บทที่4 100%ความหลังครั้งเก่า

บทที่4 100%ความหลังครั้งเก่า

18 / 22    0
ขนาดฟ้อนต์ 
ก+
ก-
โหมดกลางวัน
โหมดกลางคืน

 

ลมหายใจของสองหนุ่มสาวผ่อนออกช้าๆ บนเตียงกว้าง คนหนึ่งหลับตาพริ้มซบอกกว้าง ส่วนอีกคนมีสีหน้าเบื่อโลกหลังได้ปลดปล่อยความต้องการ เขาก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่มีอารมณ์ทางเพศ มีความต้องการ โดนผู้หญิงเข้ามาอ่อยขนาดนี้จะไม่เอาก็คงเป็นการฝืนตัวเอง ทั้งสองเพิ่งจะล้มตัวลงนอนร่วมเรียงเคียงหมอนไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ เขาขยับกายขึ้นจากเตียงมาปลดมือนุ่มของสาวสวยออก ลงจากเตียงมาสวมกางเกงกับเสื้อเชิ้ต ติดกระดุม ใส่นาฬิกาของตัวเองให้ครบ

สาวสวยที่ทำอาชีพเพื่อนเที่ยวเพื่อนนอนขยับกายขึ้นนั่งพิงหัวเตียง แม้จะไม่พอใจแต่ก็ต้องทำหน้าตาให้แจ่มใสไม่ให้เขาจับได้

“ทำไมรีบไปนักล่ะคะ ดึกแล้ว น่าจะค้างกับฟ้าก่อน”

ฟ้าใสมีจริตมารยาทดึงผ้าห่มขึ้นปิดทรวงอกสวย ขนาดสี่ร้อยซีซีที่ได้มาจากการศัลยกรรม โปรยรอยยิ้มไปให้ชายหนุ่มรูปหล่อแสนกระเป๋าหนัก วันนี้หล่อนลงทุนเบี้ยวงานสองอ้างประจำเดือนมากะทันหันเพื่อจะได้สะกดรอยตามเขา คิดว่าจะไม่มีโอกาสซะแล้ว แต่ฟ้าก็เป็นใจเปิดทางให้เขาไปนั่งดื่มเหล้าคนเดียวในผับ

รสรักของเขาทำหล่อนติดใจมาก เก่งกาจเหนือทุกคนที่เคยนอนด้วย ฟ้าใสกัดปลายนิ้วเบาๆ ส่งสายตายั่วยวนไปหวังให้เขาเกิดอารมณ์อีกรอบ แล้วกลับมาซบลงกลางหน้าอกตูมๆ ของตนเอง

“ไม่ล่ะ” ปฏิเสธพลางติดกระดุมเสื้อจนครบทุกเม็ด เดินไปหยิบแบงค์พันในกระเป๋าสตางค์ออกมาร่วมหมื่นวางไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง เป็นค่าตัวที่เขานอนกับหล่อน ไม่รู้ว่าไปกับคนอื่นได้มากกว่านี้ไหมแต่เขาให้ได้เท่านี้ เพราะไม่เคยต้องการเลย มีแต่เจ้าหล่อนที่ชักชวนให้มาคอนโด

ท่าทางชัดเจนขนาดนี้แล้วถ้าหล่อนเข้าไปรั้งก็คงจะเป็นผู้หญิงที่น่าเบื่อมาก ข้อนี้ฟ้าใสรู้ดี เจ้าหล่อนสยายผมยาวรวบยางให้เป็นหางม้า เอื้อมมือไปหยิบชุดคลุมอาบน้ำมาสวมทับกายเปล่าเปลือย จงใจอวดความเย้ายวนให้เขาเห็นอีกรอบแค่วับๆ แวมๆ แต่พองาม

“งั้นเดี๋ยวฟ้าเดินออกไปส่งที่ลิฟต์ค่ะ ขอบคุณนะคะ”

