ชำระหนี้มาเฟียเถื่อน [03] อย่าให้มีรอยขีดข่วน

ชำระหนี้มาเฟียเถื่อน [03] อย่าให้มีรอยขีดข่วน

17 / 1.1k    0
coin × 0  coin × 0
ขนาดฟ้อนต์ 
ก+
ก-
โหมดกลางวัน
โหมดกลางคืน

 

15 วันต่อมา

มุกดากลับมาบ้านด้วยใบหน้าบึ้งตึง ไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมากที่เสียพนันเกือบร้อยล้าน ทั้งที่ได้เงินห้าสิบล้านกลับไม่ยอมปลีกตัวออกมา ทำให้เธอกลับมาพร้อมกับเม็ดเงินเล็กๆ น้อยๆ ที่สามารถกลับมาเมืองไทยได้และอยู่รอดในอีกหลายวันเลยทีเดียว

คุณพิพัฒน์เห็นนังณัฐริกาไหม

ถามเสียงสูงมือที่เริ่มหย่อนคล้อยตามกาลเวลาเรื่องอายุปล่อยมือจากกระเป๋าลากใบใหญ่

อย่ามาเรียกลูกผมว่านังนะ!! ผมไม่ชอบ!!”

พิพัฒน์มองดูภรรยาด้วยสายตาเฉยชา ดูจากสภาพแล้วดูก็รู้ว่าเสียกลับมาอย่างแน่นอน เสียงเข้มจึงตอบออกไปอย่างไม่พอใจ ถึงจะแต่งงานใหม่ แต่ความรักที่มีต่อณัฐริกาไม่เคยลดน้อยลงตามกาลเวลาเลย กลับห่วงหามากขึ้นทุกวันที่ลูกต้องออกไปทำงานกลับบ้านมืดๆ ค่ำๆ อย่างนี้

สรุปแล้วนัง เอ๊ย ลูกณัฐริกาไปไหน

คุณมีอะไรหรือเปล่ามุกดา พูดมาเลยดีกว่า คงมีเรื่องสำคัญสินะถึงเรียกหาลูกสาวผม เสียงเข้มถามด้วยความสงสัย

ใช่!! ฉันมี!!! คือว่าลาสเวกัสที่ฉันไปเที่ยวมา เขาเปิดรับสมัครงานเป็นเลขาส่วนตัวที่บ่อน ฉันเห็นว่าเงินเดือนสูงแล้วก็สบายกว่าอยู่เมืองไทย นี่ฉันหวังดีนะ

มุกดาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง เพื่อให้คุณพิพัฒน์เชื่อถือ

อืม...รอถามณัฐเอาเองแล้วกัน จะให้ไปวันไหน ไปยังไง เอกสารก็ไม่ได้เตรียม

พิพัฒน์มองหน้ามุกดาเพื่อจับผิดสังเกตด้วยความสงสัยใคร่รู้

เดี๋ยวเขาส่งคนมารับ แต่ไม่รู้วันไหน

ตอบแบบไม่สนใจทั้งที่รู้ว่าวันนี้คริปโตสจะส่งคนมารับณัฐริกา แต่เธอไม่รู้ว่าจะบอกนางลูกเลี้ยงยังไงดี ให้คริปโตสจัดการเอาเองล่ะกัน เรื่องนี้มุกดาไม่รู้ไม่ชี้

 “เอ่อ คุณณัฐริกา มาณีกุล ใช่ไหมครับ

ชายหนุ่มร่างสูงใส่สูทสีดำเดินมาดักหน้าเธอไว้ ในขณะที่หญิงสาวกำลังรอรถที่ป้ายรถเมล์หน้าบริษัทแห่งหนึ่งที่เธอจะทำได้สองเดือนกว่าๆ ในตำแหน่งเลขานุการที่คนเก่าเพิ่งย้ายออกไป

ใช่ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ

เธอตอบด้วยความสงสัย เพราะหญิงสาวร่างบางไม่รู้จักกลุ่มชายฉกรรจ์พวกนี้ แล้วคนที่ถามเธอเหมือนจะเป็นหัวหน้าการ์ด

