บทนำ
ขนาดฟ้อนต์ 
ก+
ก-
โหมดกลางวัน
โหมดกลางคืน

 

 

 

        เมืองแห่งดอกไม้หรือเมืองอิ๋นกุ้ย อยู่กึ่งกลางระหว่างเมืองเถียเฉินกับเมืองหลวง เป็นเมืองที่มีดอกไม้นานาพันธุ์ มีสวนดอกไม้ ร้านน้ำมันหอม ร้านผงหอม และวัตถุดิบใช้ทำเครื่องประทินผิวของสตรีมากมาย เมืองอิ๋นกุ้ยมีชื่อเสียงเรื่องทำเครื่องหอมทุกชนิด ใครผ่านไปมาเป็นต้องจับจ่ายเพื่อซื้อเครื่องหอมอย่างใดอย่างหนึ่งติดมือกลับภูมิลำเนาเดิมไปด้วย

            เศรษฐกิจที่อิ๋นกุ้ยเจริญรุ่งเรืองอย่างดี สวนดอกไม้ของสกุลไช่ก็เช่นกัน แม้จะไม่ได้โด่งดังมากนัก แต่ก็ขายดอกไม้และน้ำมันหอมและเครื่องหอมได้มากโข ปีหนึ่งๆ มีรายได้พอจะจ้างคนงานในส่วนของกิจการทำเครื่องหอมได้ถึงสิบคน

            สวนดอกไม้สกุลไช่อยู่ทางเหนือของเมือง แยกออกมานอกตัวเมืองสามลี้[1] สกุลไช่รับสืบทอดกิจการน้ำมันหอมมาเป็นรุ่นที่สองแล้ว การทำน้ำมันหอมไม่ยาก แต่ต้องอาศัยเวลา สวนสกุลไช่มีดอกไม้หลากหลายพันธุ์ ที่มากคือหมอหมื่นลี้ กุหลาบ  โบตั๋น มะลิ  จำปี จำปา กล้วยไม้ อัญชัน ดอกเหมย และดอกอวี้หลันที่บุตรสาวเพียงหนึ่งเดียวของสกุลไช่รักมากที่สุด

            ไช่หลันซวงดูแลเอาใจใส่ในงานของตนอย่างดี ไม่ว่างานใดนางเรียนรู้ทุกอย่างเฉกเช่นบิดาที่รับสืบทอดมา ทั้งเครื่องหอม การดองเหล้าจากดอกไม้ การเพาะปลูก นางเริ่มเพาะปลูกต้นไม้ลงในกระถางดินเผาและส่งขายให้คฤหาสน์ผู้มีฐานะ รวมทั้งส่งไปยังเมืองข้างๆ ต้นไม้ที่นางปลูกใช้เป็นของฝากผู้ใหญ่ก็ได้ นางถึงรักงานที่ทำรายได้เสริมให้สวนดอกไม้ของนางมากนัก

            แม้งานของนางจะทำได้ดีมีเงินเข้าสกุล แต่บัดนี้นางกำลังจะพบเจอคราวเคราะห์เสียแล้ว นางหารู้ไม่ว่าคราวเคราะห์ของนางครั้งนี้ได้มาจากบิดาและมารดาผู้ให้กำเนิดนางนี่เอง

 

[1] 1 ลี้ เท่ากับ 500 เมตร (3 ลี้ เท่ากับ 1,500 เมตร)

 

“เจ้าเลือกเอาว่าเจ้าจะไปตามหาเหลียนป้านหลานหรือจะหาลูกเขยมาให้ข้า”

            “ท่านพ่อ! เหลียนป้านหลานหายากแค่ไหนท่านก็รู้ กล้วยไม้บ้าบออันใดกัน”

            “แม่ว่า เจ้าหาสามีจะเร็วกว่าหาเหลียนป้านหลานเสียอีก”

            “ข้าไม่เอาทั้งสองอย่างนั่นแหละ”

            “เจ้าสิบแปดปีแล้วแต่ยังมิได้ออกเรือน แม่สื่อแม่ชัก เจ้าก็ไล่ส่งไปหมด แล้วเช่นนี้ข้าจะได้ลูกเขยอย่างไรเล่า”

            “ข้าอยากอยู่อย่างนี้ต่อไป ข้าไม่เดือดร้อนเสียหน่อย ท่านจะเร่งให้ข้าออกเรือนด้วยเหตุใดหรือ”

