บทที่ 3 (2) เสียตัวให้คนแปลกหน้า

บทที่ 3 (2) เสียตัวให้คนแปลกหน้า

44 / 44    0
ขนาดฟ้อนต์ 
ก+
ก-
โหมดกลางวัน
โหมดกลางคืน

ใบหน้าคมคายอยู่ใกล้แค่คืบเท่านั้น

ชายแปลกหน้าแค่นเสียงหัวเราะเยาะเย้ย ตัวสั่นขนาดนี้ไปเรียนแอคติ้งมาจากไหนนะ โชคร้ายหน่อยที่คนอย่างเขามันเลวเกินระดับปกติ ต่อกัดลิ้นตายลงตรงนี้เขาก็ไม่แยแสจะปรายตามองด้วยซ้ำ!

“หนึ่งแสนห้าหมื่นห้าพัน จ่ายคืนมาตอนนี้เลยสิฉันถึงจะปล่อย!”

“ขอฉันติดต่อคุณนุชก่อนได้ไหม ฮือ… ได้โปรด ฉันไม่รู้เรื่องจริงๆ คุณอย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉันไม่ได้ขายตัว” ยากเหลือเกินสำหรับการห้ามปากไม่ให้สั่นระริก แม้โอกาสรอดจะมีแค่หนึ่งเปอร์เซ็นแต่ปราณีก็อยากลอง

“ฮือ… ได้โปรดเถอะนะคะ ฉันขอร้อง ฉันกลัวแล้ว ฮือ…” ร้องไห้ อ้อนวอนขอความเห็นใจจากผู้ชายแสนน่ากลัวอย่างมีความหวังเพียงริบหรี่ ทว่าเสียเปล่า มือเขาคว้าหมับลงบนเนินอกอวบ ขย้ำหนักมือจนเจ็บไปหมด ก่อนนัยน์ตาคู่หื่นกระหายจะตวัดขึ้นไปมองผู้หญิงที่อยู่ในสังกัดขายบริการ

“อย่าคิดโกรธเคือง เกลียดชัง หรือโทษอะไรฉันเลย เชิญเธอไปเอาผิดกับผู้หญิงคนนั้น และเอาผิดจากตัวเองเถอะ ที่โง่ยอมให้เขาหลอกมาขาย!”

ไม่แม้กระทั่งจะเล้าโลมหรือมอบจุมพิตหวานๆ อิทธิพลขยะแขยงผู้หญิงพวกนี้ยิ่งกว่าอะไรดี ไม่เคยลดตัวไปใช้ลิ้นใช้ปากมอบความสุขให้ใคร

มือใหญ่ล้วงของบางอย่างออกจากกระเป๋ากางเกงยีนส์ นำซองถุงยางอนามัยราวห้าชิ้นออกมาวางข้างหมอน แค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำถ้าเทียบกับอารมณ์กลัดมันผสมเครียดจัดเรื่องเมียเก่า เขาโคตรอยากระบายอารมณ์ให้หนักๆ

เสียงร้องอู้อี้ถูกมือเขาปิดปากไว้ ไม่อยากทนฟัง เจ้าหล่อนอ้าปากงับเจ็บไปหมดเขาจึงต้องปิดปากให้รัดกุมมากขึ้น กระทำการทุกอย่างด้วยความรวดเร็ว กักขฬะ ไม่แคร์ว่าใครจะเจ็บหรือเปล่า เสื้อยืดถูกปลดออกทางศีรษะอย่างยากลำบากเพราะเจ้าของร่างขัดขืน อิทธิพลจำเป็นต้องเพิ่มแรงลงบนอุ้งมือปิดปากสวยให้แน่นมากขึ้น จะได้เจ็บและเลิกต่อต้านสักที

“หุบปาก ดีดดิ้นให้ได้อะไรขึ้นมา! อย่าให้ฉันต้องข่มขืนนะ ตัวบางๆ อย่างเธอ แค่ฉันในรูปแบบธรรมดาก็รับไม่ไหวแล้ว!” ขู่เสียงดัง เสียงร้องอู้อี้ยังมีไม่ขาดสาย รวมถึงสายตาคู่นั้นยังอัดแน่นไปด้วยความหวาดกลัว อิทธิพลเอาแต่ใจจะต้องได้ให้ได้ ดึงกระชากเสื้อชั้นในเก่าๆ สีขาวออกกระทั่งยอดทรวงทั้งสองข้างเป็นอิสระชูชันต่อหน้า เขาหัวเราะลั่น ก้มลงประชิดกลืนกินเม็ดเชอร์รี่แสนหวานเข้าในอุ้งปากสลับกันทั้งสองฝั่ง กายอรชรดิ้นรนไปมาใต้ร่างกำยำ

