ตอน 1 ในห้วงแห่งความทุกข์ 2/2

ตอน 1 ในห้วงแห่งความทุกข์ 2/2

7 / 248    0
coin × 0  coin × 0
ขนาดฟ้อนต์ 
ก+
ก-
โหมดกลางวัน
โหมดกลางคืน

          ณดานอนอยู่โรงพยาบาลห้าวันเต็มๆ โดยมีแม่ ดวงขวัญและเขาเฝ้าไข้อยู่ตลอดเวลาพี่วิไล นุกับจี๊ดก็มาเยี่ยมเธอสองครั้งแล้วพร้อมคำอวยพรจากคนที่โรงแรมว่าให้เธอหายไวๆ

        โชคชะตายังไม่ใจร้ายกับทั้งคู่เกินไปนัก อาการณดาดีวันดีคืนแบบไม่น่าเชื่อ ภาณุเดชเห็นว่าณดาพยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมความรู้สึกและความกลัวของตัวเองให้ได้ซึ่งเขาดีใจเหลือเกินที่ณดาทำได้ ห้าคืนในโรงพยาบาลณดาทานยานอนหลับในสามคืนแรกส่วนอีกสองคืนที่เหลือเธอขอให้หมอลองงดจ่ายยา เธอสะดุ้งตื่นและละเมอเท่านั้น ไม่ได้กรีดร้องหวาดกลัวเหมือนคืนแรกๆ

          มาค่ะณดากลับบ้านเรากัน พี่เดชยื่นมือมาให้เธอจับ แม่กับดวงขวัญเดินตามมาข้างหลังระหว่างทางที่เดินออกจากโรงพยาบาลณดาเห็นผู้หญิงอุ้มเด็กอ่อนเธอได้แต่มองภาพนั้นด้วยความเสียใจ พี่เดชกดให้เธอเอาศีรษะไปซบที่แขนเขาแล้วรีบเดินไปให้พ้นจากตรงนั้น

          ป้าอิ่มมารอรับเธอด้วยปกติเธอจะไม่ค่อยเห็นป้าเท่าไหร่นัก

          ป้าเอามะปรางมาฝากค่ะคุณณดา ส่งตรงมาจากสวนเลยป้าอิ่มยื่น

มะปรางถุงใหญ่ให้เธอ

          ป้าอิ่มคะ หนูบอกกี่ครั้งแล้วให้เรียกณดาเฉยๆเธอรับถุงมาวางบนโต๊ะแล้วกอดป้าอิ่มไว้แน่น

          ขอบคุณนะคะป้าอิ่มที่ดูแลณดากับพี่เดชอย่างดี นี่แม่ดาแม่ของณดาค่ะแล้วก็ดวงขวัญเพื่อนสนิท ทั้งสามคนทักทายกันแล้วต่างก็แยกย้ายกันไป ป้าอิ่มได้เวลากลับบ้านแล้วส่วนแม่ดากับขวัญก็เข้าห้องเพื่อไปเก็บของส่วนตัว

          ขวัญ นอนกับแม่หรอ ทำไมไม่นอนคนเดียวละห้องก็มีตั้งสองห้อง

          เพราะอีกห้องค่ำนี้น้องดลกับน้องฝ้ายจะมานอนค่ะ ป้าละม่อมกับลุงคำอ้ายก็จะมาด้วยแต่พี่จะให้ไปนอนที่โรงแรม พี่เดชเดินมาตอบแทนยัยขวัญ

          จริงหรอคะพี่เดช

          จริงๆ เขาจะมากันตั้งหลายวันแล้วแต่ที่โรงพยาบาลมันไม่สะดวกรองรับคนเยอะๆ พี่เลยรอให้ณดาออกมาก่อนดีกว่า เดี๋ยวรถที่โรงแรมจะไปรับมาส่งนี่ก็คงลงเครื่องกันแล้วละ พี่เดชตอบ      

          แล้วตกค่ำคืนนั้นทั้งแปดคนมี พี่เดช ตัวเธอ แม่ดา ดวงขวัญ น้องดล น้องฝ้าย ลุงคำอ้ายและป้าละม่อมก็รับประทานอาหารเหนือฝีมือป้าละม่อมอย่าง

