บทที่ 2 (3)

บทที่ 2 (3)

35 / 39    0
ขนาดฟ้อนต์ 
ก+
ก-
โหมดกลางวัน
โหมดกลางคืน

กริชดึงประตูปิดลงแล้วเข้าไปยืนใกล้โต๊ะทำงานของอา วางซองสีน้ำตาลบรรจุเงินลงบนโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ อาหนุ่มเดินอ้อมมานั่งลงเก้าอี้หยิบซองดังกล่าวมาเปิดนับเงิน กริชทำหน้าลุ้นรอคอยว่าจะได้ส่วนแบ่งจากอาอิฐกี่บาท

“ตรวจได้เลยฮะ ผมได้มาหนึ่งแสนสองหมื่นสามพัน ยังขาดอีกหลายคนแต่เดี๋ยวผมไปตามจี้เก็บเพิ่มให้ครับ ที่ยังเหลือก็มีตามรายชื่อในกระดาษแผ่นนั้น”

อิทธิพลยังไม่ตอบอะไร นับเงินเสร็จเห็นว่าครบก็หยิบกระดาษแนบรายชื่อขึ้นมาดูประกอบกับสัญญาต่างๆ ที่มีการเซ็นรับทราบระหว่างสองฝ่ายว่าได้ทำการชำระหนี้ตามสัญญาแล้ว เช็คดูทุกอย่างด้วยความละเอียดรอบคอบพบว่ามีประมาณห้าหกคนเท่านั้นที่ยังไม่ชำระหนี้ในรอบนี้ รวมกันก็ยังเหลืออีกร่วมหนึ่งแสนบาท คนงานที่มาหยิบยืมไปแต่ละคนจะต้องหาเงินมาจ่ายดอกเบี้ย และมีกำหนดจ่ายยอดทั้งหมดตามระยะเวลาการกู้ยืมระยะสั้นที่ให้ไม่เกินสามปี

นับไม่ถึงสิบนาทีก็เสร็จ มองหลานพลางเอ่ยปากชมเชย

“เก่งไม่เบานะเนี่ยเรา ไปฝึกสกิลการทวงนี้มาจากไหนกันเหรอ หรือแม่พ่อสอนมาดี ทำไมเก็บได้เยอะขนาดนี้” ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลยที่จะตามเก็บเงินได้เกินครึ่งในระยะเวลาไม่กี่วัน เจ้ากริชเพิ่งจะขึ้นมหาลัยชั้นปีที่สองเท่านั้นแต่กลับสามารถจัดการธุระเรื่องนี้แทนเขาได้ อนาคตมือขวาเขาตามที่มันฝันอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมแล้ว เหลือแค่รอเวลาให้เจ้ากริชเรียนจบมหาลัยเท่านั้น

“เยอะที่ไหนครับอา ยังเหลืออีกตั้งหกคน” เด็กหนุ่มหัวเราะเขินๆ

“ถ้าตามเก็บต่อให้ครบได้อาจะมีค่าขนมเพิ่มให้อีก แต่ถ้ามีคนเบี้ยวไม่ยอมจ่ายหนี้ห้ามจัดการเองเด็ดขาด ให้มาบอกอา”

ให้มาบอกอา ให้มาบอกอ้าา เสียงนั้นสะท้อนเป็นแอคโค้ในหัวของเด็กหนุ่มวัยยี่สิบปี กริชหัวเราะแบบไม่เต็มเสียงนัก รู้สึกขนลุกซู่แทนลูกหนี้ที่เหลือทั้งหกคนกลัวว่าอาหนุ่มสุดหล่อจะเล่นบทโหดใส่

“ผมคิดว่าคงไม่มีใครกล้าเบี้ยวหนี้อาอิฐหรอกครับ”

“ขอยืมก็ให้ยืม ถึงเวลาคืนลองคืนไม่ตรงตามกำหนดดูสิ!

