมาเฟียเจ้าของบ่อนมาเล่นแก้มือ  คิดว่าอาจจะถอนทุนคืนได้  แต่มันก็ไม่เป็นแบบที่แกคิด  ผลสุดท้ายเงินก็เสีย  เพื่อนก็เสีย  แถมยังไปโง่เซ็นชื่อตัวเองกู้เงินนอกระบบของพวกเจ้าพ่อมาเฟียให้เพื่อนตัวเองอีก  พอหมดตัวแล้วเพื่อนชิ่งหนีทิ้งแกให้รับภาระคนเดียว  โทรไปมันก็เปลี่ยนเบอร์มือถือหนี  ไปหาที่บ้านมันก็ไม่อยู่  สรุปแกเลยต้องรับกรรมที่ทั้งตัวเองแล้วก็ไอ้เพื่อนบ้าพนันนั่นร่วมกันก่อแค่คนเดียว”  สิ่งที่คนตัวเล็กตรงหน้าพูดมาแทบทั้งหมดทำเอาเวคินทร์ถึงกับอ้าปากค้าง  กระพริบตาปริบๆ คล้ายจะถามทางสายตาว่าเธอเข้าไปอยู่ในเหตุการณ์ด้วยหรือว่ามีพลังพิเศษในการมองเห็นอดีตของเขากันแน่

“ก็...”

“ก็คนมันเผลอตัว”  หัทยาพูดดักคออีกฝ่ายเอาไว้อย่างรู้ทันอีกตามเคย  สมแล้วที่เธอเป็นเพื่อนสนิทและรู้ใจเขามานานหลายปี

ที่จริงเธอเองก็คิดไว้แล้วว่าเรื่องต้องเป็นแบบนี้  เพราะเมื่อวานเพิ่งได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนอีกคน  บอกว่าเวคินทร์ถูกเพื่อนในที่ทำงานหลอกให้เซ็นชื่อกู้เงินนอกระบบของเจ้าพ่อมาเฟียแก๊งหนึ่ง  เธอเลยพอปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ เองได้อย่างอัจฉริยะเกินคำบรรยาย 

“ฉันผิดไปแล้วจริงๆ ว่ะไอ้ใจ  ฉันไม่อยากให้พ่อรู้เรื่องนี้  แกก็รู้ว่าพ่อกำลังป่วยเป็นโรคหัวใจอยู่”  ชายหนุ่มทำหน้าสลด  ยกมือไหว้อีกคนด้วยแววตาสั่นระริกเหมือนคนที่สำนึกผิดจริงๆ 

เขาไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใครอีกแล้ว  ทั้งชีวิตของเขาในตอนนี้เหลือแค่พ่อที่ป่วยรอมร่ออยู่ที่บ้าน  ส่วนแม่ที่เป็นคนอเมริกันแท้ซึ่งมาพบรักกับพ่อที่เมืองไทยก็ตายจากตั้งแต่เขาสิบขวบ  ชีวิตทั้งหมดของเวคินทร์จึงเหลือแค่ผู้เป็นพ่อคนเดียว  ฐานะทางบ้านก็ไม่ได้รวย  แค่เงินเดือนครูของพ่อกับเงินเดือนนักข่าวสายอาชญากรรมของเขารวมกันก็ยังใช้หนี้ที่เขาก่อได้ไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ!!

                “เรื่องใหญ่ขนาดนี้แกยังจะไม่ให้ฉันบอกคุณลุง  ฉันรู้นะว่าคุณลุงกำลังป่วย  แต่แกปิดไปสักวันคุณลุงก็ต้องรู้  สู้บอกแกไปเลยดีกว่าให้มารู้เรื่องทีหลัง  มันไม่ดีกว่าหรอวะ?”

                “ฉันไม่อยากให้อาการพ่อกำเริบ”

                “พ่อแกน่ะเป็นคนเข้มแข็งพร้อมรับทุกสถานการณ์ที่จะเกิดอยู่แล้ว  แกก็รู้นิสัยพ่อแกดีว่าเกลียดคนโกหกขนาดไหน  นี่สรุปพ่อแกหรือพ่อฉันวะ?”  คนตัวเล็กไม่วายบ่นท้ายประโยค

                “ฉันไหว้แกอีกรอบล่ะไอ้ใจ  อย่าบอกพ่อเลย”  คนถูกขอร้องถอนหายใจมองหน้าคนพนมมือไหว้ด้วยความหนักใจ  ใจหนึ่งก็สงสารอีกใจก็นึกสมเพช  อยากสมน้ำหน้าที่มันได้รับบทเรียนจากการพนันบ้างจะได้เข็ด  แต่ระหว่างที่ตร่อมความสงสารของหล่อนกำลังทำงานไอ้คนตรงหน้าก็พูดคำที่ทำให้เธอต้องด่าคำหยาบออกมาอย่างอดไม่ได้ 

                “ว่าแต่...มีให้ยืมสักสามแสนก่อนไหม?”