เอร็ดอร่อย ป้าละม่อมไม่ลืมที่จะหอบสตรอว์เบอร์รีมาฝากเธอหลายสิบกล่อง

          แม่คุณของป้า ขวัญเอยขวัญมานะเจ้าคะ หลังทานอาหารเสร็จป้าละม่อมก็รวบตัวเธอไปกอดแล้วลูบหัวลูบหลังอยู่เป็นนาน 

          ณดาไม่เป็นไรแล้วค่ะ ณดาอ่อนแอเกินไปลูกเลยไม่อยากมาอยู่ด้วยรอให้ณดาแข็งแรงกว่านี้ก่อน ณดาเชื่อว่าลูกต้องกลับมาหาณดาค่ะป้าละม่อม

          ขอบคุณมากนะคะลุงคำอ้ายที่มาหาณดา

          ขวัญ ดล นอนห้องนี้นะณดาจูงมือน้องคนละข้างแล้วพาไปที่ห้อง

          นอนได้ไหม อยากได้อะไรเพิ่มกันรึเปล่าณดาถามน้องฝ้ายและน้องดลด้วยภาษามือ ทั้งคู่ตอบว่าทุกอย่างที่มีก็เกินพอแล้วเธอจึงปล่อยให้น้องได้พักผ่อน

          โอ๊ย พ่อเลี้ยงจะไปนอนไกลๆ รับส่งให้ลำบากกันทำไมเจ้าคะ นอนที่เรือนเล็กข้างนอกก็ได้เจ้าค่ะ เช้ามาละม่อมจะได้เดินมาหาแม่เลี้ยงน้อยได้เลยไม่ต้องรอให้ใครมารับมาส่ง ณดาเดินออกมาแล้วก็เห็นว่าป้าละม่อมกำลังคุยกับพี่เดชอยู่ด้วยสีหน้าดื้อดึงส่วนพี่เดชก็มีสีหน้าลำบากใจ

          ณดามาพอดีเลย ช่วยพี่หน่อยค่ะ ป้าละม่อมกับลุงคำอ้ายไม่ยอมไปนอน

โรงแรมจะไปนอนในห้องฟิตเนสกันมันใช่ห้องนอนที่ไหนกัน พี่เดชฟ้องเธอเป็นชุด

          แม่คุณของป้า ป้าอุตส่าห์นั่งเครื่องมาตั้งไกลจะให้ป้าแยกไปนอนที่อื่นทำไมกันเจ้าคะ ให้ป้านอนที่เรือนเล็กข้างนอกนะเจ้าคะ ป้าอยากอยู่ใกล้ๆ แม่คุณป้าละม่อมเปลี่ยนมาอ้อนวอนเธอแทน

          ตามใจป้าละม่อมเขาเถอะค่ะพี่เดช เดี๋ยวณดาไปเอาฟูกนอนผ้าห่มแล้วก็หมอนให้นะคะ พูดจบณดาก็เดินเข้าไปในห้องเพื่อหยิบเครื่องนอนเขาจึงได้แต่เดินตามเธอไป

          ถ้าเปลี่ยนใจบอกผมได้ตลอดนะครับ พี่เดชย้ำทิ้งท้ายก่อนจะปล่อยให้ทั้งคู่ปูที่หลับที่นอนในห้องฟิตเนสและเมื่อกลับมาที่ห้องนอนตัวเองณดาก็อดหวาดหวั่นไม่ได้ ภาพเหตุการณ์วันที่เธอลื่นล้มมันค่อยๆ เข้ามารบกวนจิตใจเธอทีละนิด

          ไปอาบน้ำแล้วมานอนเตียงนิ่มๆ ของเราดีกว่าค่ะตัวเล็ก ณดาหลับสนิทบนเตียงและอ้อมแขนที่คุ้นเคยโดยไม่มีฝันร้ายมารบกวนจนถึงเช้า เธอลืมตาตื่นมาอีกทีเพราะได้ยินเสียงคุยกันจ้อกแจ้กนอกห้องจึงหยิบเสื้อคลุมมาสวมแล้วเดินออกไปดู เธอลืมไปเสียสนิทว่าตอนนี้ไม่ได้อยู่กับพี่เดชแค่สองคน