ยกเงินขึ้นแกว่งไปมากลางอากาศ นำไปเก็บในลิ้นชักก่อนจะเดินตามเขาออกมาข้างนอกห้อง ไปส่งเขาที่หน้าลิฟต์และยืนรอเป็นเพื่อน สายตาเขาว่างเปล่าตั้งแต่ตอนมาจนกระทั่งถึงตอนไป

คล้อยหลังประตูลิฟต์ปิดลงฟ้าใสก็ฮึดฮัดเดินเข้าห้องไปต่อสายตรงไปหาโปรแกรมเมอร์หนุ่มที่คอยตามจีบตัวเองมานานหลายปี

“พี่ซัน นอนหรือยังคะ พอดีฟ้ามีเรื่องอยากขอให้ช่วย” 

ประจบประแจงเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานใส ทว่าแฝงไปด้วยความเศร้า ส่วนตัวจริงฟ้าใสนั้นกำลังแสยะยิ้ม สมเพชในตัวชายไร้ค่าคนนี้

ยังจ้ะ ยังไม่นอน น้องฟ้ามีอะไรให้พี่ช่วยเหรอจ๊ะ’ ตอบกลับมาเสียงงัวเงีย รู้ได้ทันทีว่าเขานอนหลับไปแล้วแต่ตื่นมาเพราะเสียงโทรศัพท์ของหล่อน ให้ตายเถอะ นี่เพิ่งจะเที่ยงคืนเองนะ ฟ้าใสกลอกสายตามองแรงไปมา ยกปลายนิ้วข้างที่ว่างขึ้นมาดูว่ามีรอยหักหรือเล็บดำหรือเปล่า

“ฟ้ามีเรื่องกลุ่มใจค่ะ อยากให้พี่ซันช่วยสืบประวัติผู้ชายคนนี้ให้หน่อย ฟ้าจะส่งนามบัตรเขาไปให้ทางไลน์นะคะ ฟ้าไม่รู้จะทำยังไงแล้วค่ะพี่ซัน เขามาหลอกเพื่อนฟ้า เพื่อนฟ้าท้องแต่เขาก็ไม่รับผิดชอบ หนีหายไม่ติดต่อกลับมาเลย พี่ซันช่วยฟ้า ช่วยเพื่อนฟ้าด้วยนะคะ”

มันเลวจริงๆ เลย น้องฟ้าส่งชื่อมันมาได้เลยนะครับ พี่จะช่วยสืบประวัติ รวมถึงที่อยู่ของมันให้เอง’ พี่ซันคนดีตอบกลับมาด้วยความเต็มใจ ฟ้าใสยิ้มน้อยยิ้มใหญ่จิกสายตามองปลายเล็บสีสวย

“ขอบคุณนะคะ ถ้าไม่มีพี่ซัน ฟ้าก็คงไม่รู้จะบากหน้าไปพึ่งใคร ฟ้าไม่รบกวนแล้ว นอนต่อเถอะนะคะคนดีของฟ้า ฝันดีค่ะ”

ฟ้าใสกดวางสายจากโปรแกรมเมอร์หนุ่ม ความจริงพี่ซันก็เป็นคนดีใช้ได้แต่ติดตรงที่เขาไม่รวยนี่สิ เป็นแค่มนุษย์เงินเดือนมีรายรับแค่สองหมื่นต้นๆ จะมาพอเปย์หล่อนได้ยังไง ลำพังรับงานพริตตี้เอ็มซีรายรับต่อสัปดาห์ของหล่อนบางครั้งยังมากกว่าด้วยซ้ำ ฟ้าใสเบะปากใส่

 

คุณเดชาถูกเคลื่อนย้ายไปยังห้องพักฟื้นหลังจากคุณหมอตรวจอย่างละเอียด พบว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ยกเว้นรอยฟกช้ำและศีรษะแตกจากแรงกระแทก แม่จันทร์แม่บ้านคนเก่าคนแก่เป็นคนนอนเฝ้าคุณผู้ชาย ส่วนคุณผู้หญิงของบ้านน่ะเหรอ เธอกลับไปตั้งนานแล้ว

