เรื่องเล่าจากหัวหิน (จบ)

เรื่องเล่าจากหัวหิน (จบ)

1 / 50    0
coin × 0  coin × 0
ขนาดฟ้อนต์ 
ก+
ก-
โหมดกลางวัน
โหมดกลางคืน

 

เรื่องเล่าจากหัวหิน (จบ)

 

 ''ก็คงจะคิดถึง แต่...'' ฉันเม้มปาก ทำไมมันยากอย่างนี้หนอ...ฉันจะบอกเขาว่ายังไงดี 

    ''เอาล่ะ...ผมเข้าใจ...ไม่เป็นไร '' เขาโน้มตัวลงมาจับไหล่ฉันไว้หลวมๆ ''ผมจะตามหาคุณให้เจอเอง...ลาก่อน...'' พูดจบ ผู้ชายตัวสูงก็หันหลังกลับ....

 

    ฉันยืนตัวชา....ไม่รู้ว่าเดินกลับมาถึงที่พักตั้งแต่เมื่อไหร่ ....รู้สึกแปลบๆ ในใจ   

    เขาไปแล้ว...ไปแล้วจริงๆ

    ''ว่าไงจ๊ะ สาวๆ ไปเที่ยวทะเลมาสนุกไหม'' พี่แอ๊ดเจ้าหน้าที่ธุรการประจำสำนักงานทักเสียงหวาน 

    ''แปลกแฮะ คราวนี้พี่แกไม่ยักทวงของฝากเหมือนทุกครั้ง'' แดงแอบกระซิบ

    ''แต่ทำไมบนโต๊ะแกถึงมีทั้งสัปปะรดกวน ฝอยทองกรอบ ปลาหมึกแห้ง อะไรต่อมิอะไรเต็มไปหมดล่ะ'' แก้วแอบสังเกต

    พี่แอ๊ดเหมือนกับว่าจะได้ยินพวกเราซุบซิบ แกรีบเดินส่งยิ้มหวานมาก่อนตัว

    ''น้องๆ จ๋า...คือว่า อย่าสงสัยกันไปให้ปวดหัว วันนี้มีชายหนุ่ม สูง ขาว หน้าตาดี มีมารยาท เอาของฝากจากหัวหินมาให้พี่จ้ะ'' 

    พวกที่เพิ่งกลับจากหัวหินทุกคนทำหน้าเหมือนถูกผีหลอก 

    ''และนี่ เขาเอาของนี้มาฝากคืนให้เจ้าของ'' พี่แอ๊ดยื่นกล่องสี่เหลี่ยมสีฟ้าน้ำทะเลส่งให้ฉัน '' ของๆ ใคร...เปิดดูก็คงจะรู้เอง''

    อ้วนเปิดกล่องหยิบผ้าสีสวยออกมา...ทำราวกับว่าเป็นนักมายากล

    ''ผ้าพันคอ...''

    ฉันมองผืนผ้าที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา....

    ''ใครเอาผ้าผืนนี้มาคะพี่'' ฉันถลาไปหาพี่แอ๊ดถึงโต๊ะ 

    ''นั่นไง นั่งคุยอยู่ที่ห้องนาย เห็นว่าเป็นรุ่นน้องเรียนจบจากคณะเดียวกัน'' พี่แอ๊ดว่า

    แล้วนาทีต่อมา...พวกเราก็ไปออกันอยู่ตรงหน้าห้องเจ้านาย

    ''หน้าตาดูคุ้นๆ นะ ต้องเคยเจอที่ไหนมาก่อนแน่ๆ'' แดงทำท่าครุ่นคิด 

    ''เฮ้ย นั่นมันคนที่เราเจอที่หัวหินปีเมื่อปีก่อนนี่'' ตู่ผู้มีความจำเป็นเลิศร้องลั่น 

    ''คนขี่จักรยานเท่ๆ อยู่บ้านหลังใหญ่ที่พวกเราชอบไปแอบดูใช่มั๊ย'' ออดเสริม

    ''ทำไมฉันไม่รู้อะไรเลยล่ะ'' ฉันงง...ปีที่แล้วฉันก็ไปหัวหินเหมือนทุกคนน่ะแหละ

    ''โธ่เอ๊ย...ก็ตอนนั้นเธอมัวแต่บ้าเขียนรูปสีน้ำ ไม่สนใจใคร...แบกขาตั้งออกไปวาดรูปริมทะเลทุกวันน่ะ จำได้ไหม '' แก้วอธิบายเตือนความจำ

    ฉันยังไม่ทันได้ตอบว่ากระไร...ประตูห้องเบื้องหน้าก็เปิดออก...

    ใครคนหนึ่งก้าวมายืนตรงหน้าฉัน...แล้วโลกทั้งใบก็หายวับ...เหลืออยู่เพียงเขากับฉัน

    สายตาอ่อนโยนคู่นั้นบ่งบอกถึงความรู้สึกที่เก็บสะสมไว้เนิ่นนาน...

    ''กว่าเราจะใช้เวลา...ตามหาใครสักคนหนึ่งเจอ...มันช่างแสนนาน...คุณรู้ไหม...''

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จาก  siamdara


แสดงความคิดเห็น

emotion