บทที่ 2 (5)

บทที่ 2 (5)

34 / 34    0
ขนาดฟ้อนต์ 
ก+
ก-
โหมดกลางวัน
โหมดกลางคืน

ภายในสถานีขนส่งมีคนอยู่ไม่มากหลังแยกย้ายลงจากรถทัวร์ก็กลับบ้าน ร้านค้าเล็กๆ แถวนี้ก็เริ่มปิดไปเยอะแล้ว เหลือแค่ร้านอาหารตามสั่งบางร้านที่ยังเปิดให้บริการเท่านั้น

ปราณีสั่งข้าวมันไก่มากินรองท้องเพราะไม่อยากรบกวนนายทุนคนนี้มากนัก แค่เรื่องที่พักก็เกรงใจจะแย่แล้ว กว่าจะมาถึงเมืองนครศรีธรรมราชในเวลานั่งรถทัวร์ร่วมสิบชั่วโมง ไหนจะต้องต่อรถภายในจังหวัดมายังอำเภอรอบนอกจึงทั้งเหนื่อยและหิวมากกว่าปกติ ปราณีสั่งข้าวมันไก่ต้มแบบพิเศษ ราดน้ำจิ้มเยอะเกือบท่วมจาน ตักกินอย่างเอร็ดอร่อย มือไม้เริ่มสั่นน้อยลง

เมื่อกินจนหมดแล้วปราณีไม่ได้รีบไปจ่ายเงินในทันที เพราะกำลังรอคอยคนมารับ กลัวออกไปข้างนอกแล้วจะไม่มีที่นั่งรอ และนี่ก็มืดมากแล้ว

ผ่านไปราวสิบถึงสิบห้านาทีหล่อนเห็นมีกระบะเก่าโทรมคันหนึ่งขับมาจอดหน้าร้าน คนข้างในร้านที่มีลูกค้าไม่กี่โต๊ะต่างซุบซิบนินทาอะไรไม่รู้ ทุกสายตาต่างมองไปที่รถคันนั้น และเมื่อมีคนลงจากรถเสียงเหล่านั้นก็เงียบลง แม้แต่แม่ค้าเองก็ไม่กล้าหันไปมองชายหนุ่มหน้าตาคมคาย หล่อเหลา รูปร่างกำยำสูงโปร่ง สายตาเขาดุมาก เดินเข้ามาในร้านโดยไม่ยิ้มเลยสักนิด

ราวกับมีภาพสโลโมชั่นในหัว ใจปราณีเต้นแรงมากรู้สึกตกหลุมรักผู้ชายหน้าหล่อ มาดเข้มคนนี้ รถเขาเก่ามากถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นเห็นเข้าอาจจะรังเกียจ แต่สำหรับปราณีแล้วของนอกกายพวกนั้นไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรเลย

“ชื่อนีย์ใช่ไหม” เขาเดินตรงเข้ามาหยุดตรงหน้าโต๊ะ ถามเสียงห้วน

“เอ่อ… ค่ะ คุณอิทธิพลใช่ไหมคะ”

“ใช่” เสียงยังห้วนเหมือนเดิม

สายตาคมกริบจ้องมองเจ้าหล่อนหัวจรดเท้าอย่างหัวเสีย มือหล่อนยังถือแก้วน้ำอยู่ด้วยซ้ำในขณะที่เงยหน้าขึ้นสบตาเขา อิทธิพลย่นหัวคิ้วใส่ หงุดหงิด หล่อนใส่ชุดบ้าอะไรวะ เสื้อยืด กางเกงยืน หน้าก็ไม่แต่ง จืดชืดยิ่งกว่าซากศพแล้วอย่างนี้ใครมันจะไปกระเดือกลง

หรือดูถูกหาว่าเขาเป็นเศรษฐีบ้านนอกคงไม่กระเป๋าหนักแบบเจ้าสัวคนนั้น จะแต่งหน้าแต่งตัวมายังไงก็ได้! เขาเห็นคนในร้านต่างคอยเงี่ยหูฟังจะได้มีเรื่องไปเม้าท์กับเพื่อนบ้าน ว่านายอิฐเอาอีกแล้วเปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น