แม่จันทร์กำลังจะเคลิ้มหลับบังเอิญเห็นมือคุณผู้ชายขยับ เผื่อสายตาจะพร่ามัว ก็เลยเข้ามาใกล้เตียงเพื่อเพ่งมองให้ชัด

“คุณผู้ชายฟื้นแล้ว เดี๋ยวดิฉันตามคุณหมอให้นะคะ”

“ไม่ต้องหรอก ฉันจะนอนต่อแล้ว พรุ่งนี้ค่อยให้คุณหมอเข้ามาตรวจ” เสียงท่านค่อนข้างแห้ง ได้น้ำจากป้ามาจิบก็ค่อยสบายคอ ท่านพยายามมองรอบห้องพักฟื้นพอไม่เห็นใครก็ถอนหายใจยาว

“ผู้หญิงคนไหนก็หวังเงินฉันทั้งนั้น มีแต่ป้านี่แหละที่อยู่ดูแลฉันดูแลบ้านของเราเสมอมา”

“อย่าเพิ่งคิดมากเลยนะคะ คุณท่านนอนพักให้หายเร็วๆ นะคะ จะได้กลับบ้าน”

“ขอบคุณป้าจันทร์มากนะ” คุณเดชาน้ำตาคลอ ความภักดีของป้ามีให้เขามากกว่าความรักของวณิชยาที่มีต่อเขาซะอีก “คงรอให้ฉันตายก่อน ยัยเด็กจอมทิฐิคนนั้นถึงจะยอมมาหาฉัน”

“คุณท่านอย่าพูดอย่างนั้นสิคะ คุณหนูนิวไม่ได้คิดอย่างนั้นหรอกค่ะ”

“ทำไมมันจะไม่คิดล่ะ วันนี้ฉันไปหามันมา ได้เจอมันกับหลานของฉัน ตาหนูชื่อไนท์นะป้า แกจะสองขวบแล้วน่ารักมากเลย แต่สุขภาพไม่ค่อยดีนักเพราะคลอดก่อนกำหนด ยัยเด็กนั่นก็ไม่มีเวลาดูแลลูก ทิ้งๆ ขว้างๆ ปล่อยให้คนอื่นเลี้ยง ยอมทุกคน ยกเว้นพวกเราที่เป็นครอบครัวของมัน”

“คุณท่าน...” ป้าเห็นน้ำตาของคุณเดชาแล้วก็จะร้องไห้ตาม “คุณท่านให้โอกาส ให้เวลาคุณหนูนิวสักพักนะคะ ยอมเธอบ้าง ป้าคิดว่าเธอเองก็เสียใจไม่น้อยไปกว่าคุณท่านเลยนะคะ”

แม้จะอยากเถียงว่าไม่จริง ให้เวลาไปวณิชยาก็ไม่มีวันกลับมาอยู่ร่วมชายคากับท่าน แต่คุณเดชาก็เลือกจะปิดปากเงียบไว้ เพราะในอดีตท่านก็ทำให้ลูกเสียใจมากอย่างที่ป้าจันทร์พูด

 

ทางด้านกมลเนตร หลังจากออกจากโรงพยาบาลก็เข้าผับ สั่งเหล้ามาดื่มคนเดียวเงียบๆ ไม่สนใจแม้จะมีชายหนุ่มมากหน้าหลายตาเข้ามาขอชนแก้ว ขอทำความรู้จัก แต่กมลเนตรก็ไม่สนใจ ไม่เล่นด้วย

ชีวิตคู่ของเราต้องพังก็เพราะคุณมันไม่รู้จักพอ ไม่รู้คุณค่าความรักของผม ผู้หญิงใจคอโหดเหี้ยมฆ่าได้แม้กระทั่งลูกในไส้ของตัวเองอย่างคุณ ไปคบใคร ไปแต่งกับใคร ก็ทำให้ชีวิตเขาพังเปล่าๆ ไปตายซะ!’