เห็นทีปิดเทอมครั้งนี้ต้องไปลองเก๊กโหดหน้ากระจกแล้วมั้งกริชเอ๊ย ความดุดัน โหดเหี้ยมไม่ได้ครึ่งอาอิฐเลย ทั้งที่ยกอาให้เป็นไอดอลแท้ๆ แต่เขากลับยังเหมือนเด็กน้อยง้องแง้ง เจอหน้าใครก็ยิ้ม เจอศัตรูก็ยิ้ม เจอนักเลงที่ตัวโตกว่าก็ยิ่งยิ้มกว้างมากกว่าเดิมเพราะกลัวเขายกพวกมารุมกระทืบ

ไม่ได้การล่ะ หนุ่มหล่อตั้งใจไว้ว่าต้องทำหน้าขรึมให้ได้ แต่ตอนนี้ยังไม่อยากขรึมเท่าไหร่เพราะอยากรู้ค่าขนมมมากว่า อาอิฐกดเครื่องคิดเลขต่อเสียงดังมากไม่นานก็หักจากในยอดดังกล่าวมาส่งให้ เด็กหนุ่มตาลุกวาวเพราะอาให้มาหลายพันมากบวกเพิ่มให้เป็นรางวัลสำหรับงานชิ้นแรก

“ขอบคุณครับอา ต่อไปนี้มีงานอะไรเรียกใช้ผมได้เลยนะ ผมทำงานได้หมดเลย” แล้วก็ร่ายยาวบอกว่าตัวเองทำงานอะไรได้บ้าง จนต้องสั่งให้หยุด

“ไว้มีงานอะไรเพิ่มเติมอาจะโทรเรียกมาใช้แล้วกัน รีบกลับบ้านได้แล้ว อย่าเถรไถลไปมีเรื่องกับใครเชียว ติดคุกติดตารางมาอาไม่ช่วยนะ!”  

“ผมเป็นเด็กดีร้อยเปอร์เซ็นครับ ลาล่ะครับอา” กริชยกมือไหว้อิทธิพลก่อนฮัมเพลงอารมณ์ดีเดินออกไป ส่วนทางด้านเจ้าของสวนยางนั้นนำเงินส่วนที่เหลือไปเก็บในตู้เซฟ กองรวมๆ กันในนี้มีหลายแสนแล้วยังไม่มีเวลาเอาไปเก็บในธนาคาร เขาไม่ได้ปล่อยกู้เป็นทางการแต่ถ้าคนในไร่มาขอยืมเงินก็ยินดีจะให้กู้

ในสายตาคนแถบนี้อิทธิพลจึงเป็นคนที่ทรงอิทธิพลสมชื่อ วันนี้วันศุกร์ล่วงเลยเข้าไปบ่ายสามแล้ว เขาเคาะปลายนิ้วลงขอบโต๊ะปรายสายตาเหยียดๆ มองโทรศัพท์ จนป่านนี้ยังไม่ได้รับการติดต่อใดๆ จากสาวขายบริการคนนั้น เขาจ่ายเงินให้แสนห้าและขีดเดตไลน์ว่าต้องมาถึงวันนี้

หวังว่าเจ้าหล่อนคงไม่คิดอยากลองดีหอบเงินเขาหนีหรอกนะ ฮึ! ก็ลองดูสิ จะตามเล่นงานถึงกรุงเทพให้น่วมไปไหนไม่ได้สักสามวันสามคืน!

ที่เคยคิดไว้ว่าเหมือนจะคุ้นหน้าสาวในรูปอิทธิพลนึกออกแล้ว เขาเคยเจอกับผู้หญิงคนนี้ครั้งหนึ่งในร้านอาหาร หล่อนนั่งในโซนวีไอพีกับเจ้าของธุรกิจค้าปลีก นานมาแล้วแหละร่วมห้าเดือนเห็นจะได้ ทว่าเขากลับยังจำได้แม่นยำ

พนักงานที่อยู่ด้านนอกวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามารายงาน รีบร้อนจนลืมเคาะประตู ทว่าไม่ทันไรประตูก็ถูกผลักเข้ามาตามด้วยกายกำยำของ เขตแดน

“คุณอิฐขา คุณอิฐ คุณเขตมาขอพบค่ะ!

“ไอ้อิฐ!” ชายฉกรรจ์อายุน้อยกว่าที่ทำอาชีพเดียวกันคือมีสวนยางพาราขนาดเล็กกว่าเขาถึงหนึ่งเท่า ทั้งสองเป็นไม้เบื่อไม้เมากันนาน อิทธิพลเองก็ไม่ค่อยกินเส้นกับใครอยู่แล้ว ใครแรงมาเขาแรงตอบ ใครร้ายมาเขาไม่พูดอะไรหรอกแต่ซัดหมัดไปกระแทกปากมันทันที มีเรื่องชกต่อยเข้าโรงพักก็บ่อย ตำรวจเห็นหน้าทีไรก็เข้าใจลงบันทึกประจำวันเงียบๆ ปรับเงินไปตามธรรมเนียม