คือว่าเจ้านายของผมให้มารับคุณไปลาสเวกัส หัวหน้าการ์ดคนดังกล่าวพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ห๊ะ!!! ลาสเวกัส ไปทำไม แล้วเจ้านายพวกคุณจะเอาตัวฉันไปทำอะไร ฉันไม่รู้จักเขาเลยด้วยซ้ำ

เธอถามเสียงสั่น รู้ว่าที่นี่ไม่ปลอดภัยสำหรับเธอแล้ว จึงถอยหลังเตรียมจะวิ่ง แต่ไม่ทันเพราะมีการ์ดมาดักหลังเอาไว้ก่อน

อย่าให้พวกผมต้องใช้กำลังเลยนะครับ เจ้านายผมสั่งไว้ว่าอย่าให้คุณมีรอยขีดข่วน

การ์ดดึงเธอขึ้นรถคันหรู ซึ่งจอดรออยู่ก่อนแล้ว

นี่ปล่อยฉันนะ พวกคุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้!!!" เธอตะคอกใส่หัวหน้าการ์ด

"ผมขอโทษนะครับ"

พูดพร้อมกับนำผ้าเช็ดหน้าที่โปะยาสลบขนาดแรงไว้ เพราะต้องเดินทางหลายชั่วโมง ถ้าใช้วิธีแบบปกติกลัวว่าเธอจะตื่นมาอาละวาดใส่พวกเขาเสียก่อน ก่อนจะอดใจไม่ไหวทำร้ายผู้หญิงของเจ้านายให้มีรอยบอบช้ำเป็นแน่ ถ้าเป็นอย่างนั้นเขาได้ไปเยี่ยมยมบาลก่อนอายุไขแน่...

 

ลาสเวกัส

ก๊อกๆๆๆ

เสียงเคาะประตูห้องทำงานใหญ่ในคาสิโนซึ่งเป็นห้องของคริปโตสดังขึ้น ก่อนที่คนนอกจะเข้าไปโดยไม่ต้องรอคำอนุญาตจากเจ้านายเลยเพราะจะมีแต่ลูกน้องมือขวาและซ้ายเท่านั้นที่จะเข้าออกห้องนี้ได้

เจ้านายครับ งานที่เจ้านายสั่งให้ผมไปทำ เรียบร้อยแล้วครับ

ฟิลิป มือขวาคนสนิทของคริปโตส กล่าวแล้วก้มศีรษะลงเล็กน้อยเพื่อให้ความเคารพแก่เจ้านาย

หึ ดีมาก อีกนานแค่ไหนกว่าเธอจะมาถึงที่นี่ ถามแล้วยิ้มมุมปากเล็กน้อย

“ตอนนี้คนของเรากำลังไปพบเธอเพื่อเจรจาก่อนครับ แต่ถ้าเธอไม่ตกลงคงต้องลักพาตัว ตอบพร้อมกับมองนาฬิกาข้อมือ

อีกประมาณแปดชั่วโมงครับ

การคำนวณเวลาจากประเทศไทยเข้าสู่ลาสเวกัสใช้ระยะการเดินทางหลายหมื่นกิโลเมตรแต่เขาเชื่อเลยว่าต้องราวๆ นี้แน่นอนเพราะการที่เจ้านายหนุ่มให้ส่งเครื่องบินส่วนตัวข้ามประเทศไปเช่นนั้นคงอยากย่นเวลาลงไปอีกครึ่งหนึ่งด้วยซ้ำ และแน่นอนว่าสาวน้อยที่ให้การ์ดไปรับมาคงจะไม่ยอมมาง่ายๆ

ทำงานได้ดีมากฟิลิป อย่าทำให้ผู้หญิงของฉันบอบช้ำแม้แต่รอยเล็บข่วน”

 

“ครับ         

 

_________________________________________________________________


แสดงความคิดเห็น

emotion