เขาใช้ขาสองข้างคร่อมเรียวขาสวยไว้ให้อยู่ตรงกลาง บีบรัดแน่นเสียจนสาวไซด์ไลน์ไม่สามารถหลบหนีไปทางไหนได้ หนุ่มเจ้าของสวนยางพารารับรู้ได้ว่าคนใต้ร่างตัวสั่นไปหมด อีกทั้งยังร้องไห้ไม่ยอมหยุด

หงุดหงิดนะ แต่ก็ไม่ใช่หน้าที่อะไรต้องสนใจผู้หญิงพรรคนี้ เขายังคงไล้เลียปลายลิ้นเตะลงปลายถันแผ่วเบา ปากน้ำลายล้อมรอบและกลืนกิน

ร่างกายเขาในส่วนนั้นขยายใหญ่ภายใต้กางเกงยีน งุ่นง่านทรมานอยากพามันออกมาอาละวาดแต่กลัวปล่อยมือแล้วเจ้าหล่อนจะหาเรื่องให้เขาเจ็บตัวอีก อิทธิพลซุกซบใบหน้าลงทำความคุ้นเคยจนกระทั่งสนิทสนม ถึงเงยหน้าขึ้นมามอง “ปากบอกไม่ แต่ร่างกายสั่นสู้เชียวนะ!”

แสยะยิ้ม กัดเบาๆ เป็นการส่งท้าย

เจ้าหล่อนร้องประท้วงทว่าเสียงส่งออกมาไม่ได้ อิทธิพลปลดกระดุมปลดซิปกางเกงยีนด้วยมือเพียงข้างเดียว รูดมันลงจนสุดท้างแล้วพยายามดึงรั้นลงและถีบมันออกจากท่อนขากำยำ ถอดออกจนหมดและพากายเปล่าเปลือยขึ้นมาทาบทับสาวสวย ในสภาพกึ่งเปลือยยังมีกางเกงยีนขายาวสวมทับ

ร่างกายของอิทธิพลสมบูรณ์แบบ แขนสองข้างเต็มไปด้วยมัดกล้ามกำยำ หน้าท้องมีซิคแพคเป็นลอนแข็งแรงเหมือนนักกีฬา รวมถึง… ส่วนนั้นที่ผงาดใหญ่โตเบียดเสียดกับขอบกางเกงยีนเจ้าหล่อนอยู่ ณ วินาทีนี้!

เขาแสนจะภูมิใจในสรีระของตัวเอง จึงอยากจะให้สาวสวยได้พิจารณาบ้างเผื่อจะมีอารมณ์ร่วมสักนิด ลองมาร้องไห้ตลอดสองสามชั่วโมงที่ทำอะไรกัน ถึงจะเซ็กซ์จัดจ้านมากแค่ไหนแต่ก็ต้องมีบ้างแหละที่เห็นแล้วรู้สึกหมดอารมณ์

“ชอบไหม… อยากจับเฉยๆ หรืออยากทำอย่างอื่นด้วย ตอบมาเร็วๆ สิ เราจะได้มาสนุกด้วยกันไง ไม่ดีเหรอ…” ชายหนุ่มถามเสียงแหบพร่า คำรามแผ่วเบาเสมือนครวญครางหลังนำมือหล่อนมาจับส่วนนั้น

จงใจให้หล่อนรูดเบาๆ แต่แล้วอิทธิพลกลับต้องหน้าเสียเมื่อเจ้าหล่อนออกแรงกำแน่น โชคดีที่ไหวตัวได้ทันขยับสะโพกไปทางด้านหลัง

“นี่เธอ! คิดจะฆ่าฉันหรือไง”

“ไปตายซะ ฮึก! ฉันเกลียดแก ไอ้สารเลว! โอ๊ย!”