“ตามมา!” เอ่ยเท่านั้นกายกำยำก็เดินกลับไปยืนรอที่กระบะคันเก่า

ปราณีกลัวเขาจะรอนานรีบกุลีกุจอเก็บโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋า หยิบเงินออกมาเตรียมจ่าย แล้วสะพายกระเป๋าเป้ใบพอดีตัวไปจ่ายเงินค่าข้าว

“เท่าไหร่คะ” ถามพลางมองกลับไปข้างหลัง สงสัยว่าทำไมคนในร้านถึงมองหน้าตนเองแปลกๆ หรือคิดว่าหล่อนกับผู้ชายคนนั้นหนีตามกันมา

“ข้าวมันไก่พิเศษสี่สิบบาทจ้ะ”

แม่ค้ารับแบงค์ห้าสิบมายัดใส่กระเป๋าผ้า ขณะทอนเงินก็พูดต่อตามประสาคนพูดมาก “รับไหวเหรอตัวแค่นี้เอง นายอิฐดุนะบอกไว้ก่อน”

“คุณอิฐดุมากเลยเหรอคะ” ปราณีมีสีหน้าหวาดกลัว  

“ที่สุดในสามโลก รวยแต่ดุ ไม่ไหวหรอกนะ”

แม่ค้าขายข้าวมันไก่แค่นเสียงหัวเราะในลำคอร่วมด้วย แต่พูดเสียงดังไม่ได้เพราะนายอิฐยืนอยู่ไม่ไกล

รับเงินทอนมาด้วยสายตาขลาดๆ ดวงหน้าสวยซีดเซียวลงมากก้าวเท้าติดๆ ขัดๆ ออกจากร้าน หยุดยืนเพื่อจะมองเสี้ยวใบหน้าคมคายของชายคนนั้น

ที่… ดุจริงๆ นั่นแหละ

 

 

สัมภาระของปราณีมีแค่กระเป๋าสะพายหลังใบเดียวเท่านั้น ของข้างในไม่มีอะไรสำคัญมากนัก เสื้อผ้า ของใช้ และเอกสารบางอย่างเท่านั้น

หญิงสาวบอกตัวเองในใจ สู้ๆ ก่อนจะกระชับกระเป๋าเป้ขึ้นสะพายบนหลังแล้วเดินเข้าไปใกล้ยกมือไหว้เขา สายตาของคนทั้งสองมองกัน

“สวัสดีค่ะ ดิฉันปราณีนะคะ เป็นคนของคุณนุช”

“อืม! ขึ้นรถ” รับไหว้ หันหน้าไปทางกระบะคันเก่า ไม่เสียเวลาเปิดประตูให้ตามประสาสุภาพบุรุษ ไม่มีความจำเป็นอะไรต้องทำให้ผู้หญิงที่ไม่ควรให้เกียรติ “เธออายุเท่าไหร่” เขาถามทำลายความเงียบ ไม่ได้หันมามอง

ปราณียิ้มกว้างทำใจดีสู้เสือ ตัวร้าย

“ยี่สิบสามค่ะ”

“ทำงานมานานแค่ไหนแล้ว หรือตั้งแต่สมัยเรียน” ถามต่อ ผิดนิสัยมากปกติอิทธิพลไม่ใช่คนชอบพูดกับคนแปลกหน้า หรือสาวขายบริการเท่าไหร่

“ไม่นานค่ะ ประมาณเจ็ดแปดเดือนได้ ตั้งแต่เรียนจบปริญญาตรีดิฉันก็สมัครเข้ามาทำงานที่โฮสเทลตำแหน่งฟร้อน ช่วยงาน

“ไม่ได้หมายถึงงานนั้น!” ตวาดสวนกลับมาเสียงเข้มทำคนฟังตกใจ

“แล้วคุณหมายถึงงานอะไรคะ”

“ช่างเถอะ ไม่สำคัญอะไร”