                “โด่  ไอ้เวร!!”  หัทยายกมือขึ้นตบกบาลคนตัวโตราวกับแม่สอนลูก  นึกอยากเปลี่ยนชื่อของมันจาก เวย์ ให้เป็น เวร แทนเสียจริง 

เธอทิ้งตัวลงนั่งกอดอกส่งค้อนให้คนที่กำลังเอามือลูบหัวตัวเอง   แววตาของหญิงสาวที่กำลังมองเพื่อนตรงหน้าเหมือนฉลามที่กำลังอยากจะฉีกเนื้อเหยื่อให้เป็นชิ้นๆ ภายในเวลาไม่กี่วินาที  นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นร้านอาหารเธออาจจะลุกขึ้นมากระโดดถีบขาคู่ไอ้ยักษ์ตาฟ้าตรงหน้านี่ตั้งแต่ที่มันบอกว่าเป็นหนี้มาเฟียไปแล้วก็ได้

                ขณะเดียวกันถนนฝั่งตรงข้ามหน้าร้านก๋วยเตี๋ยวก็มีรถเบนซ์สีดำคันหรูวิ่งเข้ามาจอดติดเครื่องอยู่นานสองสามนาที   คนในรถคันนั้นลดกระจกดำกันกระสุนอย่างดีลงเล็กน้อย  นัยน์ตาคมจ้องเข้าไปในร้านก๋วยเตี๋ยวตรงมุมสุดของร้าน  เป้าหมายคือหนุ่มลูกครึ่งผู้แตกต่างจากคนทั้งร้าน

                “เอายังไงต่อดีครับ  คุณคะนึง  นี่เราก็จับตาดูไอ้ฝรั่งนั่นมาสามวันแล้วนะ”  คนขับข้างหน้าในชุดสูทสีดำเอ่ยปากถามคะนึงที่อยู่ในชุดสูทสีดำเพียงแต่ไม่มีเนกไทผูกเหมือนการ์ดคนอื่นๆ 

                “จับตาดูไปเรื่อยๆ  แล้วรอฟังคำสั่งจากเจ้านาย”  คะนึงบอกคนข้างหน้าทั้งๆ ที่สายตาไม่ได้ละไปจากเป้าหมายภายในร้านเลย

เขาเลิกคิ้วสงสัยขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อพบหญิงสาวตัวเล็กตัดผมสั้นดูห้าวแมนกว่าผู้หญิงปกติทั่วไป  หล่อนเป็นใครและมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเวคินทร์  ดูท่าทางเธอจะสนิทสนมถึงขั้นลุกขึ้นมาตบหัวผู้ชายที่ตัวโตกว่าตัวเองได้แบบไม่เกรงกลัวเลยสักนิด  ทำไมเจ้าหล่อนถึงมีอิทธิพลและทำให้หนุ่มลูกครึ่งตาฟ้าหวาดกลัวได้ถึงเพียงนี้

 

                ม้าหินอ่อนใต้ต้นมะขามต้นใหญ่ที่แผ่ขยายกิ่งก้านให้ร่มเงาบริเวณหน้าโรงอาหารคนงานทำให้วราลีเพิ่งจะได้รู้จักคำว่านั่งพักเหนื่อย  หลังจากผ่านการเรียนรู้งานในฟาร์มไปมากพอสมควร

                “เหนื่อยหน่อยนะครับ  เดี๋ยวผมไปเอาน้ำมาให้”  จิรเวชวางกระเป๋าเครื่องมือแพทย์ลงบนโต๊ะก่อนหันไปถามไอศูรย์ว่าจะเอาน้ำอะไรเป็นพิเศษ  พ่ออีกฝ่ายบอกขอน้ำเปล่าเขาก็เดินหายเข้าไปในโรงอาหาร

                “ถามจริงๆ  ทำไมต้องเป็นฉัน?”  คล้อยหลังคุณหมอหน้าตี๋เจ้าหล่อนก็เปรยขึ้น  ส่งผลให้ไอศูรย์หันมาสบตาคนถามที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม  เขาเพิ่งเคยเห็นแววตาเหนื่อยล้าของเธอเป็นครั้งแรกครั้งแรก