          โอ้โฮ นี่ทำเลี้ยงคนทั้งเกาะหรอคะเนี่ยณดามองข้าวต้มทะเลหม้อใหญ่แล้วร้องออกมา

          อยู่กันแปดคนนะลูก ลืมหรอณดาแม่ดากำลังชิมรสข้าวต้ม

          จริงสิ ณดาก็ลืมไปเลยน้องยังไม่ตื่นหรอคะเธอหันไปถามแม่ดา ส่วนดวงขวัญกำลังตั้งโต๊ะอาหารเตรียมแก้วเตรียมชามวุ่นอยู่

          ตื่นแล้วอาบน้ำกันอยู่หนูก็ไปอาบซะลูกแต่ถ้าพี่เขายังไม่ตื่นก็ไม่ต้องปลุกนะ ปล่อยให้พักผ่อนไปเถอะแม่ดาหันมาบอกแล้วคนข้าวต้มต่อ

          ณดาเดินกลับเข้าไปในห้องพี่เดชก็ยังไม่ตื่น เธอจึงค่อยๆ เดินย่องเข้าห้องน้ำไป เธอกลัวเหลือเกินยามที่ต้องเดินผ่านประตูนี้ไปคนเดียวแต่เธอต้องเข้มแข็งเธอต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้

          เห็นไหมว่าทำได้ เธอพูดกับตัวเองในกระจกหลังแปรงฟันเสร็จโดยไม่มีพี่เดชยืนอยู่ข้างๆ เธอบีบยาสีฟันใส่แปรงไว้ให้เขาแล้วจึงอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อยเดินออกไปทานข้าวเช้า

          ณดาอยู่ไหนคะ พี่เดชออกมาเรียกหาเธอหน้าตาตื่นตอนสิบโมงกว่า

          อยู่นี่ค่ะ เธอชะเง้อคอให้เขาเห็นตัวเพราะนั่งอยู่บนพื้นบ้านกับน้องทั้งสองและยัยขวัญ ทั้งสี่คนกำลังเล่นเกมเศรษฐีที่น้องฝ้ายอุตส่าห์หอบมาให้เธอจากกรุงเทพ

          ทานข้าวกันรึยังเด็กๆ พี่เดชถามรวมๆ แล้วทุกคนก็ตอบว่าอิ่มกันพุงจะแตกแล้ว

          พี่เดชไปอาบน้ำนะคะ ณดาจะไปอุ่นข้าวต้มให้หลังทานข้าวเสร็จพี่เดชก็ทำหน้าสีหน้าแปลกๆ เหมือนเขาจะพูดอะไรกับเธอแต่ไม่กล้าพูด

          มีอะไรคะพี่เดช เธอถามเขาแล้วบีบมือเบาๆ

          พี่ต้องเข้าไปทำงานแล้วค่ะแต่พี่ไม่อยากทิ้งณดาไปเลย พี่เดชตอบเธอด้วยสีหน้าที่มันทั้งกังวลห่วงใยและรู้สึกผิดผสมกันไปหมด

          ไปทำงานเถอะค่ะ ณดาไม่ได้อยู่คนเดียวนะคะอยู่กันเต็มบ้านขนาดนี้

ณดาไม่มีเวลาคิดมากหรอก มาค่ะพี่เดชไปเปลี่ยนเสื้อกัน เมื่อได้กลับมาทำอะไรที่เคยทำเหมือนปกติมันก็ทำให้เธอรู้สึกว่าควบคุมชีวิตตัวเองได้ เธอจะไม่จมอยู่กับความเศร้าให้คนรอบข้างต้องมาพะวงกังวลอีกแล้ว

          ตั้งใจทำงานนะคะไม่ต้องเป็นห่วงณดา ทุกคนที่นี่ไม่ยอมให้ณดาคลาด

สายตาหรอกค่ะและณดาก็จะเข้มแข็งเพื่อพี่เดช ณดารู้ว่าณดาเป็นหัวใจของพี่เดชหัวใจต้องเข้มแข็งค่ะ เธอพูดและก็ตั้งใจจะทำมันให้ได้จริงๆ

          ณดาของพี่เก่งที่สุดเลยค่ะ พี่เดชจูบหน้าผากเธอแล้วก็ออกไปทำงานและวันนั้นทั้งเธอก็ไม่มีเวลาให้เศร้าเลยเพราะทุกคนต่างหาอะไรมาให้เธอทำไม่ได้เว้นจังหวะสักนิดจนหมดวัน