ถ้อยคำหยาบคายถูกหลุดออกจากปากสามีบ่อยมากในช่วงสองสามเดือนแรก ชีวิตคู่ระหว่างชาครีย์กับกมลเนตรค่อนข้างร่อแร่เข้าไปทุกวัน หลังจากกมลเนตรตัดสินใจลักลอบทำแท้ง ฆ่าลูกในไส้ของตัวเอง แต่ความดันแตกซะได้

ในวันนั้นที่ตัดสินใจทำเพราะกมลเนตรมั่นใจร้อยเปอร์เซ็น ว่าเด็กในท้องไม่ใช่ลูกของชาครีย์ แค่รักอย่างเดียวจะไปพออะไร แค่เงินอย่างเดียวจะไปพอได้ยังไง หล่อนต้องการอะไรมากกว่านั้นซึ่งเขาให้ไม่ได้!

สายตาคมแฝงความอาฆาตบวกกับน้ำเสียงที่ส่งมา กระแทกลึกเข้าไปในหัวใจคนฟัง มือบอบบางกำแน่นตวัดขึ้นตบแก้มสากเต็มแรง

ใบหน้าเขาหันตามแรงตบ หล่อนเบิกตาโตขึ้นมองเขา

แล้วคุณคิดว่าตัวเองวิเศษวิโสดีเลิศนักเหรอ ถ้าดีจริง แล้วฉันจะเอาไอ้มารหัวขนนั่นออกทำไม

กมลเนตรเอ่ยราวกับมั่นใจว่าเหนือกว่า ทว่าเลือดหยาดสดต้องกลบปากเมื่อมือใหญ่ฟาดลงเต็มซีกแก้มซ้าย กายสูงระหงทรุดลงบนพื้น สาวใช้ที่แอบเผือกเรื่องเจ้านายต่างพากันตกใจตามๆ กัน เพราะถึงแม้ชาครีย์จะหน้าดุ แต่เขาไม่เคยด่าทอรุนแรงหรือลงไม้ลงมือกับใคร แต่กับภรรยา เขากลับตบเต็มแรงไม่กลัวหล่อนจะเจ็บ

คีย์! นี่คุณกล้าตบฉันเหรอ

สาวสวยเอื้อมมือสั่นๆ เอื้อมมาตะปบแก้ม คาดว่าตอนนี้คงมีรอยนิ้วมือเขาแดงน่าเกลียดน่ากลัว กมลเนตรน้ำตาไหลเกือบจะกรีดร้องออกมาหลายครั้งทว่าพยายามสงบสติอารมณ์ตนเอง ด้วยการหอบหายใจเข้าออกลึกๆ สลับจ้องหน้าเขาแววตาเกรี้ยวกราด

แทนที่จะมีสักเสี้ยววินาทีที่เห็นเขารู้สึกผิด กลับทดแทนด้วยสีหน้าเย้ยหยัน ไม่สะทกสะท้าน อนึ่งคือไม่เข้ามาตบซ้ำก็บุญเท่าไหร่แล้ว

ไม่ฆ่าให้ตายก็บุญมากแค่ไหนแล้ว ไสหัวออกไปจากชีวิตผมแล้วอย่ากลับมาเหยียบที่นี่อีก นังแพศยา ไป!!’

ปลายนิ้วชี้ชี้ออกไปทางหน้าบ้าน เขากวักมือส่งสัญญาณเรียกสาวใช้ให้มาปรากฏตัวพร้อมเสื้อผ้า กระเป๋า ของใช้ราคาแพงหลายอย่างที่หล่อนใช้เงินเขาซื้อทั้งหมด ข้าวของพวกนั้นถูกโยนลงแทบเท้าภรรยาที่กำลังจะกลายเป็นแค่ อดีต

ชาครีย์โยนทุ่มลงพื้นหนักมือ ไม่เกรงใจ ไม่สนใจใครหน้าไหน เก็บของแล้วออกไปซะ ส่วนเรื่องใบหย่า คุณได้เซ็นแน่กมลเนตร!’

ฉันไม่หย่า ต่อให้ต้องตายฉันก็ไม่หย่ากับคุณ!’