ระบบข้าราชการตำรวจทหารของที่นี่ ค่อนข้างเอื้ออำนวยให้คนตระกูลเขาเพราะเส้นใหญ่มาก คนดังระดับหัวหน้าก็มาจากครอบครัวเขากันทั้งนั้น

อิทธิพลเคลียร์เอกสารลูกหนี้บนโต๊ะเก็บลงใส่ลิ้นชักอย่างใจเย็น ก่อนจะปรายสายตาไปไล่พนักงาน โดยไม่ต้องพูดอะไรพี่แจ่มขานรับแล้วรีบออกไปทันที ส่งสัญญาณเรียกน้องๆ ในสำนักงานมาเกาะติดสถานการณ์หน้าประตู ไล่เกาะเรียงระดับขึ้นไปข้างบนยิ่งกว่าตุ๊กแกเกาะติดผนังบ้าน เผื่อมีเรื่องชกต่อยเกิดขึ้นจะได้เข้าไปห้ามได้ทัน

“สวัสดีครับคุณเขต ไม่ทราบว่าเสร่อมาทำอะไรถึงที่นี่”

เพิ่งคุยกับพี่ต๊ะเมื่อกี้ ไม่อยากเชื่อเลยว่าไอ้หมอนี่จะมาเร็วขนาดนี้ ซื้อหวยทำไมไม่ถูกแบบนี้นะ ไม่งั้นคงรวยเละไปแล้ว

“มึงทำแบบนี้มันหยามหน้ากันชัดๆ มึงกล้าดียังไงมาตัดราคาชิงซื้อที่ดินก่อนกู!” เขตแดนด่าเสียงดัง โกรธแค้นมากกำหมัดทุบลงบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ จ้องมองชายที่อายุมากกว่าร่วมห้าปีด้วยความเกลียดชังน้ำหน้า

“ไม่ทราบว่าที่ดินแปลงไหนเหรอ ใจเย็นๆ ก่อนนะ เดี๋ยวจะหน้าแตกหมอไม่รับเย็บเพราะมีตีน เอ๊ย เท้าของฉันเหยียบไว้” ยิ้มเย็นชา นั่งอารมณ์ดีบนเก้าอี้นวมตัวใหญ่ทอดสายตามองหน้าเจ้าของสวนยางพาราที่เป็นคู่แข่งกัน

“ถ้าเป็นครั้งแรกกูอาจจะพอทำบุญทำทานให้ได้ แต่มันชักจะมากเกินไปแล้ว! มึงตัดหน้าซื้อที่เดินไปสามครั้ง รวมกันเกือบห้าสิบไร่ ซื้อไปทำซากห่าอะไรไม่ติดสวนยางพาราของมึงเลยสักแปลง!

แต่ที่ดินพวกนั้นกลับอยู่โซนทางด้านของเขาดังนั้นเขตแดนจึงค่อนข้างโมโหเมื่อรู้ข่าว ยอมปฏิเสธคำขอร้องจากมารดาที่บอกให้ใจเย็นๆ แล้วขับรถผ่าด่านตรวจเข้ามาถึงในสำนักงาน ตั้งใจจะมาต่อยมันสักหมัดสองหมัด ให้สาสมกับความเกลียดที่สะสมอยู่ในใจ

“อ๋อ มาเพื่อจะงอแงนี่เอง ไม่มีปัญญาสู้ราคาก็เลยมาดราม่าใส่”

 

 

 

 

พ่ายรักภรรยามือสอง
คณานางค์
www.mebmarket.com
‘ปราณี’ โชคร้ายถูกตราหน้าว่าเป็นผู้หญิงขายตัวแล้วโชคชะตาเล่นตลกให้มาเจอ อิทธิพล เจ้าของสวนยางพาราผู้มีนิสัยดุร้ายเขามองผู้หญิงทุกคนเป็นแค่ที่ระบายความใคร ไม่เคยรักใครจริง ‘อิทธิพล’ ซื้อหล่อนด้วยเงิน จนกระทั่งรู้ความจริงว่าเข้าใจผิดหัวใจของเขาก็รักและค่อยๆ เปิดรับหล่อนเข้ามาแต่แล้วเรื่องราวจะจบลงอย่างไรเมื่อความลับที่เขาเก็บซ่อนไว้มันกำลังจะทำลายตัวเขาเอง!ปล. อ่านตัวอย่างเพิ่มเติมได้ที่เด็กดี ธัญวลัย รีดอะไรท์นะคะ(จัดโปรโมชั่น 169 บาท **วันนี้ - 27 กันยายน 1 เดือนเต็ม** จากปกติราคา 179)

แสดงความคิดเห็น

emotion