                “เพราะเธอเป็นคนแปลกหน้าที่เพิ่งก้าวเข้ามาเหยียบไร่มินตรานี่ยังไงล่ะ” 

                “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องที่นายให้ฉันเป็นสายให้นาย?”  เธอย้อน

                “ก็คนงานเก่าในนี้ต่างก็เป็นพวกเดียวกันไปหมดแล้ว  ฉันไว้ใจใครให้มาทำงานนี้ไม่ได้หรอก  เพราะเกิดเขาเป็นคนที่มีส่วนรู้เห็นเรื่องแอบขายยาหรืออาจเป็นคนที่เล่นยาซะเอง  แบบนี้พวกที่มันแอบเอายามาขายในไร่ก็ไหวตัวทันน่ะสิ  แล้วเธอก็รู้ไว้ด้วยว่ากฎของที่นี่ห้ามใครข้องเกี่ยวกับสิ่งเสพติด!”  หญิงสาวรู้สึกว่าสิ่งที่คนตรงหน้าพูดมานั้นมีความความเป็นไปได้สูง 

                “แล้วปกติมาเฟียไม่ได้ค้ายารึไง?”  มาเฟียที่ว่าช้อนตาขึ้นมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าไม่ชอบใจนัก

                “เธอคิดว่ามาเฟียทุกคนต้องค้ายารึไง?”  เขาย้อน

                “แต่ก็แอบปล่อยเงินกู้นอกระบบในบ่อนตัวเอง”  คนที่เท้าคางกับโต๊ะถึงกับสะดุดมือตัวเองหน้าทิ่มในทันที  เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอจังหวะเดียวกับที่คุณหมอหนุ่มเดินถือขวดน้ำเข้ามาวางบนโต๊ะ  นั่นส่งผลให้เขาพลาดโอกาสที่จะถามว่าทำไมเธอถึงได้หัวไวแล้วก็รู้เรื่องนี้ดีนัก

                “ไอ้หมอ...เดี๋ยวแกไปบอกน้าเข้มให้ตามคนงานคนอื่นๆ มารวมตัวกันที่นี่ให้หมด  ฉันจะแนะนำสมาชิกใหม่ของฟาร์มสักหน่อย”  เขาหันไปสั่งแกมบังคับเพื่อนที่พึ่งขยับก้นลงนั่งบนม้านั่งได้ไม่นาน  คนถูกสั่งทำอิดออดเล็กน้อยก่อนจะยอมลุกขึ้นไปตามคำสั่งอย่างเสียไม่ได้  ยังไงไอ้หนวดผมยาวคนนี้ก็คือเจ้านายที่ต้องจ่ายเงินเดือนเขาทุกเดือน  หากงัดข้อกับอีกฝ่ายมากเกินไปเขาอาจถูกหักเงินแบบไม่รู้ตัว!

                “งั้นฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนละกัน”  คนงานคนใหม่ที่ถูกกล่าวถึงเอ่ยขึ้นทันทีที่พ้นแผ่นหลังของคุณหมอหนุ่ม

                “เดี๋ยว!” 

                “อะไรอีกล่ะ?  หรือนายจะให้ฉันฉี่ตรงนี้  ใส่ขานายเลยไหม?”  คำพูดประชดประชันของผู้หญิงตรงหน้าทำเอามาเฟียหนุ่มแทบอยากจับคนปากเก่งมาตีก้นให้หายกวนสักทีสองที  ทว่าก็ทำได้แค่คิดและค้อนขวับให้เจ้าหล่อนทางสายตา

                “ฉันแค่จะบอกเธอว่าให้เลิกเรียกฉันว่านายสักที  เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นนะ  อีกอย่าง  ตอนนี้เธออยู่ในไร่ฉัน  อาณาเขตของฉัน  และเป็นคนในปกครองของฉัน  เธอห้ามเรียกฉันว่า ‘นาย’ อีก”

                “แล้วจะให้เรียกเจ้าพ่อรึไง?”  สวนกลับแบบไม่เกรงกลัว

                “ฉันไม่ชอบให้ใครเรียกนายห้วนๆ  เลือกเอาแล้วกันระหว่าง  เจ้านาย  คุณปัณณ์  หรือไม่ก็  นายหัว  พ่อเลี้ยง  นายใหญ่”  นั่นเป็นชื่ออย่างที่คนงานในไร่ใช้เรียกขานไอศูรย์

                “ไอ้เจ้าค่ะ  คุณอสูร  เอ๊ย!  ไอศูรย์”  แทนที่เธอจะเรียกหนึ่งในชื่อที่เขาเพิ่งจะร่ายให้ฟังเมื่อครู่กลับดันเรียกชื่อจริงของเขาได้อย่างเต็มปากเต็มคำซะอย่างนั้น 