          ณดาแปลกใจตัวเองที่การสูญเสียลูกไม่ได้ทำให้เธอเศร้าหรือเสียใจจนควบคุมตัวเองไม่ได้เหมือนครั้งที่พิกุลจากไปอาจเป็นเพราะคราวพิกุลมันกะทันหันและมันเป็นการจากไปอย่างทรมานเธอเลยกลัว แต่กับลูกน้อยของเธอถึงจะเป็นการจากไปแบบไม่ทันตั้งตัวแต่ณดาคิดว่าลูกคงไม่ได้ทรมานอะไรเธอคิดว่ามันคงเป็นสิ่งที่ฟ้ากำหนดมาแล้วว่าลูกไม่ควรจะเกิดมาในขณะที่จิตใจของเธอมีแต่ความหวาดกลัวและภาพหลอนของพิกุล

          ทุกอย่างเกิดขึ้นมีเหตุผลเสมอ คำนี้ยังใช้ได้ดีสำหรับเธอ เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้เธอรู้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นพี่เดชจะรักเธอเสมอ ไม่ว่าเธอจะผิด พลั้ง พลาด ร้ายแรงแค่ไหนพี่เดชพร้อมจะเคียงข้างเธอทุกเวลาและมันทำให้เธอรู้ว่าเธอก็เข้มแข็งได้ถ้าเธอพยายามมากพอ

          ดวงขวัญกลับไปก่อนเป็นคนแรกเพราะเธอลางานมาจะสิบวันแล้วและก็ตามด้วยน้องดลกับน้องฝ้าย ส่วนป้าละม่อมลุงคำอ้ายและแม่ดากลับไปหลังสุด

          แม่คุณของป้าดูแลตัวเองดีๆ นะเจ้าคะป้าละม่อมน้ำหูน้ำตาไหลกอดลาเธอก่อนจะขึ้นเครื่องบิน

          ผมลานะครับพ่อเลี้ยง นายแม่ลุงคำอ้ายกล่าวลาเช่นกัน

          แม่ไปนะลูก แล้วจะมาหาใหม่เดือนหน้าแม่ดากอดเด็กทั้งสอง

          เมื่อกลับมาอยู่กันสองคนบ้านก็ดูเงียบเหงาลงถนัดตาแต่ณดาก็ไม่ได้รู้สึกเศร้าอะไร เธอเก็บเกี่ยววันเวลาที่แสนดีไว้เต็มหัวใจแล้ว ตลอดเวลาที่ได้อยู่กับทุกคน ณดามีความสุขมากการได้นั่งทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งครอบครัวมันทำให้เธอรู้ว่าสิ่งที่ยังเหลืออยู่สำคัญกว่าสิ่งที่จากไปแล้วแค่ไหน

          ณดาเหงาไหมคะ พี่เดชถามเธอก่อนเข้านอน

          ไม่ค่ะเราอยู่กันสองคนมาตั้งนานแล้วนะ แล้วพี่เดชก็ไม่เคยทิ้งให้ณดาเหงาเลย

          พี่เดชคะ ทำไมณดาไม่มีอารมณ์เลยในที่สุดเธอก็ตัดสินใจถามเขาเพราะมันดูไม่ปกติเลยที่เธอไม่มีความต้องการในร่างกายพี่เดช จริงอยู่ที่เธอยังกอดและจูบเขาด้วยความรักทุกวันเหมือนเดิมแต่พอนึกไปถึงการแนบแน่นแบบนั้นมันกลับทำให้เธอกลัวขึ้นมาซะเฉยๆ

          เพราะณดายังกลัวเกี่ยวกับการสูญเสียไปอยู่ค่ะ

          แล้วพี่เดชไม่อึดอัดหรอคะ 

          ไม่ค่ะ

          แล้วพี่เดชมีอารมณ์บ้างไหมคะเวลาณดาไม่มีอารมณ์ ณดายังคงซักไซ้ถามเขาต่อไป

          มีปกติค่ะแต่พี่รอให้ณดาพร้อมเท่านั้นพี่ถึงจะทำ ณดาไม่ต้องกังวลนะคะ  พี่เดชตอบกลับแล้วกอดเธอให้แน่นขึ้น