งั้นตายวันนี้เลยเป็นไง

ปืนพกขนาดสั้นถูกดึงออกมาจากกางเกงยีนด้านหลัง สร้างความหวาดผวาให้ทุกคนไม่ใช่เพียงแค่กมลเนตร จำได้แม่นยำว่าวันนั้นหล่อนวิ่งหนีออกจากบ้านเขาหัวซุกหัวซุน ข้าวของไม่ได้หยิบติดมือมาเลย

แน่สิ ก็ตอนนั้นชาครีย์โกรธมาก อาฆาตแค้นเหมือนโจรทมิฬที่พร้อมจะลั่นไกปืนตลอดเวลา เหมือนจะแย่นะที่เรื่องต้องจบแบบนี้ แต่พอเวลาผ่านไปหลายเดือนหล่อนกลับได้รับการติดต่อจากเขา เขาเข้ามาป้อนคำหวานราวกับจะขอคืนดีจนหล่อนคล้อยตาม แต่สุดท้ายก็ต้องพบกับความผิดหวังเพราะเขาเพียงหลอกใช้ เห็นหล่อนเป็นอีนังโง่ เพื่อบีบให้นังเด็กผู้หญิงคนหนึ่งออกไปจากชีวิต โธ่! ไอ้บ้าเอ๊ย!

หลังจากนั้นผ่านมานานเกือบสามปีที่ไม่ได้เจอหน้ากัน ยังได้ยินข่าวคราวบ้าง ก็เขาเป็นคนดังนี่นา แต่กมลเนตรก็ไม่กล้าซมซานกลับไปหากลัวจะถูกเขาฆ่าตายตามคำขู่ ทว่าก็อดโทษตัวเองไม่ได้ที่ทรยศต่อความรักของเขา หลายปีมานี้รู้ดีแก่ใจ ไม่มีใครดีเท่าเขาอีกแล้ว!

ความเจ็บใจผสมกับความเสียดายผลักดันกมลเนตรให้พยายามพาตัวเองเข้าไปในชีวิตชาครีย์อีกครั้ง โดยเข้าทางมารดาของเขาเช่นเคย จดหมายชวนมาร่วมงานเปิดตัวห้องเสื้อของหล่อนยังไม่ได้รับการตอบรับใดๆ แต่แล้วโอกาสกลับเข้าไปในชีวิตคีย์ก็กลับมาอีกครั้ง หล่อนไม่คิดเลยว่าอุบัติเหตุครั้งนี้จะทำให้ อะไรๆ’ มันง่ายมากยิ่งขึ้น

 

 

“คุณลูกค้าครับ”

“อืม...” ครางอืออาทว่าไม่ยอมตื่น

“ตื่นเถอะครับ ทางร้านของเราจะปิดแล้วนะครับ”

บริกรหนุ่มร่างกำยำเข้ามาปลุกสาวสวย เจ้าหล่อนเมาหมดสภาพนอนฟุบใบหน้าบนเคาร์เตอร์เกือบชั่วโมง ลูกค้าสาวมาถึงร้านก็สั่งชุดใหญ่แถมยังให้ทิปหนักมาก ก่อนจะเมามายอย่างที่บรรยายสภาพไป

กมลเนตรสะดุ้งตื่นขึ้นมาเห็นหน้าบริกรเป็นคนแรก หล่อนรีบเอียงใบหน้าไปทางอื่นไม่ให้อยู่ใกล้เด็กหนุ่มคนนี้มากเกินไป ดูเหมือนเด็กจะรู้ความคิดก็เลยอมยิ้มจากนั้นก็ก้าวถอยไปทางข้างหลัง เว้นระยะห่าง

“ผมตั้งใจแค่จะเข้ามาปลุกคุณผู้หญิงเท่านั้น”

“ฉันเผลอหลับไปนานแค่ไหน”

ยังมึนหัวแต่ยังพอมีสติอยู่บ้าง หล่อนหยิบโทรศัพท์ออกมาดูเวลาบนหน้าจอ พบว่าตีสามกว่าแล้ว และตอนนี้คนในร้านก็กลับหมดแล้ว เหลือพวกเมาอยู่ไม่กี่โต๊ะเท่านั้น