                “ก็ดี  ไปได้”  เขาบอกอย่างเหนื่อยใจก่อนยกมือไล่แล้วนั่งกอดอกมองตามร่างบางที่กำลังวิ่งแจ้นตรงไปยังห้องน้ำที่อยู่ไม่ห่างจากโรงอาหารคนงานมากนัก 

 

                หลังจัดการธุระตัวเองเสร็จวราลีที่กำลังเดินออกจากห้องน้ำก็ต้องชะงักเท้ากะทันหัน  คนหูดีไม่วายต้องเงี่ยหูฟังเสียงบางอย่างที่ได้ยินมาจากบริเวณด้านหลังห้องน้ำหญิงซึ่งเป็นอาณาเขตที่ติดกับพื้นที่ของห้องน้ำชายที่อยู่ติดกัน  มันเป็นเสียงสนทนาของชายสองคน

                “ช่วงนี้ของอาจน้อยหน่อยนะ”  เสียงปริศนาพูดขึ้นเบาๆ เหมือนระวังตัวอยู่ตลอดเวลา

                “อ้าว  ทำไมเป็นอย่างงั้นวะ?”  คู่สนทนาอีกคนถามขึ้นอย่างสงสัย

                “ก็ตอนนี้ในไร่มีการตรวจตราเข้มงวดขึ้นกว่าแต่ก่อนน่ะสิวะ  การจะขนของมาทีละมากๆ มันก็เป็นเรื่องลำบาก  เกิดถูกนายใหญ่จับขึ้นมาได้คงได้ลงไปเสพต่อกันในนรกแน่!”

                “นายใหญ่นี่กัดกันไม่ปล่อยเลยจริงๆ”  อีกคนเห็นด้วย

                “เอาน่า  มีของให้เสพก็ยังดีกว่าไม่มี  ข้าขอตัวไปยิงกระต่ายก่อน  อั้นมานานจนจะลาดแล้ว”  คนที่อั้นมานานกำลังเดินตรงไปที่โถฉี่แต่ถูกอีกคนดึงตัวเอาไว้ก่อน

                “เดี๋ยว”

                “อะไรของเอ็งอีกวะ?”  เสียงพูดของคนทั้งสองเบาลงจนคนที่แอบฟังอยู่เริ่มฟังไม่ชัดเลยต้องหาวิธีที่จะได้ยินบทสนทนาแบบชัดๆ เต็มสองหู    

วราลีหันซ้ายหันขวาก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำอีกรอบแล้วปีนขึ้นไปบนฝาชักโครกเพื่อที่จะได้เงี่ยหูฟังผ่านช่องระบายอากาศข้างบนที่อยู่ติดกับห้องน้ำชาย 

                “ฉันได้ยินมาว่าคืนนี้จะมีการส่งยาตัวใหม่ตอนตีสอง  จริงรึเปล่า?”

                “แกไปได้ยินเรื่องนี้มาจากไหน?”  คนถูกถามจับไหล่คู่สนทนา  ส่วนอีกคนที่แอบอยู่อีกฟากของห้องน้ำก็พยายามเขย่งปลายเท้าเพื่อมองให้เห็นว่าคนสองคนที่กำลังคุยกันหน้าตามันเป็นยังไง

                “จากไหนก็ช่างเถอะ  แต่ฉันอยากลองยาตัวใหม่  ยังไงถ้าของมาแกเก็บไว้ให้ฉันคนแรกเลยนะเว้ย!”

                “อ่อๆ  ไม่มีปัญหา  ข้าจะได้ฉี่ไหมเนี่ย?”  อีกคนไม่วายบ่นก่อนที่คนช่างถามจะปล่อยมือจากไหล่คู่สนทนา  ส่วนร่างบางอีกฝั่งก็พยายามมองลอดผ่านช่องระบายอากาศลงไปข้างล่างอย่างทุลักทุเลโดยไม่คิดจะละความพยายามเลยแม้วินาทีเดียว  ยังไม่ทันเห็นหน้าคนทั้งสองที่อยู่อีกฝั่งก็เกิดเลื่อนล้มลงจากฝาชักโครกจนต้องยกมือขึ้นปิดปากตัวเองเอาไว้แน่นพร้อมทั้งนัยน์ตาที่เบิกค้างอย่างตื่นตกใจ

                “นั่นใครวะ!?”  คนที่แอบฟังอยู่สะดุ้งเฮือก  หัวใจเต้นรัวเร็วปานจะหลุดออกจากอก  ความกดดันเข้าครอบงำจนเหงื่อกาฬไหลย้อยลงมาตามหน้าผากและไรผม  เธอไม่น่าพลาดลื่นตกลงมาจากชักโครกเลย  ให้ตายสิ!! 

ทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้ากำลังเดินอ้อมมาทางฝั่งห้องน้ำหญิงเธอก็ตื่นจากภวังค์  หญิงสาวใส่เกียร์หมาโกยแนบออกนอกห้องน้ำหญิงไปอย่างรวดเร็ว  ผลที่ได้รับก็ทำให้รอดตัวไปได้แบบเส้นยาแดงผ่าแปด  เมื่อชายผู้ต้องสงสัยที่ไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของพวกเขาได้วิ่งเข้ามาค้นห้องน้ำหญิงแต่ก็ไม่เจอใครเลยนอกจากแมวตัวหนึ่งที่เดินเข้ามากินน้ำในนั้นเข้าพอดี 


6 ความคิดเห็น

  1. Guest_141.101.107.5
    Guest_141.101.107.xxx

    141.101.107.xxx  

    Do you need a business loan, farm loan, loan to pay bills, car loans, marriage loans, or loans for Medical treatment

    Apply with us today as lead loan insurance company has an A+ rating in loan financing and getting financing is 100% guaranteed, no collateral, no guarantor, no credit checks. 
    Apply today via 📧mail at leadloaninsurancecompany@gmail.com or via facebook at Taoreed Greywood 

  2. Guest_197.234.242.165
    Guest_197.234.242.xxx

    197.234.242.xxx  

    คุณต้องจ่ายเงินเพื่อชำระเงินกู้สินเชื่อธุรกิจหรือสินเชื่อส่วนบุคคลติดต่อผ่าน: anitabrenceloanfunds.usa@gmail.com หากต้องการข้อมูลเพิ่มเติม

  3. Guest_141.101.107.59
    Guest_141.101.107.xxx

    141.101.107.xxx  


    ติดต่อเราสำหรับสินเชื่อบุคคลใด ๆ ที่มีหรือไม่มีรายชื่อลูกค้าที่สนใจทั้งหมดควรจะติดต่อเราผ่านทาง บริษัท EMAIL: jackcooperservices@gmail.com


    เงินกู้

  4. Guest_141.101.107.59
    Guest_141.101.107.xxx

    141.101.107.xxx  


    คุณจำเป็นต้องกู้เงินที่จะเริ่มต้นธุรกิจได้หรือไม่ ผมกรรมการผู้จัดการของ บริษัท แอนเดอเรามีทุกชนิดของสินเชื่อของ บริษัท สินเชื่อส่วนบุคคลสินเชื่อนักศึกษาและสินเชื่อธุรกิจถ้าคุณมีความสนใจในการกู้เงินนี้คุณต้องส่งอีเมลถึงเราผ่านทางอีเมล์ ::: ( jackcooperservices@gmail.com) 


    เสนอเงินให้กู้ยืม

  5. Guest_141.101.107.59
    Guest_141.101.107.xxx

    141.101.107.xxx  



    คุณจำเป็นต้องกู้เงินที่จะเริ่มขึ้นธุรกิจหรือ ไม่ ฉันกำลังกรรมการผู้จัดการของ บริษัท เดอร์สัน, เรามีทุกชนิดของเงินให้กู้ยืมเงินให้กู้ยืม บริษัท , สินเชื่อส่วนบุคคล, เงินกู้นักเรียนและสินเชื่อธุรกิจ, ถ้าคุณมีความสนใจเงินกู้นี้คุณต้องส่งอีเมลถึงเราผ่านทางอีเมล์ :: :(jackcooperservices@gmail.com)

  6. Guest_162.158.166.94
    Guest_162.158.166.xxx

    162.158.166.xxx  

    สมัครสินเชื่อออนไลน์วันนี้โดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใด ๆ และได้รับ
      เงินกู้ของคุณที่อัตรา 3%
    ติดต่อเราวันนี้ได้ที่
    raphealjefferyfinance@gmail.com
    แบบฟอร์มขอสินเชื่อ FILL IN

    ชื่อ:
    ประเทศ:
    สถานะ:
    หมายเลขโทรศัพท์:
    อายุ:
    อาชีพ:
    จำนวนเงินกู้ที่จำเป็น:
    ระยะเวลา:
    เว็บไซต์: raphealjefferyfinance@gmail.com

    Dir: Mr. Jeffery

แสดงความคิดเห็น

emotion