ชายหนุ่มขับรถออกจากสถานีขนส่งประจำอำเภอมุ่งหน้าออกไปทางถนนเส้นเล็กไปยังชนบท แถบที่อยู่ที่เขาอาศัยเต็มไปด้วยสวนยาง ไร่มันสำปะหลังก็เยอะ คนท้องถิ่นส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกร รายได้มากน้อยตามเศรษฐกิจที่เปลี่ยนผันทุกวัน ผู้ใหญ่ในวงศ์ตระกูลชอบบิ้วเขาให้ลงสมัครเป็นนักการเมืองท้องถิ่น ตามรอยพ่อ ปู่ ตา แล้วก็ญาติคนอื่นๆ เพื่อจะได้มีฐานอำนาจในอำเภอและจังหวัดแห่งนี้เพิ่มมากขึ้น ทว่าเขาคอยปฏิเสธมาตลอด แค่นี้คนก็เกลียดเยอะแล้ว ขืนไปสายการเมืองมีหวังโดนผู้มีอิทธิพลกลุ่มอื่นสั่งหมายหัวเก็บวันเว้นวัน

ในหัวของเขายังมีแต่เรื่องภรรยาเก่า เก็บมาคิดจนเครียด

“ขอบคุณที่เสียสละเวลามารับนะคะ หวังว่าฉันคงไม่ได้มารบกวน”

“อืม” ครางในลำคอแบบส่งๆ ไม่ใส่ใจสักเท่าไหร่ คนฟังถึงกับหน้าชา ถึงจะเป็นสาวเมืองกรุงแต่หล่อนก็ไม่ได้มั่นใจมากขนาดนั้นหรอกนะ การมาต่างจังหวัด แล้วมีผู้ชายนั่งอยู่ข้างๆ จะพาไปไหนยังไม่รู้เลย ย่อมสร้างความหวาดกลัวเป็นธรรมดา ตลอดเวลาปราณีกระชับกระเป๋าแน่น มองปุ่มล็อกตลอดเวลาเพื่อจะเปิดอออก และกระโดดหลบหนีกรณีเขาหวังประสงค์ร้าย

หน้าอย่างมึงเหมาะสมกับอีตัวที่สุดแล้ว ไม่น่ามาแต่งกับลูกกู!’

ก็คงจะใช่ตามที่พ่อของพราวพูดไว้ ว่าเขามันเหมาะกับโสเภณี กับพวกผู้หญิงที่ซื้อได้ด้วยเงินมากกว่าผู้หญิงแสนดี เป็นแม่บ้านแม่เรือนอย่างพราวฟ้า

มือเขากำพวงมาลัยแน่นมากขึ้น เจ็บแค้นใจเพราะเรื่องนี้มานาน

“พรุ่งนี้คุณว่างช่วงไหนให้ฉันเข้าพบบ้างไหมคะ ฉันมีเอกสารอยากให้คุณอ่าน” สงสัยว่าตนเองจะพูดมากเกินไป เขาถึงเหลือบสายตามามอง

“เอกสารอะไร” แค่ขายตัวจำเป็นต้องเซ็นเอกสารอะไรด้วยเหรอ!

“ข้อเสนอน่ะค่ะ รับรองว่าคุณจะต้องสนใจบ้างไม่มากก็น้อย”

 

 

 

 

 

 

 

 

พ่ายรักภรรยามือสอง
คณานางค์
www.mebmarket.com
‘ปราณี’ โชคร้ายถูกตราหน้าว่าเป็นผู้หญิงขายตัวแล้วโชคชะตาเล่นตลกให้มาเจอ อิทธิพล เจ้าของสวนยางพาราผู้มีนิสัยดุร้ายเขามองผู้หญิงทุกคนเป็นแค่ที่ระบายความใคร ไม่เคยรักใครจริง ‘อิทธิพล’ ซื้อหล่อนด้วยเงิน จนกระทั่งรู้ความจริงว่าเข้าใจผิดหัวใจของเขาก็รักและค่อยๆ เปิดรับหล่อนเข้ามาแต่แล้วเรื่องราวจะจบลงอย่างไรเมื่อความลับที่เขาเก็บซ่อนไว้มันกำลังจะทำลายตัวเขาเอง!ปล. อ่านตัวอย่างเพิ่มเติมได้ที่เด็กดี ธัญวลัย รีดอะไรท์นะคะ(จัดโปรโมชั่น 169 บาท **วันนี้ - 27 กันยายน 1 เดือนเต็ม** จากปกติราคา 179)

แสดงความคิดเห็น

emotion