          หรอคะ งั้นณดาทำให้พี่เดชนะคะถึงณดาไม่มีอารมณ์แต่ณดาทำให้ได้ค่ะ พูดจบณดาก็เลื่อนตัวลงไปที่กลางกายของเขา

          ซี๊ด ณดาขาพี่เดชครางระส่ำออกมาไม่ขาดปาก ณดาตั้งหน้าตั้งตากอบกุมความเป็นชายของเขาเข้าปากอย่างตั้งใจ ถึงเธอไม่มีอารมณ์แต่ก็ไม่ควรปล่อยให้สามีอัดอั้นมานานเป็นเดือนๆ ขนาดนี้

          ณดาขา อ๊าน้ำรักของพี่เดชทะลักทะล้นออกมามากมายจนปากเล็กๆ ของเธอเก็บกักมันไว้ไม่หมด มันไหลย้อยลงมาที่หน้าขาของพี่เดชเธอก็ตามไปไล้เลียให้จนหมด

          เดี๋ยวณดาไปเอาผ้ามาเช็ดให้ พี่เดชนอนรอเฉยๆ นะคะ ณดาสั่งไม่ให้เขาลุกไปไหนซึ่งเขายินดีทำตามเป็นอย่างมากเพราะขาแข้งมันสั่นไปหมด หลังจากแกนกายกลับมาสะอาดแล้วณดาก็ล้มตัวลงนอนข้างๆ เขา

          ณดารักพี่เดชนะคะ เธอจูบที่ไหล่ของเขาแล้วเอาหน้ามาซุกและก็หลับไป ส่วนตัวเขาก็หลับไปด้วยความสบายตัวเหลือเกินสำหรับคืนนี้

          ปีใหม่ปีนี้เธอกับเขาไม่ได้ไปฉลองที่ไหนกันเพราะเหตุการณ์ที่สูญเสียพิกุลไปและตอนนี้มันก็เลยปีใหม่มาสามเดือนแล้วแต่เธอก็อยากจะฉลองย้อนหลังสักหน่อยเช้าวันที่หนึ่งมีนาคม ณดาจึงลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวและเริ่มกลับไปทำงาน

          ของขวัญปีใหม่ย้อนหลังให้พี่เดชค่ะ ณดาจะกลับไปทำงานไปนั่งข้างๆ พี่เดชเหมือนเดิมแล้วดีใจไหมคะ สองแขนของเธอโอบกอดเขาไว้แล้วเงยหน้ามาคุยด้วยดวงตาเป็นประกายสดใส

          ประกายสดใส ณดาของเขากลับมาแล้ว

          ดีใจที่สุดเลยค่ะที่รัก พี่เดชกดจูบลงมาทั่วใบหน้าของเธอซ้ำไปซ้ำมาและ

เมื่อเธอมาถึงที่ทำงานพี่วิไลกับจี๊ดก็ดีใจกันยกใหญ่

          คิดถึงจังเลยณดา พี่วิไลกอดเธอ

          คิดถึงมาก จี๊ดลากเสียงยาวแล้วเข้ามากอดเธอบ้าง

          ณดาคิดถึงโต๊ะทำงานของเธอ คิดถึงการได้นั่งอยู่ข้างๆ พี่เดชได้แอบมองเวลาเขาทำงานด้วยความตั้งใจ เธอคิดว่ายิ่งกลับมาทำอะไรให้เป็นปกติมากขึ้นเท่าไหร่ชีวิตเธอก็จะกลับมาเข้ารูปเข้ารอยเหมือนเดิมเท่านั้นโดยเฉพาะเรื่องบนเตียง เธอกังวลใจมากกับความผิดปกติข้อนี้แต่พี่เดชกลับไม่กังวลเลย

          เป็นเพราะเธอบอกว่าไม่มีอารมณ์พี่เดชจึงไม่กล้าที่จะเริ่มและเล้าโลมเธอ ใช่แน่ๆ มันต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ เพราะพี่เดชไม่กล้าแตะต้องตัวเธอด้วยความต้องการเธอก็ยิ่งหมดความต้องการไปกันใหญ่ เธอต้องทำอะไรสักอย่างแล้วคืนนี้  มันจะยากแค่ไหนกันเชียวที่จะทำให้ตัวเองกลับมามีอารมณ์อยากร่วมรักและเร่าร้อนกับสามีของตัวเองอีกครั้ง

 


แสดงความคิดเห็น

emotion