“สักสี่สิบนาทีได้ครับ ให้ผมไปส่งคุณที่รถไหม” เสนออย่างหวังผล ทว่าพี่สาวคนสวยกลับทำสีหน้าตึงๆ ใส่ แล้วหยิบเงินในกระเป๋ามาวาง

“ขอบใจ แต่ไม่ นี่ทิปของนาย”

ว่าจบก็เดินบิดสะโพกเชิดออกจากร้านกลับรถยนต์ ถ้าเป็นวันอื่นที่อารมณ์ดีกว่านี้หล่อนคงเล่นด้วยแล้ว เจ้าหนุ่มคนนั้นหล่อไม่เบา แต่วันนี้หล่อนมีเรื่องต้องคิดค่อนข้างเยอะก็เลยไม่มีอารมณ์ กมลเนตรกลับไปยังรถยนต์แล้วขับออกจากร้านเหล้าไป

กมลเนตรขับรถยนต์มาทางบ้านชนานนท์ ปกติทุกวันหยุดเสาร์อาทิตย์ลูกชายสองคนจะกลับมาค้างบ้านพ่อแม่ ส่วนชาครีย์นั้นนานๆ กลับทีก็จะมาค้างที่นี่ เพราะเขาไม่มีบ้านหรือคอนโดในกรุงเทพเหมือนน้องๆ ชีวิตส่วนใหญ่จะอยู่ที่ภูเก็ต มีบ้าน มีรถ มีธุรกิจหลายอย่างที่นั่น

หล่อนจอดรถเทียบหน้าบ้านคนอื่น ทว่าสามารถมองเห็นรั้วบ้านชนานนท์ บ้านหลังใหญ่เนื้อที่หลายไร่ มีสระว่ายน้ำ มีสวนทั้งหน้าบ้านและหลังบ้าน มันกว้างใหญ่จนสามารถอยู่อาศัยได้เกินสิบคน รองรับลูกๆ ทั้งสามและครอบครัวของลูกๆ ได้ เป็นความตั้งใจของผู้ปกครองบ้าน

ในอดีตกมลเนตรเคยเข้าไปอยู่ในบ้านนับครั้งไม่ถ้วน แม่ของเขาเอ็นดูหล่อนถึงขั้นยุยงส่งเสียงเชียร์ให้หล่อนออกเดทกับชาครีย์ มีอะไรสวยๆ งามๆ ราคาแพงๆ ก็คอยซื้อมาให้หล่อน เป่าหูเสมอว่าอยากได้มาเป็นสะใภ้ ฮึ! เอ็นดูยังไงไม่ทราบ พอมีเรื่องนิดๆ หน่อยๆ ก็เข้าข้างลูกชาย แล้วหันหลังให้คนที่ตัวเองเคยพูดเต็มปากว่าเอ็นดู หรือไม่ นังคุณนายก็คงจะเข็ดคงจะเสียใจมาก ที่เป็นคนพาหล่อนเข้าไปในชีวิตลูกชาย

“คอยดูเถอะ ฉันจะต้องกลับไปเป็นสะใภ้เอกของบ้านหลังนี้ให้ได้ นังเอ๋ย นังข้าวหอม พวกเด็กกำพร้า พวกแกเตรียมตกกระป๋องได้เลย”

แววตาประสงค์ร้ายมองไปยังรั้วใหญ่มหึมาสีขาวประดับไฟสว่างไสว ปิดบัง ซ่อนเร้นบ้านหลังใหญ่และคนในตระกูลชนานนท์ไว้ในความมืดมิดยามค่ำคืน กมลเนตรนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยในตัวรถต่ออีกครู่เดียวก็ตัดใจ เคลื่อนรถออกไปจากหมู่บ้านคนรวย กลับไปยังบ้านหลังใหญ่อีกหลังซึ่งเป็นบ้านของนักธุรกิจวัยกลางคนที่ไปเขาเกาะกินเป็นแรมปี!

 

 

 

 

ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านนะคะ ^^


แสดงความคิดเห็น

emotion