           “หลันเอ๋อร์ จงฟังคำสั่งพ่อของเจ้า” ไช่เอ่อร์ชุนวางมือจากไหสุราดอกท้อที่หมักเองเมื่อปีก่อนและพึ่งจะเอาออกมาลิ้มรส “ออกจากบ้านไป! หากเจ้าไม่ได้เหลียนป้านหลานหรือสามีกลับมา เจ้าก็อย่าได้กลับมาให้บิดากลับมารดาเจ้าเห็นหน้าอีก”

            “ท่านพ่อ! ข้าเป็นบุตรท่านนะ เป็นสตรีบอบบาง ท่านจะขับไล่ข้าออกจากบ้านได้เช่นไร”

            “เจ้าเป็นสตรีบอบบางรึ เจ้ามันนางจิ้งจอก เจ้าเล่ห์เสียยิ่งกว่าโจรต้มตุ๋น อย่าคิดว่าพ่อเจ้าไม่รู้ว่าเจ้าไปเผาร้านเครื่องหอมสกุลผิง  คุณชายสกุลผิงไม่เอาเรื่องเจ้าก็อย่าหาว่าเจ้าไม่มีความผิด มีบุตรเช่นเจ้า ข้าไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน สกุลใดในเมืองนี้มีหรืออยากแต่งสะใภ้เช่นเจ้า”

            ไช่หลันซวงไม่สนใจในคำของบิดาและหันไปเอาดอกหอมหมื่นลี้ใส่ลงในถ้วยชา

            สองสามีภรรยามองบุตรสาวแล้วให้ขัดใจนัก ไช่เอ่อร์ชุนดึงแขนภรรยาออกไปยืนกระซิบกันอยู่พักใหญ่ เมื่อตกลงกันได้แล้วไช่เอ่อร์ชุนกลับมาที่เดิม มองท่าทางบุตรสาวด้วยความขัดใจเต็มกำลัง

            พักใหญ่ ห่อผ้าตกลงมาบนตัก ไช่หลันซวงเงยหน้าขึ้นมอง มาดารนั่นเองที่เอาห่อผ้ามาทิ้งบนตักนาง “ไปซะ”

            “ไปไหนท่านแม่?”

            “คำสั่งพ่อเจ้า เจ้าก็ต้องปฏิบัติตาม”

           “ท่านแม่ก็อีกคนรึ เหตุใดพวกท่านถึงผลักไสลูกในไส้อย่างใจดำเช่นนี้ ข้าเป็นลูกของพวกท่านหรือไม่ ข้าเป็นสตรีบอกบางผู้น่าสงสารที่ไม่มีผู้ใดต้องการ บิดา มารดารึก็จะถีบส่งให้ข้าไปทำเรื่องทุกข์ยาก อย่างหากล้วยไม้พิเศษหายาก ชาตินี้ข้าจะเจอหรือไม่ก็ไม่รู้ ยังให้ไปหาสามี ข้าจะไปหาเอาที่ใดเล่า สามีที่ข้าพอใจมีที่ใดกัน”

            “ออกจากบ้านไป!

            “ท่านพ่อ! ข้าไม่ไป”

            “ถ้าเจ้าไม่ไป ข้าจะทุบกระถางดอกไม้ของเจ้าให้หมด”

            “ท่านพ่อ ข้าอุตส่าห์หาพันธุ์ดีๆ มาเพาะเลี้ยง ทำรายได้ให้สกุลไช่ก็มากโข หากข้าไม่อยู่ผู้ใดจะทำเล่า”

            “จะไปหรือไม่ไป”

            “ข้าไม่ไป!” ไช่หลันซวงกอดอกหันข้างให้บิดา ใบหน้าเชิดรั้นไม่ยอมท่าเดียว

            ไช่เอ่อร์ชุนคว้าไม้และเดินไปทางสวนเพาะเลี้ยงดอกไม้นานาพันธุ์ของบุตรสาว นางลุกขึ้นพรวด “ท่านจะทำจริงๆ รึ”

            “จริง!

            “พวกท่าน คอยดูนะ บุรุษคนแรกที่ข้าพบเจอ ข้าจะเอาเขามาทำลูกเขยให้ท่าน!” ไช่หลันซวงคว้าห่อผ้าและก้าวฉับๆ เพราะบิดาลงมือทุบกระถางต้นมะลิของนางไปต้นหนึ่งแล้ว

            อยากได้เขยหรือ ได้ นางจะหาให้ บุรุษคนแรกที่นางพบเจอเขาต้องมาเป็นเขยให้บิดากับมารดาของนาง คราวนี้คงสนุกพิลึก

 

 

 


แสดงความคิดเห็น

emotion