ปราณีช้ำไปทั้งต้นขาบริเวณที่ถูกหัวเขาเข่าค้ำอย่างแรง คาดว่าตอนนี้อาจจะแดงและเห็นรอยช้ำสีเขียวในวันรุ่งขึ้น

“เธอทำร้ายฉันสองครั้งแล้วนะ อย่าหวังเลยว่าฉันจะเมตตาเธอ!” ตะคอกใส่หน้า เกือบฆ่าเขาตั้งสองครั้งแล้วยังจะมาตีหน้าเศร้าร้องไห้ให้เขาสงสาร ฝันไปเถอะ ไม่ใช้สองมือคู่นี้บีบคอให้ตายก็บุญหัวเท่าไหร่แล้ว

“อย่านะ! ช่วยด้วย… ช่วยฉันด้วย ฮือๆ”

เสียงร้องไม่ได้ดังไปไหนไกลเกินเตียงเลย กายอรชรถูกตรึงไว้หมดทุกทางไร้การขยับเขยื้อน ชายแปลกหน้าแก้ผ้าเหนือร่างช่างน่าขยะแขยง นอกจากนั้นก่อนหน้านี้เขายังพามือหล่อนไปจับในส่วนนั้น ที่ดุดันเต็มรอบมือ!

ในจังหวะที่เขาปล่อยสองมือให้เป็นอิสระเพื่อจะปลดกระดุมกางเกงยีนและลากลงไป ปราณีมีแรงฮึดสู้ลุกขึ้นมาระดมทุบหมัดหนักตีเข้าที่ศีรษะของชายโรคจิต ร้องโวยวายขอความช่วยเหลือจากพนักงานด้านนอกโดยไม่รู้เลยว่าในนี้เป็นห้องเก็บเสียง! รำคาญ! อิทธิพลหยัดกายขึ้นนั่งหลังตรงหลบมือคู่นั้น ส่งแรงทั้งหมดไปบนอุ้งมือผลักร่างหล่อนให้ล้มลงบนเตียงเต็มแรง จัดการลากกระชากกางเกงยีนออกจากขา แรงจนกระทั่งร่างหล่อนไถลตามมาด้วยเกือบจะตกลงขอบเตียง เพียงแค่มันหลุดออกจากขาหล่อนได้ข้างเดียว ซาตานโรคจิตก็ดึงชั้นในตัวบางให้ตามออกมาด้วย ท่ามกลางเสียงกรีดร้องแก้วหูแทบแตกของสาวขายบริการ เขาขยุ้มหัวไหล่บางดึงให้สปริงกายลุกตามมาจะให้ช่วยเหลือโดยการใช้ลิ้น แต่เดชะบุญ นึกขึ้นได้ว่าเจ้าหล่อนอาจกัดน้องชายเขาจนใช้งานไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงผลักหล่อนให้ล้มลงไปอีกครั้งเกี่ยวเรียวขางามขึ้นพร้อมจะรุกเข้าไปแนบชิด

“อย่า! ฮือๆ”

เจ็บจนดวงหน้าสวยเหยเกเมื่อเขาพยายามแทรกกายเข้าไป ทว่าทำไม่ได้ “ฮือๆ ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันเจ็บ… ฮือ ปล่อย เจ็บ…”

“อะไรวะ!” สบถใส่ ลนลานเอื้อมมือไปปิดปากสวยไว้ ใช้มืออีกข้างส่งปลายนิ้วโป้งมากระตุกเค้นกุหลาบช่อสวยให้มีอารมณ์ร่วมด้วย แอบสังเกตเห็นว่าเนื้อในแทบจะไม่ช้ำเลย อดทึ่งไม่ได้ที่ขายบริการแต่ยังรักษาสภาพร่างกายไว้ได้สมบูรณ์มากถึงขนาดนี้

อิทธิพลกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงลำคอ แปลกใจจู่ๆ มันก็แห้งกระหายขึ้นมาราวกับอยากจะลงไปเชยชมให้ชัดแจ้ง

“สวยยังไงก็แค่อีตัวล่ะวะ ไอ้เสี่ยพวกนั้นมันให้เงินไปรีแพรหรือไงถึงได้แนบเนียนเหมือนยังสด ยังซิงแบบนี้!”

เจ็บ ทว่าปราณีกลับบิดกายไปมา เริ่มซ่านสยิวบนตำแหน่งนั้นที่นิ้วมือเขากระตุกเบาๆ สลับกับหนักมือ

หญิงสาวส่งเสียงอะไรออกมาไม่ได้ มีแค่น้ำตาเท่านั้นที่ยังคงไหล แม้ร่างกายจะมีอารมณ์ร่วมแต่จิตใจรู้สึกว่าตนเองกำลังจะสูญเสียอะไร

“ฮึ! อยากให้ฉันทำต่อก็บอกมาตรงๆ สิ จะแอ๊บทำซากอะไร” กระซิบถามผ่านไรฟัน มองหน้านวลสลับกับกายสาวด้านล่าง 

 

 

 

 

 

คุณอิฐ ทำอะไรนางเอกเค้าาา ><


แสดงความคิดเห็น

emotion